ſalo pturbacōnum fluctuat. Subiecta eſt ergo mens demonū paſſionibus libidinū. formidinum. iraꝝ atqꝫhuiuſcemodi ceteris. Que igit̉ parſin eis libera eſt compoſqꝫ ſapiētie quaplaceāt dijs. et ad bonorū morū ſimilitudinē hominibꝰ conſulāt: cum eoꝝmens paſſionum vicijs ſubiugata etoppreſſa. quicquid racōnis naturaliter habet ad fallendū et decipiendū.tanto acrius intendat quāto ea magis poſſidet nocēdi cupiditaſ?¶ C. vijvod ſi quiſquā dicit nō ex oīmſed ex maloꝝ demonū numeroeſſe. quos poete quorūdā hominū oſores et amatores deos: nō ꝓcul a veritate confingunt. Hos en̄ dixit apuleius. ſalo mentis ꝑ omēs cogitacōnū eſtus fluctuare. Quomō iſtud intelligere poterimus. qn̄cū hoc diceret. hoc nō quorūdaꝫ hoīmid eſt maloꝝ. ſꝫ oīm demonū medietatē. ꝓpteraerea corꝑaniter deos ⁊ hoīes deſcribebat? Hoc emī ait fingere poetas. ꝙex iſtorū demonū numero deos faciūtet eis deoꝝ noīa imponunt: et quibusvoluerint hominibꝰ ex hijs amicosinimicoſqꝫ diſtribuūt ficti carminisimpunita licētia: cū deos ab hijs demonū moribꝰ. et celeſti loco et beatitudinis opulentia remotos eſſe perhibeāt. Hec eſt ergo fictio poetarumdeos dicere qui dij nō ſunt: eoſqꝫ ſubdeoꝝ nomībꝰ inter ſe decertae̓ ꝓpterhomines: quos ꝓ ſtudio partiū diligunt vel oderūt. Non ꝓcul aūt a veritate dicit hanc eſſe fictōne: qm̄ deoꝝappellati vocabulis qui dijno ſūt: tales tamē deſcribūtur demones quales ſūt. Semqꝫ hinc eſſe dicit homericā illam minerua: que medijs cetibusgraui cohibendo achilli interuenit.Qd̓ ergo minerua illa fuerit. poeticūvult eſſe figmentū. eo ꝙ mineruā deam putat: eāqꝫ inter deos quos oēsliber nonusbonos beatoſqꝫ credit. in alti ethereaſede collocat: ꝓcul a ꝯuerſacōe mortaliū. Qd̓ autē aliquis demon fueritgrecis fauens troianiſqꝫ contrarius.ſicut alius aduerſus grecos troianorū opitulator. quem veneris ſeu martis nomine idē poeta ꝯmemorat quoſdeos iſte talia nō agentes in habitacōnibꝰ celeſtibꝰ ponit: et hij demonepro eis quos amabāt ꝯtra eos quosoderant inter ſe decertauerint: hoc nōprocul a veritate poetas dixiſſe confeſſus eſt. De hijs quippe iſta dixerūtquos hominibꝰ ſimili motu cordis etſalo mētis ꝑ omēs cogitacōnū eſtusfluctuare teſtatur: ut poſſent amoreſet odia nō ꝓ iuſto. ſed ſicut populusſimilis eorum in venatoribus et aurigis ſecundū ſuaꝝ ſtudia partiū proalijs aduerſus alios exercere. Idenīvidetur ph̓us curaſſe platonicus: necū hec a poetis caneretur. non a demonibus medijs ſed ab ip̄is dijs quorūnoīa poete fingendo ponūt fieri crederentur. ¶ Capitulū octauūvid ip̄a diffinicō illa demonū?arū ne intuēda eſt? vbi certe omes determinādo ꝯplexus eſt: ꝙait demones eſſe genere animalia:aīmo paſſiua: mēte racōnabilia: corpore aerea: tempore eterna. In quibꝰquiqꝫ ꝯmemoratis nichil dixit omninō: ꝙ demones cū bonis ſaltē homibꝰid viderentur habere ꝯmune. qd̓ nōeſſet in malis. Nam ip̄os homines cūaliquādo latius deſcribendo cōplecteretur. ſuo loco de illis dicens tanquā de infimis atqꝫ terrenis: cū priusdixiſſꝫ de celeſtibus dijs. et comendatis duabus partibꝰ ex ſūmo et infimovltimis. tercio loco de medijs demonibus loqueretur. Igitur homīes inquit ratione plaudētes. oratione pollentes immortalibꝰ animis. moribūdis membris. leuibꝰ et anxijs mētibꝰ.