eis qui aderāt quāuis ī mortis viciniacurioſiſſime attētis: vtrū necne ph̓sammo turbaretur. Geinde tempeſtate tranſacta mox ut ſecuritas p̄buitcolloquendi vel etiā garriendi locuꝫ:quidā ex hijs quos nauis illa portabat. diues. luxurioſus. aſyaticus ph̓mcōpellebat illudens ꝙ extimuiſſꝫ atqꝫpalluiſſet: cū ip̄e manſiſſet intrepiduſin eo qd̓ impendebat exicio. At ille ariſtippi ſocratici reſponſum retulit: quicū in re ſimili eadē verba ab homīe ſimili audiſſet. reſpondit illū ꝓ animanequiſſimi nebulonis mei̓to nō fuiſſeſollicitū: ſe aūt ꝓ ariſtippi animā time̓debuiſſe. Hac illo diuite reſponſionedepulſo: poſtea queſiuit. A. gellius aph̓o nō exagitādi animo ſed diſcendi que nam illa racō eſſet pauoris ſui.Qui ut doceret hoīem ſciendi ſtudionauiter accenſum. protulit ſtatim deſarcinula ſua ſtoici epictiti libruꝫ. Inquo ea ſcripta eſſent que cōgrueretdecretis zenonis ⁊ criſippi. quos fuiſſeſtoicoꝝ principes nouimus. In eo libro ſe legiſſe dic̄. A. gellius. hoc ſtōicis placuiſſe: ꝙ animi viſa que appellant fanthaſias. nec in poteſtate eſtvtrū et quando incidant animo. cumveniāt ex terribilibus et formidabilibus rebus. neceſſe eſſe etiā ſapientisanimū moueāt ita ut pauliſꝑ vel paueſcat mētu vel triſticiā contrahatur.tanquā hijs paſſionibꝰ p̄uenientibuſmentis et racōnis officiū: nec ideo tn̄in mente fieri opinione mali. nec approbari iſta. eiſqꝫ conſentiri. Hoc enīeſſe volūt in poteſtate: idqꝫ intereſſecenſent inter aīmū ſapiētis ⁊ ſtulti ꝙſtulti aīmus eiſdē paſſiōibꝰ cedit atꝫaccōmodat aſſenſū mentis: ſapiētis.autē quāuis eas neceſſitate patiaturretinet tamen de hijs que appetere velfugere racōnabiliter debet verā et ſtabilem incōcuſſa mente ſentētiā. Hec.liber nonuſut potui nō quidē ꝯmodius. A. gellioſed certe breuius et ut puto planiusexpoſui: que ille ſe ī epictiti libro legiſſe cōmemorat eū ex decretis ſtoicoꝝ dixiſſe atꝫ ſenſiſſe. Que ſi ita ſūt:aut nichil aut pene nichil diſtāt. interſtoicoꝝ aliorūqꝫ ph̓oꝝ opmionē depaſſionibꝰ et ꝑturbacōnibꝰ animoꝝ.vterqꝫ enī mente racōneqꝫ ſapientiſab eaꝝ dn̄atione defendūt. Et ideofortaſſe dicūt eas in ſapientē non cadere ſtoici: quia nequaꝙͣ eius ſapiētiam qua vtiqꝫ ſapīes eſt ullo erroreobnubilant: aut labe ſubuertūt. Accidūt autē animo ſapientis. ſalua ſerenitate ſapientie. ꝓpter illa que cōmoda vel incōmoda appellāt: quāuis eanolint dicere bona vel mala. Nam ꝓfecto ſi nichilipende̓t eas res ille ph̓ſquas amiſſuꝝ ſe naufragio ſentiebatſicuti eſt vitā iſta ſaluſqꝫ corporis: nōita illud ꝑiculū ꝑhorreſceret. ut palloris etiā teſtimomo ꝓderetur. Verūtamē et illam poterat ꝑmocōneꝫ patiet fixam tenere mente ſentētiam. vitāillam ſalutēqꝫ corꝑis quorū amiſſionē minabatur tempeſtatis immanitas. nō eſſe bona: que illos quibꝰ ineſſent facerent bonos ſicut facit iuſticia. Qd̓ aūt aiunt ea nec bona appellanda eſſe. ſed cōmoda: verborū certamini nō rerū examini deputandumeſt. Quid enī intereſt vtrum aptiusbona vocent̉ an cōmoda: dum tamēne hijs pͥuetur non minus ſtoicus ꝙͣpypateticus paueſcat ⁊ palleat. ea nōequaliter appellādo ſꝫ equaliter eſtimando? Ambo tamē ſi bonoꝝ iſtoꝝſeu cōmodoꝝ ꝑiculis ad flagiciū velfacinus vrgeantur ut aliter ea retinere nō poſſint: malle ſe dicūt hec amittere. quibus natura corporis ſalua etincolumis habetur: ꝙ illa cōmitterequibꝰ iuſticia violatur. Ita mens vbifixa ē iſta ſentētia nullas ꝑturbacōeſ