animi irrationabilibꝰ nequaꝙͣ credere: ſed ip̄am quoqꝫ ſicut ſtultaꝝ metium mos eſt. ꝓ celloſis quodamō ꝑturbacōnibꝰ agitari. verba nāqꝫ eius de hac re iſta ſūt. Ex hoc ferme demonū numero inqͥt. poete ſolēt haudquaꝙͣ a veritate oſores ꝓcul et amatores quorūdam hoīm deos fingere:bos ꝓſperare et euehere: illos contraaduerſari et affligere. Igitur et miſereri ⁊ indignari. et letari. et angi̓ omneqꝫ humani animi faciem pati ſimilimotu cordis et ſalo mentis. ꝑ omnescogitaconū eſtus fluctuae̓: que omēſturbele tempeſtateſqꝫ. procul a deoꝝceleſtiū tranquillitate exulant. Numeſt in hijs verbis ulla dubitaco. ꝙ nōanimarum aliquas inferiores parteſſed ip̄as demonuꝫ mentes quibus racōnalia ſūt animalia velut ꝓcelloſumſalū dixit paſſionū tempeſtate turbari: ut ne hominibꝰ quidē ſapiētibꝰ cōparandi ſint. qui huiuſmodi ꝑturbacōnibꝰ animorū a quibꝰ hūana non ēimmunis infirmitas. etiā cū eas huiꝰvite condicōne patiūtur mente impturbata reſiſtūt. non eis cedentes adaliquid approbandū vel ppetrandumqd̓ exorbitet ab itinere ſapiētie et lege iuiſticie: ſed ſtultis mortalibꝰ ⁊ iniuſtis nō corporibꝰ ſed moribꝰ ſimileſut nō dicā deterioreſ. eo ꝙ vetuſtioe̓s etdebita pena inſanabiles. ip̄ius qͦꝫ metis ut iſte appellauit ſalo fluctuant:nec in veritate atqꝫ ꝟtute qua turbulentis ⁊ prauis affectōibꝰ repugnatex ulla animi parte ꝯſiſtūt? ¶ Ca. nijammi motibꝰ: q greci pathe. nr̄ive ſunt ſentētie ph̓oꝝ de hijsautē quidā ſicut cicero ꝑturbacones.quidā affectōnes vel affectus. Quidam vero ſicut iſte de grecō exp̄ſſius.paſſiones vocat. Has ergo ꝑturbacōes. ſiue affectōnes. ſiue paſſiones.quidā ph̓i dicūt etiā in ſapiente cade-re. ſꝫ moderatas. racōniqꝫ ſubiectas.ut eis leges quodāmo quibꝰ adneceſſariū redigatur modū dn̄acō metis imponat. Hoc ſentiunt. platonicſunt ſiue ariſtotelici cū ariſtoteles diſcipulus platōnis fuerit qui ſectampypatetica condidit. Alijs autē ſicutſtoicis cadere ullas omnino huiiſcemodi paſſiones in ſapientē nō placet.Hos aūt id eſt ſtoicos cicero in libriſde finibꝰ bonorū et maloꝝ verbis magis ꝙ rebꝰ aduerſus ſeu platonicosp̄ipateticōſcertae̓ ꝯiūīcit qͥnquidē ſtoici nolūt bona appellare ſed cōmodacorporis et eterna: eo ꝙ nullū bonumvolūt eſſe hominis p̄ter virtute tanꝙͣarte bene viuendi: que nōniſi in anmō eſt. Hec aūt iſti ſimpliciter et excōmuni loquendi ꝯſuetudine appel.lant bona: ſꝫ in cōꝑatione ꝟtutis quarecte viuitur paruā et exigua: ex quoſit ut ab utriſqꝫ quodlibet vocent̉ ſeubona ſeu ꝯmoda. pari tn̄ exiſtimacōepenſentur: nec in hac queſtione ſtoicidelectentur niſi nouitate verboꝝ. videtur ergo michi etiā in hoc vbi queritur. utrū accidant ſapienti paſſiōesanimi. an ab eis ſit ꝓrſus alienus: deverbis eos potius ꝙ de rebus facerecontrouerſiā. Nā et ip̄os nichil hincaliud ꝙ platonicos et pypateticosſentire exiſtimo: quantū ad vim reruattinet. non ad vocabuloꝝ ſonū. vtenī alia omittam quibus id oſtēdaꝫ:ne longū faciā aliquid: vnū quod ſiteuidentiſſimū dica. In libris quibꝰ ētituluſ noctiū acticaꝝ. ſcribit. A. gellius vir elegantiſſimi eloquij et multe ac facūde ſentētie: ſe nauigaſſe aliquando cū quodā ph̓o nobili ſtoicoIs ph̓us ſicut latius et vberius quodego breuiter attingā narrat. A. gellius. cū illud nauigiū horribili celo etmari ꝑiculoſiſſime iactaret̉ vi timoris expalluit. Id animaduerſū eſt ab