iuſtis ex diuinarū ſcripturaꝝ auctoritate cōmune eſt.¶ Expliciūt capitula libri noni.Incipit liber nonus ¶ Ca. i.bonos et maIos deoſeſſe quidam opinati ſūtquidam vero dedijs meliorā ſentientes tantū eiſponoris laudiſtribuerūt. ut nullū deoꝝ malū credere auderet. Sed illi qui deos quoſdam bonos quoſdā malos eſſe dixerūt. demoes quoqꝫ appellauerūt nomine deoꝝ. quanꝙͣ et deos ſed rariuſnoīe demonū. Ita ut ip̄m iouem quēvolūt eſſe regem ac principem ceterorū ab homero fateantur demonemnūcupatu. Hij autē qui omnes deosnō niſi bonos eſſe aſſerunt: et longep̄ſtantiores eis hominibꝰ qui ꝑhibentur bominerito mouentur demonū factis que negae̓ nō poſſunt: eāqꝫ quenullo modo a dijs quos omēs bonoſvolunt cōmitti poſſe exiſtimātes differentiā inter deos et demones adhibere cōgutur: ut quicquid eis meritodiſplicet in operibꝰ vel affectibꝰ prauis quibus vii ſuā manifeſtāt oculti ſpūs id credāt eſſe demonū nō deorū. Sed quia eoſdē demones interhomines et deos ita medios cōſtitutos putāt. tanꝙͣ nullus deus hominimiſceatur ut hinc p̄ferant deſideratainde referat impetrata. atqꝫ hoc platonci precipui ph̓oꝝ ac nobiliſſimiſentiunt cū quibus velut cū excellentioribꝰ pſacuit iſtā exammare queſtione. vtrū cultus plurimioꝝ deoꝝ ꝓſit ad conſequendā vitam beata quepoſt mortem futurā eſt: libro ſuꝑiorēqueſiuimus. quo ꝑacto demones quiliber nonuetalibus gaudēt qualia boni et prudētes homines auerſantur et damnantid eſt ſacrilegia. flagicōſa. facinoroſa nō de quolibet hoīe ſꝫ de ip̄is dijsfigmenta poetaꝝ. et magicaꝝ artiuꝫſcelerata puniendāqꝫ violentiaꝫ poſiit̓ quaſi ꝓpinquiores et amicioresdijs bonis conciliare homīes bonos:et hoc nulla racōne poſſe comꝑtu eſt.Proinde hic liber ſicut in illius finepromiſius. diſputacōnem cōtineredebebit de differētia ſi quā volūt eſſenō deoꝝ inter ſe quos omēs bonos.dicūt nec differentia eoꝝ et demonūquorū illos ab hominibꝰ longe lateqꝫ ſeiungunt. iſtos inter deos et homines collocat: ſꝫ de differentia ip̄orūdemonū. qd̓ ad preſente ꝑtinet queſtionem. ¶ Capitulū ſecundūPud pleroſqꝫ enī vſitatum eſtdici alios bonos alios malosdemones. Que ſiue ſit etiā platonicōrū ſiue quorūlibet ſententia. nequa ꝙͣeius enegligenda diſcuſſio: ne quiſquā velut demones bonos ſequēdosſibi eſſe arbitretur ꝑ quos tanꝙͣ medios dijs quos omnes bonos creditdum cōciliari affectat et ſtudet. ut qͣſi cū eis poſſit eſſe poſt mortē irretituſmalignorū ſpirituū deceptuſqꝫ fallacia. longe aberret a vero deo: cū qūoſolo et in quo ſolo. et de quo ſolo. anima hūana id eſt rationalis et intellectualis beata eſt. ¶ Ca. terciūveīgitur eſt differentia demo¶nū bonoꝝ et maloꝝ: quandoquidem platonicus apuleius de hijsvniuerſaliter diſſerens et tam multaloquens de aerijs eoꝝ corporibꝰ. devirtutibꝰ tacuit animoꝝ quibꝰ eſſentp̄diti ſi eſſent boni? Tacuit ergo beatitudinis cauſam. indiciū vero miſerietacere nō potuit: confitēs eorū mentēqua racōnales eſſe ꝑhibuit. nō ſalteꝫimbutā munitāqꝫ virtutē. paſſionibꝰ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten