eſt quippe illud ꝓpheticū. ſi faciet bomo deos: et ecce ip̄i non ſūt dij. Deosergo tales. taliū deos. arte factos atalibus. cū appellaſſet hermes. id eſtydolis demōēs ꝑ arte neſcio quā cupiditatū ſuaꝝ vinculis illigatos cūappellaret factos ab hominibꝰ deos:nō tamē eis dedit ꝙ platonicus apuleuis vnde iam ſatis diximus et ꝙͣ ſitincōueniēs abſurdūqꝫ mōſtrauimuſut ip̄i eſſent interptes ⁊ interceſſoreˢint̓ deos quos fecit deuſ. et hoīes quoſidē fecit deus hinc afferēteſ vota. indemunera referentes. Nimis emī ſtultūeſt credere deos quos fecerūt hoīes.plus valere apud eos quos fecit deus: ꝙ valent ip̄i hoīes quos idē fecitdeus. Demon quippe ſimulacro arteimpia colligatus ab homine factus ēdeus: ſed tali homini non om̄i homini.Qualis eſt ergo iſte deus que non faceret homo: niſi errans et increduluset auerſus a vero deo? Porro ſi demones qui colūtur in templis per artemneſcio quā imaginibꝰ inditi. hoc viſibilibꝰ ſmmulacris. ab eis hominibꝰ quihac arte fecert deos cū erraret. auerſiqꝫ eſſent a cultu ⁊ religiōe diuina nōſūt internūcij nec interp̄tes inter homines et deos et ꝓpter ſuos peſſimosac turpiſſimos mores. et ꝙ hominesquāuis errātes et increduli et auerſia cultu ac religione diuina tamen eisſme dubio meliores ſūt quos deos ip̄iarte fecerūt. Reſtat ut ꝙ poſſunt tanquā demones poſſint. vel quaſi beneficia preſtādo. magis nocētes quiamagis decipiētes. vel apte male faciendo: nec tn̄ quodlibꝫ hoꝝ. niſi quādoꝑmittutur altā ⁊ ſecreta dei ꝓuidētia:non autem tanꝙͣ medij inter hoīes etdeos ꝑ amiciciam deorū multū apudhoīes valea̓t. Hij enī dijs bonis quoſſanctos angelos nos vocamus rationaleſqꝫ creaturas ſancte celeſtisliber octiushabitacōis ſiue poteſtatis ainici eſſeomnino nō poſſunt: a quibus tā longe abſunt animi affectōne: ꝙ longeabſunt a virtutibus vicia: et a bonitate malicia. ¶ Ca .xxv.Vllo modo igitur per demonūquaſi medietate ambiendū eſt.ad bemuolentia ſeu beneficiētiā deoꝝvel potius angelorū bonorū: ſed ꝑ bone volūtatis ſimilitudine. qua cū illisſumus. et cū illis viuimus. et cum illisdeum que colūt colimus: et ſi eos carnalibꝰ oculis vide̓ non poſſimus. Inquantū aūt diſſimilitudine volūtatiset fragilitate infirmitatis miſei̓ ſumꝰintantū ab eis longe ſumus vite merito nō corꝑis loco. Non enī quia interra cōdicone carnis habitamus. ſꝫimmūdicia cordis terrena ſapinius:nō eis iugimur. Cū vero ſanamur. utquales ip̄i ſūt ſimuſ. fide illis intermiꝓpinquamus: ſi ab illo nos fieri beatos a quo et ip̄i facti ſunt etiā ip̄is fauentibꝰ credimus. ¶ Ca .xxvi.Ane aduertendū eſt: quomōdo iſte egiptius cū doleret tēpus eſſeventurū quo illa auferrent̉ ex egipto. que fatetur a multū erratibꝰ et incredulis. et a cultu diuine religionisauerſis eſſe inſtituta: ait inter cetera.tūcterra iſta ſanctiſſima ſedes delubrorū atqꝫ tēploꝝ ſepulcroꝝ erit mortuoꝝ pleniſſima. Quaſi vero ſi illa nōauferrentur. nō eſſent homines morituri. aut alibi eſſent mortui ponēdi ꝙin terra: et vtiqꝫ quanto plus volueretur temporis et dierum tanto maioreſſet numerus ſepulcroꝝ. ꝓpter maiorē numerū mortuoꝝ. Sed hoc videtur dolere ꝙ memorie martirū noſtroꝝ templis eoꝝ delubriſqꝫ ſuccederet. vt videlicet qui hec legūt aīoa nob̓ auerſo atqꝫ ꝑuerſo putet a paganis cultos fuiſſe deos in templis:a nob̓ aūt coli mortuos ī ſepulchris.