a facie eius. et cor eoꝝ vincetur ī eis:et cetera huiuſmodi. Ex quo genereet illi erāt. qui venturū ꝙ ſciebāt veniſſe gaudebāt: qualis ſymeon. qualisanna. que mox natū iheſū. qualis elizābet. que etiā conceptū in ſpū agnouit.qualis petrus reuelante patre dicenſ.Tu es xp̄us filius dei viui. Huic autēegiptio illi ſpūs indicauerant futuratempora ꝑdicōnis ſue: qui etiam pn̄tiin carne dn̄o tremētes dixerūt. Quidveniſti ante tēpus ꝑdere nos? Siuequia ſubitū illis fuit. qd̓ futurū quidēſed tardius opinabantur: ſiue quiap̄dicōnē ſuā hanc ip̄am dicebāt quafiebat ut cogniti ſpernerētur. Et hocerat ante tempus. id eſt ante tempuſiudicij quo eterna damnacōne puniendi ſunt cū om̄ibꝰ etiā hominibꝰ quieoꝝ ſocietate detinētur ſicut religioloquit̉. que nec fallit nec fallitur: nōſicut iſte cū om̄i vento doctrine. hinc̓atqꝫ inde ꝓflatus. et falſis vera ꝑmiſcens. dolet quaſi periturā religionem:quā poſtea ꝯfitet̉ errore. Poſt multa enī ad hoc ip̄m redit. ut iterū dicatde dijs quos hoīes fecer̄t ita loquēs.Sꝫ iam de talibꝰ ſint ſatis dicta talia.terū inquit ad hoīem raconēqꝫ redeamus ex. quo diuino dono homo aīaldictū eſt racōnale. Omus enī miranda. et ſi miranda ſunt: que de hoīe dicta ſūt. Omniū enī mirabilium vincitadmiracōnē. ꝙ hō diuinā potuit inuenire naturā eāqꝫ efficere. ¶ Ca .xxiiij.¶ Vtū errabāt. circa deoꝝ rationemVoniā ergo ꝓaui noſtri mulincreduli. et nō aīaduertētes ad cultū religionēqꝫ diuinā. inuenerūt artēqua efficerēt deos cui inuēte adiūxerūt virtutē de mūdi natura cōuenientē: eamqꝫ miſcētes qm̄ aīas facere̓ nōpoterāt. euocātes animas demonū velangelorū eas indiderūt imaginibꝰſanctis diuiniſqꝫ miſterijs: per quasliber octruuiydola et benefaciendi et male. vireshabere potuiſſent. Neſcio vtrū ſic confiterentur ip̄i demones adiurati: quomodo iſte ꝯfeſſus eſt. Qm̄ inquit ꝓauinoſtri multū errabāt circa deoꝝrationē increduli: et nō aīaduertēteˢad cultū religionēqꝫ diuinā inuener̄tarte qua efficeret deos. Nūquid namſaltem mediocriter eos dixit erraſſeut hanc artē inuenirēt faciendi deoſ:aut contētus fuit dicere errabant. niſiadderet ⁊ diceret multum errabant:Iſte ergo multuſ error ⁊ incredulitaſnō aīaduertētiū ad cultū religionēqꝫdiuinā inuenit artē quā efficeret deoſ:et tamē ꝙ multus error et incredulitas. et a cultu ac religione diuina aduerſio animi inuenit ut homo arte faceret deos: hoc dolet vir ſapiēs tanꝙͣreligionē diuinā venturo certo tēpore auferri. vide ſi nō et vi diuina maiorū ſuoꝝ errorē p̄teritū ꝓdere: et vidyabolica penā demonū futurā dolerecompellitur. Si enī ꝓaui eorū multūerrādo circa deoꝝ rationē incredulitate ⁊ auerſione animi a cultu ac religione diuina. inuenerūt artē qua efficerēt deos: Quid mirū ſi hec ars deteſtanda quicquid fecit auerſa a religione diuina aufertur religione diuinacū veritas emendat errorē fides redarguit incredulitatē: cōuerſio corrigit auerſionem? Si enī tacitis cauſisdixiſſꝫ ꝓauos ſuoſ inueniſſe artē qͣ facerēt deoſ: nr̄m fuit vtiqꝫ ſi quid piumrectūqꝫ ſaperemus attendere. et videre nequaꝙͣ illos ad hanc artē puenturos fuiſſe qua homo deos facit ſi averitate nō aberrabāt Si ea que deodigna ſūt crederēt. Si animū aduerterent ad cultum religionēqꝫ diuinā.Et tamē ſi cauſas artis huius nos diceremus multū errorē hoīm. et incredulitatē. et animi errātis atqꝫ infidelis. a diuina religione auerſionem: