vocare animo paſſiua: quia verbū deverbo pathos. paſſio diceret̉: motusanimi cōtra racōnē. Cur ergo ſūt iſtain animis demonū: que in pecoribꝰ nōſūt? Am̄ ſi quid ī pecore ſimile appae̓tnō eſt ꝑturbacō: quia nō eſt cōtra rationē qua pecora carēt. In hominibusaut ut ſint iſte ꝑturbacōes: facit hocſtulticia vel miſeria. Nōdū enī ſumusin illa felicitate ſapiētiē beati: que nobis ab hac mortalitate liberatis ī fineꝓmittitur. O eos vero ideo dicūt iſtaˢꝑturbacōes nō ppēti: qꝛ nō ſolū eterniverū etiā beati ſūt. Eaſdē quippe animas racōnales etiā ip̄os habere phibent: ſed ab om̄i labe ac peſte puriſſimas. Quāobrē ſi ꝓpterea dij nō ꝑturbantur ꝙ aīalia ſūt beata nō miſeraet ꝓpterea pecora nō ꝑturbātur. ꝙ animalia ſunt que nec beata poſſunt eſſenec miſera. Reſtatut demones ſic̄ homines ideo ꝑturbent̉. ꝙ aīalia ſūt nōbeata ſed miſera. ¶ Ca. xvij.Sa igitur inſipiētia vel potius.amētia ꝑ aliqua religionē demonibꝰ ſb̓dimur: cū ꝑ verā religionē abea vicōſitate in qua illis ſumus ſimiles liberemur? Cur enī demōes ꝙ etiſte apuleiuſquāuis pluriniū parcat.et d̓inis honoribꝰ dignos cenſeat. tamencogitur confiteriira inſtigentur.nobis vera religio p̄cipit ne ira inſtigemur. ſed ei potius reſiſtamus: cumdemones donis inuitētur. nobis verareligio p̄cipit. ne cuiꝙͣ donoꝝ acceptacōne faueamus. Cū demones honoribꝰ mulceantur. nobis vera religiop̄cipit. ut talibꝰ nullo mō moueamur:cū demōēs quorūdā hoīm oſoreſ. quorūdā amatores ſnt. nō prudēti tranquilloqꝫ iuditio ſꝫ animo ut appellatip̄e paſſiuo. Nobis vera religio precipit. ut nr̄os etiā diligamus imnimicoſ:poſtremo om̄eꝫ motu cordis et ſaluꝫmentis om̄eſqꝫ turbelas ⁊ tempeſtateſanimi. quibus demones eſtuare atqꝫfluctuare aſſerit. nos vera religio deponere uibet. Que igitur cauſa eſt nnſiſtulticia errorqꝫ miſerabiliſ. ut ei te exhibeat facies venerāda huīlem. cui tecupias viuēdo diſſimilē: et religionecolaſ quē imitai̓ nolis cū religiōis ſūma ſit. imitari que colis? Ca. xviij.uſtra igitur eis apuleius ⁊ qͥIcumqꝫ ita ſentiūt hūc detulit honorē. ſic eos ī aere medios inter etheriū celū terrāqꝫ ꝯſtituēs. Vt quoniānullus deus miſcetur homini ꝙ platonē dixiſſe ꝑhibent. iſti ad deos ꝑferatpreces hominū: et inde ad hoīes impetrata que poſcut. Indignū emī putauerūt qui iſta crediderunt miſcerihoīes dijs et deos homībꝰ. dignū aūtmiſceridemones et dijs ⁊ hominibuſhinc petita qui allegent. inde ꝯceſſaqui apportēt: ut videlicet homo caſtuſ.et ab artiū magicaꝝ ſceleribꝰ alienꝰeos patronos adhibeat ꝑ quos illūdij exaudiāt qui hec amāt que ille nōamādo ſit dignior: que facilius et libentius exaudie̓ debeāt. Ama̓t quippe illi ſcenicas turpitudines quas noamat pudicicia: amant in maleficijsmagorū mille nocēdi artes quas nōamat innocentia. Ergo et pudiciciaet innocētiā ſi quid ab dijs impetrarivoluerit: nō poterit ſuis meritis. niſiſuis interueniētibꝰ inimicis. Non eſtꝙ iſta poetica figmēta et theatrica ludibria iuſtificare conetur. Habemuscontra iſta magiſtrum eoꝝ et tanteapud eos auctoritatis platonē: ſi pudor hūanus ita de ſemale meret̉. utnō ſolū diligat turpia: verū etiā diuinitati exiſtimet grata ¶ Ca. xix.Orro aduerſus magicas arteſde quibus quoſdā minis infelices ⁊ninis impios etiā gloriari libetnōne ip̄am publicā luceꝫ teſtem citabo? Cur enī tā grauiter iſta plectūtur