iuſſa contēnere: eorūqꝫ immūdiciamdeteſtari? Nam ſi plato hec honeſtiſſime arguit et ꝓhibuit. Profecto demones turpiſſime popoſcerūt atꝫ iuſſerūt. Aut ergo fallitur apuleius. etnō ex iſto genere numinū habuit amicū ſocrates: aut ꝯtraria inter ſe ſentit plato mō demōēs honorādo. modoeoꝝ delicias de ciuitate bene morataremouedo: aut nō eſt ſocrati amiciciademonis gratulāda. de quauſqꝫ adeoet ip̄e apuleius erubuit ut de deo ſocratis p̄notaret librū. Quē ſcd̓m ſuādiſputacōne qua deus a demonibꝰ tādiligēter cōpioſeqꝫ diſcernit. nō appellare de deo ſed de demone ſocratisdebuit. Maluit aūt hoc ī ip̄a diſputatione ꝙ in titulo libri ponere. Ita enīꝑ ſanā doctrinā quē hūanis rebus illuxit. omēs vel pene omēs demonumnomē exhorret. vt quiſquis andiſputacōꝫ apulen qua demonū dignitas cōmendatur. titulū libri de demōeſocratis legeret: nequaꝙͣ illū hominoſanu fuiſſe ſentiret. Quid autē etiā apuleius qd̓ in demonibꝰ laudaret inuenit: p̄ter ſubtilitatē ⁊ firmitate corporū et habitacōis altiorē locu? Namde moribꝰ eoꝝ cū de omībꝰ generaliter loqueret̉: nō ſolū nichil boni dixitſed etiā plurmiū mali. Oeniqꝫ lectō illo ꝓrſus nemo miratur eos etiā ſcenica turpitudinē in rebꝰ diuinis haberevoluiſſe. et cū deos ſe putari velīt. deorū crimībꝰ oblectari potuiſſe: et quicqͥd ſacris obſcena ſolēnitate ſeuturpi crudelitate vel ridetur vel horretureoꝝ affectibꝰ ꝯuenire. ¶ Ca. xv.vamobre abſit. ut ita ꝯſideraˢanimus veraciter religioſus. etvero deo ſubditus arbitret̉ demonesſeip̄o meliores ꝙ habeāt corpora meliora. Alioqui multas ſibi et beſtiasprelaturus eſt: que nos ⁊ acrimoniaſenſuū et motu facilimo atqꝫ celerrimō et valētia viriū: et annoſiſſima firmitate corpoꝝ vincūt. Ruis hoīm videndo equabitur aquilis et vulturibꝰquibꝰ odorando canibꝰ: quis velocitate leporibꝰ. ceruiſ. auibꝰ omibꝰ. quiſmultū valēdo leonibꝰ ⁊ elephātis qͥsdiu viuendo ſerpentibus: qui etiā depoſita tunica ſenectutē deponere atqꝫiniuuentā redire ꝑhibentur? Sed ſicut hijs omibꝰ ratiocinādo et intelligendo meliores ſumus. Ita etiā demonibꝰ bene atqꝫ honeſte viuēdo meliores eſſe debemus. Ob hoc etiā et ꝓuidētiā diuina eis quibus nos ꝯſtet eſſepotiores data ſūt quedā potiora corporū munera. Vt illud quo eis p̄ponimur. etiā iſto mō cōmendaretur multo maiore curā excolendū eſſe quā coipus. Ip̄amqꝫ excellētiam corporalemquā demones habere noſcemus. prebonitate vite qua illis an̄ponimur cōtemere diſceremus: habituri et nosimmortalitatē corpoꝝ. nō quā ſuppliciorum eternitas torqueat. ſe quampuritas p̄cedat animorū. Iam vero deloci altitudīe. ꝙ demones ī aere nosaūt habitamus in terra. Ita ꝑmoueri. ut hinc eos nobis eſſe p̄ponēdosexiſtimemus: omnino ridiculum eſt.Hoc enī pacto. nobis etiā volatiliapreponimus. At enim volatilia cumvolando fatigantur. vel reficiendumalimētis corpus habēt. terra repetuntvel ad requie vel ad paſtū: qd̓ demones inquiūt nō faciūt. Nūquid ergoplacꝫ eis ut volatilia nobis: demōēsaūt etiā volatilia antecellāt. Qd̓ ſi dicunt dementiſſimū eſt opinari. Nichileſt ꝙ de habitacōe ſuꝑioris elementidignos eſſe demones exiſtimemus:quibus nos religionis affectu ſubdere debeamus. Sicut etenī fieripotuitut aerie volucres terreſtribꝰ nobisnō ſolū nō p̄feratur verū etiā ſubiciantur ꝓpter racōnalis anime que ī nobil