Sic alij atqꝫ alij aliud atqꝫ aliud opinati ſunt. quos cōmemorare longumeſt. ¶ Capitulū quartū.Ed inter diſcipulos ſocratis nōquidē immerito excellētiſſimagloria claruit qͥ omnino ceteros obſcuraret: plato qui cū eſſet athemenſishoneſto apud ſuos loco natus et ingemo mirabili longe ſuos ꝯdiſcipulos anteiret: parū tamē putās ꝑficiende philoſophie ſufficere ſeip̄m. adſocraticā diſciplina quā longe lateqꝫpotuit ꝑegrinatus ē: quaqͣ verſu eumalicuius nobilitate ſcientie p̄cipiēdefama rapiebat. Itaqꝫ et in egipto didicit quecūqꝫ magna illic habebāturatqꝫ docebātur: et inde in eas italie p̄teſ veniēs vbi pictagoreoꝝ fama celebrabatur. quicqͥd italice ph̓ie tuncflorebat auditis eminētioribꝰ ī ea doctoribꝰ facilime ꝯp̄hendit. Et qꝛ magiſtrū ſocrate ſingulariter diligebateū loquente faciēs. fere in om̄ibꝰ ſermonibꝰ ſuis etiā illa q̄ vel ab alijs didicerat. vel ip̄e quāta potuerat intelligētia viderat: cū illius lepore. et moralibus diſputacōibꝰ teꝑauit. Itaqꝫ cumſtudiū ſapiētie in actōne ⁊ ꝯtemplacōne verſetur. vnde vna ꝑs eius actiua. altera ꝯtēplatiua dici p̄t. Quaꝝactiua ad agēdā vitā id eſt ad mores inſtituēdos ꝑtinet. ꝯtēplatiua aūtad ꝯſpiciēdas nature cauſas ⁊ ſinceriſſimā veritate: ſocrates ī actiua excelluiſſe memoratur. pitagoras veromagis ꝯtēplatiue quibꝰ potuit intelligētie viribꝰ inſtitiſſe. Proinde plato vtrūqꝫ iugendo ph̓iaꝫ ꝑfeciſſe laudatur quā ī tres ꝑtes diſtribuit: vnāmoralem q̄ maximi ē in actōne ꝟſaturAlterā naturalē q̄ ꝯtēplationi deputata ē. Tercia rōnalē. qua verū diſterminatur a falſo. Que licꝫ vtriſqꝫ id eſtactōni ⁊ ꝯtēplacōm ſit neceſſaria maxime tn̄ ꝯtēplacō ꝑſpectionē ſibi vēdicat veritatis. Ideo hec tripticō nō ēꝯtraria illi diſtinctōm: qꝛ intelligituromē ſtudiū ſapiētie in actōe ⁊ ꝯtemplacōne conſiſte̓. Quid aūt in hijs velde hijs ſingulis ꝑtibꝰ plato ſenſerit.id ē vbi fine omniū actōnū. vbi cauſam omniū naturaꝝ. vbi lumē omniūracōnū eſſe cognouerit vel credidei̓tdiſſerēdo explicare ⁊ longū eſſe arbitror: et teme̓ affirmādū eſſe nō arbitror. Cū enī magiſtri ſui ſocratis quēfacit in ſuis volumnibꝰ diſputanternotiſſimū more diſſimulāde ſciētie velopmionis ſue ẜuare affectat. quia etilli ip̄e mos placuit: factū eſt ut etiāip̄ius platōnis de rebꝰ magnis ſentētie nō facile ꝑſpici poſſint. Ex hijs tn̄que apud eū legūtur. ſiue q̄ dixit. ſiueque ab alijs dicta narrauit. atqꝫ conſcripſit. q̄ ſibi placita viderētur quedā ꝯmemorari ⁊ oꝑihuic inſeri oportet a nobis: vel vbi ſuffragat̉ religiomivere. quā fides noſtra ſuſcipit acdefendit. vel vbi ei videtur eſſe cōtrarius. quantū adiſtū de vno deo ⁊ pluribꝰ ꝑtinet queſtionē. ꝓpter vitā quepoſt morteꝫ futura eſt veraciter beatā.fortaſſis enī qͥ platōnē ceteris ph̓isgentiū longe recteqꝫ p̄latum acuciuatqꝫ veraciuſ intellexiſſe ac ſecuti eſſefama celebriore laudantur aliqͥd tale de deo ſentiūt: ut in illo inueniat̉ etcauſa ſubſiſtēdi. et rō intelligendi. etordo viuēdi: quorū triū vnū ad naturalē. alterū ad racōnalē. terciū ad moralē ꝑtē intelligitur ꝑtine̓. Si enī itahomo creatus eſt: ut ꝑ id qd̓ ī eo precellit attingat illud qd̓ cūcta p̄cellitid eſt vnū verū optimū deum ſme quonulla naturā ſubſiſtit. nulla doctrinainſtruit. nullus expedit vſuſ: ip̄e queratur vbi nobis ſecura ſūt omīa. ipſecernatur vbi nobis certa ſūt oīa: ip̄ediligatur vbi nobis recta ſunt om̄a.¶ Capitulū quintū.