quiſqꝫ etate ſua mane̓ potuit: nec ip̄ealiquid diuine mēti in hijs rerū opibus tribuēs. Iſte anaximenen diſcipulum et ſucceſſorē reliquit: qui oēsrerū cauſas aeri dedit infinito nec deos negauit aut tacuit: non tamē abip̄is aere factū ſꝫ ip̄os ex aere ortoscredidit. Anaxagoras vero eius auditor haꝝ rerū oīm qͥs videmus eſſectore diuinū aīm ſenſit: et dixit ex infinnta matei̓a. q̄ ꝯſtaret ſimilibꝰ inter ſepticulis rerū oīm. quibꝰ ſuis et ꝓprijsſingula fierēt: ſed amimo faciēte diuino. Diogenes quoqꝫ anaximenis alter auditor aere quidē dixit rerū eſſemateria. de qua omnia fierent: ſed eūeſſe cōpotem diuine rationis ſme quanichil ex eo fieri poſſet. Anaxagoreſucceſſit auditor eius archelaus. etiāip̄e de ꝑticulis inter ſe ſimilibꝰ quibuſſingula queqꝫ fierent ita putauit cōſtare omnia ut in eſſe etiā mentē diceret que corpora eterna id eſt illas p̄ticulas cōuigēdo et diſſipādo ageretomnia. Hocrates huius diſcipulusfuiſſe ꝑhibet̉ magiſter platōnis ꝓpt̓quē breuiter cūcta iſta recolui.Ocrates ergo primus vniuerſam ph̓iam ad corrigendos ꝯponendoſqꝫ mores flexiſſe memoratur: cū ante illum omēsmagis phiſicis id eſt naturalibꝰ rebus ꝑſcrutādis operā maximā impederint. Non michi aūt videtur poſſead liquidū colligi. vtrū ſocrates uthec faceret tedio rerū obſcurarū ⁊ incertarū ad aliquid aꝑtū et certu repiendū animū intēderit. qd̓ eſſet beatevite neceſſariū ꝓpter quā vitā omniūph̓oꝝ inuigilaſſe ac laboraſſe videtinduſtria: anvero ſicut de illo quidaꝫbemuolētius ſuſpicātur. nolebat immūdos terrenis cupiditatibꝰ aīos ſeextende̓ in diuina et conari: qͥnquidēab eis cauſas rerū videbat inqͥri. qͣsliber octauusprimas atqꝫ ſūmas non niſi in vinusveri ac ſūmi dei voluntate eſſe credebat vnde nō eas putabat niſi mūdaet pura mente poſſe ꝯp̄hendi: et ideopurgande bonis moribꝰ vite cenſebat inſtādū. ut depͥmentibꝰ libidinibus exoneratus animus. naturali vigore in eterna ſe extolleret: naturāqꝫin corporei et incōmutabilis luminisvbi cauſe omniūfactaꝝ naturarū ſtabiliter viuūt intelligētie puritate cōſpicerēt. Conſtat eum tn̄ imperitoꝝſtulticiā: ſcire ſe aliquid opinātiū etiāin ip̄is moralibꝰ queſtionibꝰ quō totūanimū intendiſſe videbatur: vel ꝯfeſſa ignorantia ſua. vel diſſimulata ſcientia lepore mirabili diſſerēdi et acutiſſmma vrbanitate agitaſſe atqꝫ verſaſſe. Vnde et concitatis inimicicijscalūnioſa criminacōne dānatuſ: morte multatus eſt. Sed eum poſtea illaip̄a que publice dānauerat atthemeſiū ciuitas publice luxit ī duos accuſatores eius uſqꝫ adeo ppl̓i indignatione cōuerſa. ut vnus eoꝝ oppreſſusvi multitudinis interiret: exilio autēvolūtario atqꝫ ꝑ̄petuo alter penā ſimilem euaderet. Cam p̄clara igitur vite mortiſqꝫ fama ſocratis. reliquit plurimos ſue ph̓ie ſectatoreſ: quoꝝ certatim ſtudiū fuit ī queſtionū moraliūdiſceptacōne verſari vbi agitur de ſūmō bono ſme quo fieri homo beatusnō poteſt: ꝙ in ſo cratis diſputacōibꝰdū omnia mouet. aſſerit deſtruit: qm̄nō euidenter apparuit. qd̓ cuiqꝫ placuit inde ſūpſerūt: et vbi cuiqꝫ viſū ē.conſtituerūt finē bomi. Finis autē appellatur: quo quiſqꝫ cū ꝑuenerit beatus eſt. Sic aūt diuerſas inter ſe ſocratici de iſto fine ſentētias habuer̄t:ut qd̓ vix credibile ē vnius magiſtripotius ſe facere ſectatores. quidā ſūmū bonū eſſe diceret voluptatē: ſicutariſtippus: qͥdā virtutē ſicut ātiſteneſ