rumina. niſi quia ipſe eſt etiam ip̄a rumina ruminus fortaſſe ꝓ ſugentibuſmaribꝰ rumina ꝓ femīs? Sicere quippe noluiſſe illos iouifemminū nomēinpone̓. niſi⁊ in illis ꝟſibꝰ pro genitorgentrixqꝫ diceretur: et inter eius alia cognomina lege̓m ꝙ etiaꝫ pecuniavocaretur: quā dea inter illos munuſcularios inuenimus. et ī quarto librocōmemorauimus. Sed cum ⁊ mareset femine habeant pecuniam: cur nonet pecunia ⁊ pecunius appellatus ſit ſicuti rumina ⁊ ruminus ipſi viderint.Dam vero elegan ¶ Ca xij.ter racōnē huius nominis reddiderūt: et pecunia inquiūt vocatur. ꝙeius ſūt omnia. O magnā racōnē diumi noīs. imo vero ille cuius ſūt om̄aviliſſime ⁊ contumelioſiſſime pecunianuncupatur. Ad omnia enim que celo ⁊ terraꝯtinētur quid eſt pecunia inomnibꝰ omnino rebꝰ: que ab homībꝰnomīe pecunie poſſidētur? Sed nimirum hoc auaricia ioui nomē impoſuit:ut quiſqiis amat pecuniā. nō quemlibet deum ſꝫ ipſum regem omniuꝫ ſibiamare videatur. Longe autē aliudeſſet: ſi diuitie vocaretur aliud namqꝫſūt diuitie: aliud pecunia. Nā dicimuſdiuites. ſapientes. iuſtos. bonos: qͥbꝰpecunia vel nulla. vel parua ē. Magisenim ſunt ꝟtutibꝰ diuites: ꝑ quas eiſetiā in ipſis corporaliū rerū neceſſitatibus latis eſt quod adeſt: pauꝑēs vero auaros ſemper inhiātes ⁊ egētes.Quālibet enim magnas pecunias habere poſſunt: ſꝫ in eaꝝ quantacunqꝫabundātia nō ege̓ nō poſſunt. Et deuꝫipſum verum recte dicimus diuitē: nōtn̄ pecunia: ſꝫ omnipotentia. Dicunturitaqꝫ ⁊ diuites pecunioſi: ſed interiusegeni. ſi cupidi. Item dicuntur pauperes pecunia carentes. ſꝫ interius diuites: ſi ſapiētes. Qualis ergo iſta theologia debet eē ſapiēti: vbi rex deoꝝliber ſeptimueeius rei nomē accepit quānēo ſapiēscōcupiuit? Qūato enī facilius ſi aliquid hac doctrīa quod ad vitaꝫ ꝑtineret eternam ſalubriter diſceretur.deus mundi rector. nō ab eis pecuniaſed ſapientia vocaretur: cuius amorpurgat a ſordibꝰ auaricie. hoc eſt abamore pecunie. ¶ Ca. xiij.Ed quid de hoc ioue plura adque fortaſſe ceteri referēdi ſūt. ut manis remaneat deoꝝ opīo plurīoꝝ: cūhicipſe ſit omnes. ſiue quando ꝑteseius vel poteſtates eius exiſtimanturſiue cū vis anime quam putant ꝑ cucta diffuſam. ex ꝑtibus molis huiusin quas viſibilis mundus iſte conſurgit ⁊ multiplici adminiſtracōne nature quaſi pluriū deoꝝ nomīa accepit:Quid eſt enim ⁊ ſaturnus. vnus inqͣtde principibꝰ deus. penes quem ſacōnum omniū dominatus eſt? Nonnē expoſitio ꝟſuum illoꝝ valerij ſoram ſicſe habet. iouem eſſe mundū: et eū oīaſeminā ex ſe emittere ⁊ in ſe recipere?Ipſe eſt igitur: penes quem ſationuꝫomnii dominatus eſt. Auid ē gemus? Deus inquit qui p̄poſitus ē ac vniihabet omī rerum gignendaꝝ. Queꝫalium hanc vi habe̓ credunt ꝙ mudum: cui dictum eſt iupiter ꝓgenitorgenitrixqꝫ? Et cūalio loco gemū dic̄eſſe vniuſcuiuſqꝫ animum racōnalem.et ideo eſſe ſingulos ſinguloꝝ talemautē mundi anmū deum eſſe: ad hocidem vtiqꝫ reuocat. ut tanꝙͣ vniu̓ſ aliſgenius ipſe mūdi anius eſſe credatur. Hic eſt igitur que appellatīouē:nam ſi omnis genius deus. et omnisviri animus genius. ſeqͥtur vt ſit oīsviri anmius deus. qd̓ ⁊ ipſos abborre̓abſurditas ip̄a cōpellit: reſtat vt euꝫſingulariter ⁊ excellēter dicat deū genium. quem dicūt mūdi animum: ac ꝑhoc iouem. ¶ Ca. xiiij.EErcuriuꝫ vero ⁊ marte. quomō