et deus eſt ianus: nunquit ioueꝫ ut deus eſſe poſſit aliquam ꝑte iani eſſe dicturi ſunt? Magis enim ioui vniu̓ſūſolent tribue̓ vnde ē illud: ioiis oīaplena. Ergo ⁊ iouem vt deus ſit. et māxime vt rex deoꝝ. non alu poſſunt exiſtimae̓ ꝙͣ mūdū: ut dijs ceteris ſecudum iſtos ſuis ꝑtibꝰ regnet. In hancſententiā. etiā quoſdāꝟſus valerij ſoram exponit idem varro. in eo libroque ſeorſuꝫ ab iſtis de cultu deoꝝ ſcripſit: qui ꝟſus hij ſunt. Iupiter omipotes regū rerūqꝫ deūqꝫ. Progeītor geintrixqꝫ deum deus vnuſ ⁊ omnis. Exponunitur autē eodē libro ita vt eummare exiſtimaret qui ſeme emitteret.feminā q̄ acciperet: ioueqꝫ eſſe mūduꝫet eum omnia ſemina ex ſe emittere. etin ſe reciꝑe. Qua cauſa inquit ſcripſitſoranus iupiter ꝓ genitor genitrixqꝫnec minus cū cauſa vnū. et omnia ideꝫeſſe. Mūdus em̄ vnuſ: et ī eo vno oīaſunt. ¶ Ca. x.Om ergo⁊ianus mundusſit. et iupiter mundus ſit. vnuſqꝫ ſitmundus: quae̓ duo dij ſuntianus etiupiter? Quare ſeorſum habent tēplaſeorſū aras: diu̓ſa ſacra. diſſimilia ſimulcra? Si ꝓpterea ꝙ alia vis eſt pͥmordioꝝ. alia cauſaꝝ ⁊ illa iani. illaioiis nomē accepit: nūqͥt ſi vnus hōin diuerſis rebꝰ duas habeat ptātes.a̓duas artes qꝛ ſingulaꝝ diuerſa viseſt. ideo duo idices aut duo dicuntartifices? Sic ergo ⁊ vnus deus cūipſe habeat ptātem p̄mordioꝝ. ipſecaꝝ: num ꝓpter hoc illum duos deoseſſe neceſſe eſt putari. quia pͥmordia.cauſeqꝫ res due ſunt? Qd̓ ſi hoc iuſtuꝫputant: etiā ipſū ioue tot deos eſſe dicat. quocquot ei cognomīa ꝓpter multas poteſtates dederūt: qm̄ res omneſex quibꝰ illa cognomina ſūt adhibita multe atqꝫ diu̓ſe ſunt: ex qͥbꝰ paucaꝯmemoro ¶ Ca. xi.Ixerūt eū victorē. inuictū. opitulum. impulſorem. ſtatore. centum pedem. ſupmalem. tigilluꝫ. alinū.rumimū ⁊ alia q̄ ꝑſequi lōgū eſt. Hecautē cognomina impoſuerūt vn deo.ꝓpter cauſas ptāteſqꝫ diuerſas: nontamen ꝓpter tot res etiam tot deos eſſe cōegerunt. Quod omnia vinceret.anemine vinceretur. ꝙ opem indigentibus ferret: ꝙ haberet impelledi ſtatuendi. ſtabiliendi. reſupinandi poteſtate: ꝙ tāꝙͣ tigillus mundum ꝯtineat ac ſuſtine̓t. ꝙ ale̓t oma. ꝙ ruma ideſt mania aleret animalia. In hijs vtadu̓timus quedam magna ſunt queda exigua: et tamen vnuſ vtraqꝫ facere ꝑhibetur. Puto inter ſe ꝓpinquora eſſe cauſas rerum atqꝫ primordia.ꝓpter quas res vnum mundū duosdeos eſſe voluerunt. iouem atꝙ ianūꝙ contine̓ mundū. et manimā dare aminalibꝰ: nec tam ꝓpter hec oꝑa duotam longe inter ſe vi ⁊ dignitate diu̓ſa duo dij eſſe compulſi ſunt: ſed vnus iupiter ꝓpter illud tigillus propter hoc rumimus: appellatus eſt. Nolo dice̓. ꝙ aminalibus manimam prebere ſugentibus magis uinonem potuit dicere. ꝙ iouem: preſertim cum eſſet etiā diua rumia q̄ in hoc opuſaduuitorui illi faml̓atuue p̄be̓t. Cogito enīpoſſe r̓ſpōdei̓qip̄aꝫ uinonē nichil alid̓eē ꝙ iouē ſcd̓m illoſ valerij ſoram ꝟſuſ ubi dc̄m ē: iupit̓ oīpotēs regūr̓rūqꝫ deūqꝫ ꝓgeītor geītrixqꝫ deū. Quae̓ergo d̓cus e⁊ ruminus: cū diligentiꝰfortaſſe querētibꝰ. eē ip̄e īueīat̉ etiaꝫilla rumia? Si enī maieſtati deorumrce videbat̉ indignū ut ī vna ſpica alter ad cura geiculi. alter ad folliculiꝑtine̓t: quāto ē indignius vnā rē infimā id ē ut māmis alāt̉ aīalia duorūdeoꝝ ptāte curari. qͦrū ſit vnus iupit̉r̓ex ip̄e cūctoꝝ. et hoc agat ut nō ſaltē cūꝯiuge ſuā ſꝫ cū ignobili neſcio qͣ