ſummū eſſe ethera. ſecundum aera. tercium ex aqua. infimā terra: quas om̄sꝑtes quatuor. anmaꝝ eſſe plenas. inethere ⁊ aere immortalium. in aqua etterrā mortalium: a ſummo autē circuitu celi vſqꝫ ad circulum lune. ethereasanimas eſſe aſtra ac ſtellas. eos celeſtes deos non modo intelligi eſſe ſedetiā videri: inter lune vero girū ⁊ niniboꝝ ac ventoꝝ cacumīa aerias eſſe aminas. ſꝫ eas animo nō oculis videi̓:et vocari heroas ⁊lares ⁊ genioſ. Heceſt videlicꝫ ⁊ breuiter ī iſta p̄locucōeꝓpoſita theologia naturalis que nonhuic tm̄ ſed multis philoſophis placuit: de qua tunc diligentius diſſerendum eſt cum de ciuili quātū ad deoſſelectos attinet. opitulante deo vero qd̓reſtāt impleuero. Ca. vij.¶ Anus igitur a quo ſumit exordium: quero quiſnam ſit. Reſpondetur.Mundus eſt. Breuis hec plane ē. atqꝫ aꝑta reſponſio. Cur ergo ad eumdicuntur rerum initia ꝑtine: fines veroad alterū quem termiuꝫ vocant? Nāꝓpter initia ⁊ fines duobus iſtis dijsduos menſes ꝑhibent dedicatoſ. p̄terillos decē qͥbꝰ uſqꝫ addecēbre caput ēin artius: ianuariū iano: februariū termino. Ideo terminalia eodem menſefebruario celebrari dicunt: cū ſit ſacrupurgatoriuꝫ quod vocant februꝫ: vn̄de menſis nomen accepit. Nunquioergo ad munduꝫ qui ianus eſt. mitiarerum ꝑtinent. et fines nō ꝑtinent: utalter illis deus p̄fice̓tur? Nōne omniaque in hoc mundo fiei̓ dicūt: in hoc etam mundo terminari fatentur? Queē iſta vaitas. ī oꝑe illidae̓ pt̄āte dimidiā: ī ſmlacro faciē duplā? Nōne iſtūbifrōte multo elegātius interptarentur. ſi eūdē ⁊ ianum ⁊ terminū dice̓nt.atqꝫ mitijs vna facie. finibꝰ alterā darēt: qm̄ qui oꝑatur vtrūqꝫ debet intedere? In omī enī motu agnicōis ſue qͥnō reſpicit initiū: nō ꝓſpīcit finē. Vn̄ncc̄e eſt a memoria reſpiciente ꝓens connectatur intentio. Nam cuiexcidei̓t quod ceperit: quo finiat noninueīet. Qd̓ ſi vitā beata in hoc mūdoinchoare putaret extra mnundū ꝑfici.et ideoiano id eſt mūdo ſolā initioꝝtribueret ptātē: ꝓfecto ei p̄ponerentterminū. eūqꝫ ab dijs ſelectis nō alienarent: quāꝙͣ etiā nūc in iſtis duobꝰdijs cū mitia rerum tꝑaliuꝫ fineſqꝫ tractātur termino dari debuit plus honoris. Oaior em̄ leticiā eſt: cū res q̄qꝫ ꝑficitur. Sollicitudinis aūt plena ſuntcepta donec ꝑducatur ad finē: quē qͥaliqͥd incipit maxime appetit. intēdit.expectat. exoptat: nec de re inchoataniſi termīetur exultat Ca. viijEd iani bifrōtis ſmil̓acri interp̄tacō ꝓferatur. Quas eū facies ancretro habe̓ dicūt ꝙ hiatus nr̄ cū os apimus mūdo ſil̓is videātur vn̄ ⁊ palatugreci vranon appellāt. Et nōnulli inquit poete latine celū vocauer̄t palatu: a quo hiatū oris ⁊ foris eſſe adituꝫaddētes ꝟſus: et introrſus ad faucesEcce qūo ꝑductus eſt mūdus ꝓpterpalati noſtri vocabulū: vel grecum vepoeticū. Quid aūt hoc ad aīam: quidad vitā eternā? Propter ſolas ſaliuacolatur hic deus: qͥbꝰ ꝑtim glutiēdis.parti ſpuendis ſub celo. partimpalati utraqꝫ panditur ianua. Quid ē porro abſurdius. ꝙ ī ip̄o mūdo nō inuenre duas ianuas ex adu̓ſo ſitas. ꝑ qͦsvel admittāt ad ſe aliqͥd intro. vel emittat a ſe foras: et de nr̄o ore et gutture quoꝝ ſinilitudinē mūdus nō habet. velle mundi ſiulacrum compone̓iano ꝓpter ſolum palatum cuius ſimilitudinē ianus no habet? Cū vero euꝫfaciunt quadrifrontem ⁊ ianum geminum appellant ad quatuor mundiꝑtes hoc interp̄tatur: qͣſi aliqͥd expectet mūdus foras. ſic̄ ꝑ om̄es facies