ppetrando amiſerāt frontem: quantoipſe innocentior eſſꝫ. tanto frōtoſioriappareret? ¶Ca. v.Ed ipſoꝝ potius interpreta cōnes phiſicas audiamus: quibꝰ turpitudinē miſerrimi erroris velut altioriſdoctrine ſpecie colorae̓ conatur. Primū eas interptacōes ſic varro comēdat vt dicat antiquoſ ſimulacra deoꝝet inſignia ornatuſqꝫ finxiſſe: q̄ cū oculis animaduertiſſent hij qui adiſſentdoctrine miſteria. poſſent animā mūdi ac ꝑtes eius id eſt deos veros anīovide̓: quoꝝ qui ſimulacra ſpecie hoīsfecerunt hoc vide̓ ſecutos. ꝙ animuſmortalui qui ē in corpore humano ſimilimus eſt immortalis animi: tāquāſi vaſa pone̓ntur cā notādoꝝ deorumet in liberi edem enofoꝝ ſiſte̓tur quoſignificatur vinū ꝑ id qd̓ continet. idqd̓ continetur: ita ꝑ ſimulacruꝫ quodformam haberet hūanam ſignificarianmiam racōnalē: ꝙ eo velut valenaturā ſoleat iſta cōtineri: cuius naturedeū volūt eē vel deos. Hec ſūt miſtei̓adoctrīe q̄ iſte vir doctiſſimuſ penetrauerat: vnde in lucem iſtā ꝓferret. Sꝫo homo acutiſſime. num in iſtis doctrine miſterijs illā prudentiaꝫ p̄didiſti.quā tibi ſobrie viſuꝫ ē ꝙ hij qui pͥmūpopulis ſimuſacra cōſtituerūt. et metudempſerunt ciuibꝰ ſuis et errorem addiderūt: caſtiuſqꝫ deos ſme ſmmulacriſveteres obẜuaſſe romanos? Hij enītibi fuerūt auctores: vt hec ꝯtra poſteriores romanos dice̓ aude̓s. Nā ⁊ ſi illi antiqͥſſimi ſmmulacra coluiſſent: fortaſſi stotū iſtum ſenſum de ſimulacrisnō ꝯſtituēdis interemiſſent. Verumtimoriſ ſilentia pͥmeres: et in huiuſcemodi ꝑnicōſis vaniſqꝫ figmentis miſteriā iſtā doctrine loquacius ⁊ elatius p̄dicareſ. Anima tn̄ tuā tā docta etingenioſa. vbi te multum dolemuſ: ꝑhec miſteria doctrine ad deum ſūmuꝫliber ſepuimiūid eſt a quofacta nō cum quo factaeſt. nec cuius porcio. ſꝫ cuius cōdicōeſt. nec qui eſt omniū anima ſꝫ qui fec̄omnē animā. quo ſolo illuſtrāte anīaſit btā ſi eius gratie non ſit ingrata:nullomodo poterit peruenie̓. verumiſta miſteriā doctrine qͣlia ſint qͣntiqꝫpendenda: q̄ ſequūtur oſtendent. Fatetur interimi vir iſte doctiſſimus. animam mūdi ac ꝑtes eius eſſe veros deos. Vnde intelligitur totam eius theologiam ea ipſam ſcilicꝫ naturalē cuiplurimuꝫ tribuit: uſqꝫ ad anime racōnalis naturā ſe extēde̓ potuiſſe. De naturali enim pauciſſima preloquitur inlibro iſto: in quo videbimus vtruꝫ ꝑinterp̄tacōnes phiſiologicas ad hacnaturalem poſſit referre cuulem quade dijs ſelectis vltimā ſcripſit. Ad̓ ſipotuerit: tota naturalis erit. Et qͥd opus erat. ab ea ciuilē tanta cura diſtictōnis abiunge̓? Si autem recto diſcrimine ſeꝑata eſt. quando nec iſtavera eſt qūe illi naturalis placet: ꝑuenit enim vſqꝫ ad aīam nō vſqꝫ ad verum deum qui fecit ⁊ animā: qͣnto ē abiectior ⁊ falſior iſta ciuilis que maxīecirca corpoꝝ occupata eſt naturaꝫ: ſic̄ipſe interpretacōes eius ex quibꝰ q̄dam neceſſaria ꝯmemorare me oportēt: tanta ab ipſis exquiſite ⁊ enucliate diligentia demōſtrabunt ¶ Ca. vj.Icit ergo idē varro adhuc denaturali theologia preloquenſ.deuꝫ ſe arbitrari eſſe animā mūdi quēgrecivocant cōſmon. et hūcipſū mūdum eſſe deum: ſꝫ ſicut homine ſapientem cum ſit ex corpore ⁊ animo. tn̄ abanimo dici ſapientē: ita mūdū deuꝫ dici ab aīo. cū ſit ex aīo ⁊ corꝑe. Hoc videtur quoquo mō vnum ꝯfiteri deū: ſꝫvt plures etiam introducat adiūgitmundū diuidi in duas ꝑtes celum etterrā: et celum bifariū in ethera ⁊ aera.terram vero in aquā ⁊ humū: e quibꝰ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten