interpretacōeſ: quaſi vero nos in hacdiſputacōe phiſiologiā queramuſ etnō theologiā id eſt racōꝫ: nō natue̓ ſꝫdei. Quamuis enī qui verus deus ē nōopmionē ſꝫ naturā deus ſit. nō tn̄ omiſnaturā deus eſt: qꝛ ⁊ homīs ⁊ pecoris:et arboris. et lapidis vtiqꝫ natura eſtquoꝝ nichil ē deus. Si autē interp̄taconis huius qn̄ agitur de ſacriſ matris deum. caput eſt certe. ꝙ nir̄ deumterra eſt. quid vltra querimus. quidcetera p̄ſcrutamur? Quid euidentiusſuffragat̉ eiſ. qͥ dicūt om̄s iſtos deoshomīes fuiſſe? Sic̄ enī ſūt terrigene:ſic eis mr̄e terra. Invera autē theologia: opus dei ē terra nō mr̄. Verutnquoquomō ſacra eius interpretet̉ etreferat ad rerum naturā: viros muliebria pati nō ē ſecūdū naturā: ſꝫ cōtranaturā. Hic morbo. hoc crime. hoc dedicus inter illa ſacrā ꝓfeſſionē: quodin vicōſis hominiū moribꝰ. vix habetinter tormēta ꝯfeſſionē. Seinde ſi iſtaſacra que ſcencis turpitudinibꝰ ꝯiuncutur eſſe fediora. hic excuſantur atꝫpurgatur ꝙ hn̄t interpretacōnes ſuas quibꝰ oſtendantur rerū ſignificare natura: cur nō etiaꝫ pō etica ſimiliterexcuſentur atqꝫ purgentur? Multa enim ⁊ ipſi ad eundeꝫ modū interpretati ſūt: vſqꝫ adeo vt qd̓ ab eis immaniſſimū ⁊ infandiſſimū dicitur. ſaturnum ſuos filios deuoraſſe. ita nōnulliinterpretentur ꝙ longinquitas temporis q̄ ſaturni nomine ſignificatur qͥcquid gignit ipſaꝯſumat: vel ſic̄ idemopinatur varro. ꝙ ꝑtineat ſaturnusad ſemina q̄ ī terra de qͣ oruitur iterūrecidūt: iteqꝫ alij alio modo ⁊ ſimilitcetera. Et tn̄ theologia fabuloſa dicitur. et cū oībꝰ huiuſcemodi interpretacōnibꝰ ſuiſ reprehenditur. abicitur.improbatur: nec ſolū a naturali qͥ philoſophoꝝ ē. veru etiā ab iſta ciuili deqͣ agimus q̄ ad vrbes populoſqꝫ aſſeliber ſpetusritur ꝑtine̓. eo ꝙ de dijs indigna ꝯfinxerit. mei̓to repudianda diſcernitur:eo minirū cōſilio. ut qm̄ acutiſſimi homines atqꝫ doctiſſimi a quibꝰ iſta cōſcripta ſūt ambas improbandas intelligebat. et illam ſcilicꝫ fabuloſamet iſtā ciuilē. illā vero audebāt improbae̓ hāc nō audebāt: illā culpandaꝫꝓpoſuerūt. hāc eius ſimilem comꝑarandā expoſuerūt. nō vt hec p̄ illa tenēda elige̓tur. ſꝫ vt cū illa reſpuendaintelligētur: atqꝫ ita ſme ꝑiculo eoꝝqͥciuilem theologiā rep̄hende̓ metuebāt. utraqꝫ ꝯtempta ea quā naturalēvocāt apud meliores ammos inueniret locū. Nā ⁊ ciuilis ⁊ fabuloſa ambefabuloſe ſunt ambeqꝫ ciuiles: ambasinueniet fabuloſas. q̄ vanitates ⁊ obſcenitates ambaꝝ prudēter inlpexerit: ambas ciuiles. qui ſcenicos ludoſptinentes ad fabuloſam. in deoꝝ ciuilium feſtiuitatibꝰ ⁊ in vrbiū d̓inis rebus adu̓terit. Luomo igitur vite eterne dande poteſtas cuiꝙͣdeoꝝ iſtorū tribuitur: qͦs ſuā ſimulacra ⁊ ſacraꝯuincunt dijs fabuloſis aptiſime reprobatis eſſe ſimilimos formis. etatibus. ſexu. habitu. ꝯiugijs. generacōnibus ritibꝰ? In quibꝰ omnibꝰ aut homnes fuiſſe intelliguntur. et ꝓ vniuſcūuiuſqꝫ vita vel morte ſacra eis ⁊ ſolēniaconſtituta. hūc errorem inſinuantibꝰfirmātibuſqꝫ demonibꝰ: a̓ certe ex qͣlibet occaſione imimundiſſimi ſpūs fallendis hūanis mentibꝰ irrepſiſſe.Vid ip̄a numinū ¶ Ca. ix.officia viliter minutatimqꝫ conſciſa ꝓpter qd̓ eis dicunt ꝓ vniuſcuiuſqꝫ ꝓpō mune̓ ſupplicari oportere? Vn̄no qͥdē omnia ſꝫ multa iam dixinmiuſ.Nōne ſcurrilitati mmimice. ꝙͣ d̓ine conſonat dignitati? Si duas quiſꝙͣ nutrices adhibe̓t infanti. quaꝝ vna nichil niſi eſcam. altera nichil niſi potumdaret ſic̄ iſti ad hoc duaſ adhibuerūt