veretur homo bene iudicantibꝰ diſplicere. domīari atqꝫ imperae̓ deſiderat.etiam ꝑ aꝑtiſſima ſcelera quei̓t plerūqꝫ obtine̓ qd̓ diligit. Proinde qͥ gloriamo cupiſcit aut vera via nititur: autcerte dolis atꝫ fallacijs ꝯtendit. volēſbonus videri eſſe quod nō eſt. Et ideo ꝟtutes habenti magna ꝟtus eſt cōtemne̓ gloriam: quiaꝯtemptus eius īconſpectu dei eſt: iudico autem nō aperitur hūano. Quicquid enī fecerit adoculos hominū. quo glorie ꝯtemptorappareat. ad maiorem laude hoc eſtad maiorem gloriam facere ſi credatur: nō eſt vn̄ ſe ſuſpicantiū ſenſibꝰ aliter eſſe ꝙͣ ſuſpicātur oſtendat. Sedquiꝯtemt iudicia laudantiu ꝯtemitetiam ſulpicātiū temeritatē: quoꝝ tamenſi vere bonus eſt nō ꝯtemint ſalute. Ain tāta iuſticia eius eſt qͥ deſpiritu dei ꝟtutes habet. ut etiam ipſos diligat inimicos: et ita diligat vt ſuosoſores vel detractores velit correctoſhabereꝯſortes: nō in terrena patriaſed ſuꝑna. In laudatoribꝰ autem ſuiſquauis ꝑuipendat ꝙ eum laudāt nōtn̄ ꝑuipendit ꝙ amant: nec eos vultfalle̓ laudantes: ne decipiat diligentes. Ideoqꝫ inſtat ardenter: ut potiꝰille laudetur. a quo habet homo quicquid in eo iue̓ laudatur. Qui aūt glorieꝯtemptor. dominacōnis ē auidusbeſtias ſuperat: ſiue crudelitatis vicijſſiue luxurie. Tales quidē rōm fuerūtNon enī cura exiſtimationis amiſſa:dominacōis cupiditate caruer̄t. Multos tales fuiſſe ꝓdithiſtoria. Sedhuius vicijſumitatē ⁊ qͣſi arcem quādam nero ceſar pͥmus obtinuit: cuiuſfuit tanta luxuries vt nichil ab eo putae̓tur virile inetuendū: tāta crudelitas. ut nichil molle habere crederetur ſi neſcie̓tur. Etiam talibꝰ malis tn̄dn̄andi poteſtas nōdatur niſi ſummidei ꝓuidentia: qn̄ res hūanas iudicattalibꝰ dominis dignas. Sed apte dehac re vox diuina eſt loquente dei ſapientia: ꝑ me reges regnant: et tiranni ꝑ me tenent terra. Sꝫ ne tiranmi nōpeſſimi atqꝫ improbi reges. ſed vetei̓nomine fortes dicti exiſtimentur vn̄ait virgilius. pars michi pacis eritdextram tetigiſſe tiranmi. aꝑtiſſime alio loco de deodictū eſt: quia regnae̓facit homine ypocritam ꝓpter ꝑuerſitatē populi. Quāobre quāuis vt potui ſatis expoſuerim. qͣ cā deus vnusverus ⁊ iuiſtus. romanos ſecūdū quādam formam terrene ciuitatis bonoſadiuuei̓t. ad tāti imperij gloriam ꝯſequēdam: poteſt tn̄ ⁊ alia cauſa eſſe latentior. ꝓpter diuerſa meita generishumani deo magis nota ꝙͣ nob̓: dumillud ꝯſtet inter om̄s veraciter pios.nemine ſme verapietate id eſt veri deivero cultu veram poſſe habere ꝟtutemnec eam veram eſſe qn̄ glorie ẜuit humane: eos tn̄ qui ciues nō ſunt ciuitatis eterne q̄ in ſacris literis nr̄iſdicitur ciuitas dei vtiliores eſſe terrene ciuitati quādo habent ꝟtutē vel ipſam:ꝙ ſme ipſa. Illi autē qui vera pietatep̄diti. bn̄viuūt: ſi hanc ſciētiā regēdipopulos ꝯſectati ſunt: nichil eſt facilius rebus humanis quā ſi deo miſerāte habeāt poteſtatē. Tales aut hoīesꝟtutes ſuas qͣntaſcunqꝫ in hac vitapoſſunt habere nō tribuūt niſi gratiedei. ꝙ eas volentibꝰ. petentibꝰ. credētibꝰ. dedei̓t: ſimulqꝫ intelligūt quātiſibi deſit ad ꝑfectione iuſticie: qualiseſt in illoꝝ ſanctoꝝ angeloꝝ ſocietate cui ſe intuntur aꝑtae̓. Quātumlibꝫautē laudetur atqꝫ p̄dicetur ꝟtus q̄ſme vera pietate ẜuit hominū glorie.nequaꝙͣ ſanctoꝝ exiguis initijs cōparāda ē: quoꝝ ſpes poſita eſt in gr̄aet miſericordia veri dei. ¶ Ca. xx.Olent ph̓i qui finem boni humani ī ipſa virtute cōſtituūt. ad