ingerēdum pudorem quibuſdā philoſophis qui ꝟtutes quidem ꝓbantſꝫ eas voluptatis corporalis fine mētiuntur. et illā ꝑ ſeipſam putāt appetendam iſtas ꝓpter ipſam tabulam quādam ꝟbis pinge̓. ubi voluptas in ſella regali quan delicata quedā regīacōſidat: eiqꝫ ꝟtutes famule ſubiciantur. obẜuātes eius nutu vt faciat qd̓illa imperauei̓t: que prudentie iubeatvt vigilanter inquirat quomō volūptas regnet ⁊ ſalua ſit: iuſticie iubeatut p̄ſtet beneficiā q̄poteſt ad ꝯparandas amicicias corporalibꝰ cōmodisneceſſarias. nulli faciat iniuiriā. ne offenſis legibꝰ voluptas viue̓ ſecura nōpoſſit: fortitudini iubeat ut ſi dolor corpori accideit qui noꝯpellat in morte.teneat dominā ſuā id eſt voluptateꝫfortiter manimi cogitacone. ut ꝓ priſtinaꝝ deliciaꝝ ſuaꝝ recordacōe mitiget pn̄tis doloris aculeos: temperatie iubeat vt tātū capiat alimentoꝝ etſi qua delectāt ne ꝑ immoderacōꝫ nōxiualiquid valitudine turbet: et voluptas. quā etiam in corporis ſanitateepicurei maxima ponūt. grauiter offfendat̉: ita ꝟtutes cū tota ſue gl̓ie dignitate tāꝙͣ imperioſe cuidam ⁊ mhoneſte muliercule ẜuiet voluptati. Nichil hac pictura dicūt eſſe ignominioſius ⁊ deformius ⁊ ꝙ minus ferre bonoꝝ poſſit aſpectus. Et veru dicunt. ſꝫnō exiſtimo ſatis debiti decoris eē picturam: ſi etiā talis fingatur. vbi ꝟtutes humane glorie ẜuiūt. Licet enimiſta gloria delicata mulier noſit: inflata tn̄ ē ⁊ multū inanitatis habet. Vnnō ei digne ẜuit ſoliditas qͥdā. firmitaſqꝫ ꝟtutū: ut nichil ꝓuideat ꝓuidētia. nichil diſtribuat iuſticia. nichiltoleret fortitudo. nichil temperantia mōderetur niſi vnde placeatur homībꝰ:et ventoſe glorie ẜuiatur. Nec illi ſe abiſta feditate defenderint: qͥ cū alienaliber Tūtyſpnant iudicia velut glorie ꝯtēptoreſ:ſibi ſapientes videntur ⁊ ſibi placentNā eoꝝ ꝟtus ſi tn̄ vlla eſt: alio modoquodā hūane ſubditur laudi. Neqꝫenī ipſe qͥ ſibi placet: homo nō ē. Quiautē vera pietate in deū quem diligitcredit ⁊ ſperat: plus intendit in ea inqͥbus ſibi diſplicet: ꝙͣ in ea ſi qua in illo ſūt q̄ nō tā ipſi ꝙͣ veritati placent.Neqꝫ id tribuit vnde iā poteſt placere: niſi eius miſei̓cordie cui metuit diſplicere. De hijs ſanatis gr̄as agenſde illis ſanandis preces fundens.De cū ita ſint: non ¶ Ca .xxi.tribuamus dandi regni atqꝫimperij poteſtatem niſi deo vero quidat felicitatē: regnū celoꝝ ſolis pijs.regnū vero terrenū ⁊ pijs ⁊ impijs:. ſicut ei placet. cui nichil iniuſte placet.Quāuis em̄ aliqͥd dixerimus qd̓ aꝑtū nob̓ eſſe voluit: tn̄ multū eſt ad noſet vade ſuꝑat vires noſtras. hominūocculta diſcutere: et liquido examīemei̓ta diiudicae̓ regnoꝝ. Ille igiturvnus verus deus qͥ nec iudicō nec adiutorio deſerit genus hūanū: quandoet quātū voluit romanis regnum dedit. qͥ dedit aſſirijs. vel etiā ꝑſis: a qͥbus ſolos duos deos coli. vnū bonū.alterū malū. ꝯtinēt litere iſtoꝝ: vt taceam de popl̓o hebreo de quo iam dixi quātū ſatis viſū ē: qͥ p̄ter vnū deumnō coluit. et qn̄ regnauit. Qui ergoꝑſis dedit ſegētes ſme cultudee ſegetie: qͥ alia dona terraꝝ ſine cultu tot deoꝝ qͦs iſti rebꝰ ſingl̓is ſingulos. vel etiam rebꝰ ſingulis plures p̄poſuerūt:ipſe etiam regnū dedit ſme cultu eorum ꝑ quoꝝ cultū ſe iſti regnaſſe crediderūt. Sic etiam homībꝰ. Qui mario. ipſe gayo ceſari: qͥ auguſto ipſeet neroni: q̄ veſpaſianis vel pr̄i vel filioſuauiſſimis imperatoribꝰ. ip̄e ⁊ domiciano crudeliſſimo: et ne perſingulosire neceſſe ſit qͥꝯſtantino xp̄iano. ipſe
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten