volūtatis auferri. ¶ Ca. x.Hde nec illa neceſſitas formidada eſt. quā formidando ſtoyci laborauerūt cas rerūita diſtingue̓. vtqͣſdā ſubtraheret ncc̄itati. quaſdā ſb̓derēt: atqꝫ in hijs quas eē ſub neceſſitate noluer̄t. poſuer̄t etiā nr̄as voluntates: ne videlꝫ nō eſſent libere ſi ſubderētur ncc̄itati. Si enī neceſſitas nōſtra illa dicēda ē q̄ nō ē in nr̄a ptāreſꝫ etiā ſi nolumus efficit qd̓ poteſt. ſic̄ē neceſſitas mortis: manifeſtū ē volūtates nr̄as. qͥbꝰ recte vel p̄peram viuitur. ſub tali ncc̄itate nō eſſe. Multa enī facimus: qͣſi nollemus nō vtiqꝫ faceremus: quo primitus pertinetip̄m velle. Nā ſi volumus ē: ſi nolimꝰno ē. Nō em̄ vellemus: ſi nollemus.Si aūt illa definit̉ eē neceſſitaſ. ſcd̓mquādicimus ncc̄e eē. ut ita ſit aliqͥdvel ita fiat: neſcio cur eam timeamus.ne nobis libertate auferat volūtatisNeqꝫ enī ⁊ vitā dei⁊p̄ſciētiā dei ſub neceſſitate ponimus li dicamus neceſſeeſſe deū ſꝑ viue̓. et cūcta p̄ſcie̓: ſic̄ necptās eius mninuitur cum dicitur morifalliqꝫ nō poſſe. Sic enī hoc nō p̄t: utpotius ſi poſſꝫ minoris eſſꝫ vtiqꝫ ptātiſ.Recte quippe omipotes dicitur: qͥ tn̄mori ⁊ falli nō poteſt. Sicitur em̄ om̄ipotes faciēdo qd̓ vult: nō patiendoqd̓ nō vult. Qd̓ ei ſi accide̓t: nequaꝙ eſſꝫ omipotens. Vn̄ ꝓpterea q̄daꝫnō p̄t: qꝛ omipotens ē. Sic etiā cū dicimus ncc̄e eē. ut cū volumus liberovelimus arbitrio ⁊ verū ꝓcudubio dicimus: et nō īdeo ip̄m liberū arbitriūneceſſitati ſubicimus. qͥ adimit libertatē. Sūt igitur nr̄e volūtates: et ipſe faciūt quicqͥd volēdo facimus: qd̓no fieret ſi nollemus. Quicqͥd auteꝫalioꝝ hoīm volūtate nolēs qͥſqꝫ patitur etiā ſic volūtas valet: et ſi nō illiuſtn̄ hoīs volūtas. ſꝫ ptās dei. Nā ſi volūtas tm̄ eſſet. nec poſſꝫ qd̓ vell et. potelibor quītustiore volūtate impedie̓tur: nec ſic tn̄volūtas niſi volūtas eſſet: nec altei̓us ſꝫ eius eet qui vellet: et ſi non poſſꝫimple̓ qd̓ vellet. In̄ qͥcquid p̄ter ſuāvolūtatē patitur homo. nō debet tribue̓ humanis vel angelicis vel cuiuſꝙͣcreati ſpūs volūtatibꝰ: ſꝫ eius potius.qͥdāt ptātē volētibꝰ. Nō ergo ꝓpterea nichil ē ī nr̄a volūtate: qꝛ deus p̄ſciuit qͥd futurū ē ēt ī nr̄a volūtate. Nō enī qͥ hoc p̄ſciuit. nichil p̄ſciuit. Porroſi ille qͥ p̄ſciuit quid futurū eſſet in nr̄avolūtate. nō vtiqꝫ nichil. ſꝫ aliqͥd p̄ſciuit: ꝓ fecto ⁊ illo preſciēte aliqͥd eſt innr̄a volūtate. Quo circa nullomō cogimur. aut retēta preſciētia dei. tolle̓ volūtatis arbitriū. aut retento volūtatis arbitrio. deū qd̓ nephas ē negae̓preſciū futuroꝝ: ſꝫ vtrūqꝫ complectimur: vtrūqꝫ fideliter et veraciter ꝯfitemur. Illud vt bene credamus: hocut bene viuamus. Alale aūt viuitur:ſi de deo nō bene creditur. In̄ abſit anobis eiuſnegae̓ preſciētiā ut liberevelimus: quo adiuuante ſumus libei̓vel eriius. Proinde nō fruſtra ſuntleges. obuirgacōnes. exortacōeſ. laudes ⁊ vituꝑacōneſ: qꝛ ⁊ipſas futuras eēpreſciuit et valēt pl̓imū qͣntū eas valituras eſſe preſciuit: et preces valentad ea impetrāda q̄ ſe precātibꝰ cōceſfurū eſſe preſciuit et iuſte premia bonis factis et peccatis ſupplicia ꝯſtituta ſūt. Neqꝫ enī ideo peccat hō qꝛ deuſillū peccaturū eſſe preſciuit: imo igit̉nō dubitatur ipſū peccae̓ dum peccat.qꝛ ille cuius preſciētia fallino poteſt.nō fatu nō fortunā. non aliqͥd aliud.ſꝫ ipſū peccaturū eſſe preſciuit. Qui ſinolit vtiqꝫ nō peccat: ſꝫ ſi peccae̓ noluerit etiā hoc ille preſciuit. ¶ Ca xi.Eus itaqꝫ ſūmus ⁊ veruſcū ꝟboVſuo⁊ſpū ſancto. q̄ tria vnū ſuntdeus vnus omīpotēſ creator ⁊ factoromnis aīe atqꝫ omīs corꝑis: cuiuſ ſūt