volūtates in cauſarū ordine ſūt. quicertus ē deo eiuſqꝫ p̄ſcientia ꝯtinetur:qm̄ ⁊ hūanē volūtates hūanoꝝ oꝑmcauſe ſūt: atqꝫ ita qͥ om̄s rerū cas p̄ſciuit. ꝓfecto in eis cauſis. etiā nr̄as volūtates ignorae̓ nō potuit qͣs nr̄oꝝoꝑm cauſas eſſe p̄ſciuit. Nā⁊illud ꝙidē cicerootēdit. nichil fiei̓ ſi cauſa eſficiēs nō p̄cedat: ſatis ē ad eū in hacq̄ſtōne redarguēdum. Quid enī eumadiuuat ꝙ dicit. nichil qͥdem fiei̓ ſinecauſa. ſꝫ nō omnē cauſam eē fatalē: qꝛē ca fortuita. ē naturalis. e volūtaria?Suffic̄: qꝛ omē qd̓ ſit nō niſi cā p̄cedēte fiei̓ ꝯfitetur. Nos emī eaſcas q̄ dicūtur fortuite vn̄ etiā fortuna nomen accepit nō eē dicimus nullas ſꝫ latēteſ:eaſqꝫ tribuimus vel dei veri vel quorūlibet ſpirituū voluntati: ip̄aſqꝫ naturāles nequāꝙͣ ab illius volūtate ſeiugimus. qui ē auctor oīs ꝯditorqꝫ nature. Iā vero cae volūtarie. aūt dei ſūt a̓angeloꝝ. a̓ hoīm. a̓ quoꝝqꝫ aīaliū ſitn̄ volūtates appellāde ſūt aīaliū ratiom̄s exꝑtiū motus illi. quibꝰ aliqͣ faciūt ſcd̓m naturā ſua. cū quid vel appetunt vel euitāt: angeloꝝ autē voluntates ſeu bonoꝝ quoſ angelos dei dicimus: ſeu maloꝝ quos angelos diaboli. vel etiā demones appellamus: ſicet hoīm⁊ bonoꝝ ſcilꝫ ⁊maloꝝ. Ac perhoc colligitur nō eſſe cās efficientesomnium q̄ fiūt. niſi volūtarias: illiusnatue̓ ſcꝫ. q̄ ſpūs vite ē. Nā et aer iſteſeu ventus dicitur ſpūs: ſꝫ qm̄ corpusē. nō ē ſpūs vite. Spiritus ergo vitequi viuificat omnia. creatorqꝫ ē om̄iſcorꝑis et oīs creati ſpūs: ip̄e ē deusꝯpus vtiqꝫ: nō creatus. In eius volūtate ſūma ptās ē: q̄ creatorum ſpūum bonas volūtates adiuuat. malasiudicat om̄ſ ordīat: et qͥbuſdā tribuitptāteſ: quibuſdā nō tribuit. Sicut ēniī oīm naturaꝝ creator ē: ita oīm ptātu dator. nō volūtatum. Male quippevolūtates ab illo nō ſūt: qm̄ ꝯtra naturā ſūt. q̄ ab illo eſt. Corꝑa igit̉ magis ſubiacēt volūtatibꝰ: quedā nn̄isid ē oīm aīantiū mortaliū. et magishoīm ꝙͣ beſtiaꝝ. Auedā vero angelorū: ſꝫ oīa maxime dei volūtati ſb̓ditaſūt: cui etiā volūtates om̄s ſubiciūturqꝛ nō hn̄t ptātē. niſi quā ille cōceditCauſa itaqꝫ rerū q̄ fac̄ nec fit. deus ēalievero ⁊ cāe faciūt ⁊ fiūt: ſic̄ ſūt omneſ creati ſpūs maxīe racōnales. Coporales aūt cauſe q̄ magis fiūt ꝙͣ faciut. nō ſūt inter cas efficiētes nu̓ande:qm̄ hoc poſſunt qd̓ ex ipſis faciūt ſpirituū volūtates. Quo igitur ordo carū qͥ p̄ſciēti certus ē deo. id efficit ut nichil ſit in nr̄a volūtate: cū in ip̄o cauſarū ordīe magnū hēant locū nr̄e volūtates? Cōtēdat ergo cicero cū eisqͥ hūc carū ordinē dicūt eſſe fataleꝫ.vel potius ip̄m fati noīe appellāt. qd̓abhorremus: p̄cipue ꝓpter vocabulūqd̓ nō in reveraꝯſueuit intelligi. Ad̓vero negat ordinē cārū oīm eſſe certiſſimū ⁊ dei p̄ſcientia notiſſimū: pluseū ꝙͣ ſtoyci deteſtamur. Aut emī deuꝫeſſe negat. qd̓ quidē inducta alteiuſꝑſona in libris de deoꝝ natura faceremolitus ē: aut ſi eſſe ꝯfitētur deū quēnegat p̄ſciū futuroꝝ: etiā ſic nichil dicit aliud ꝙͣ qd̓ ille dixit inſipiēſī corde ſuo: nō ē deus. Qui enī nō ē p̄ſciusomīū futuroꝝ: nō ē vtiqꝫ deus. Quapropter ⁊ volūtates nr̄e tm̄ valēt: qͣntū deus eas vale̓ voluit atqꝫ pͥſciuitEt ideo quicqͥd valēt. certiſſime valēt: et qd̓ factue̓ ſūt. ip̄e oīno factue̓ſūt: qꝛ valituras atqꝫ facturas ille p̄ſciuit. cuius p̄ſciētia falli non p̄t. Quapropter ſi michi fati nomē alicui reiadhibēdū placeret. magis dicerem.fatū eſſe infirmioris. potētioris volūtate qui eū habet in ptāte: ꝙͣ illo cārūordine que nō vſitato ſꝫ ſuo more ſtoyci fatum appellant. arbitrium noſtre