precabantur inquit et immolāt ut ſibi ſui libri ſuꝑſtites eſſent: ſuꝑſticōſiſunt appellati. Quis nō intelligat eūconari. dum conſuetudine ciuitatis timet. religione laudare maiorū. eamqꝫ a ſuperſticōne velle ſeiungere: ſedquomo id poſſit nō inuenire? Si enīamaioribꝰ illi ſunt appellati ſuꝑſticōſi.qui totos dies precabatur et imimolabant: nunquid et illi qui inſtitueruntquod iſte reprehendit. deorum ſimulacra. diuerſa etate. et veſte diſtincta:deoꝝ genera. conuigia. cognacōes?Hec vtiqꝫ cum tanquā ſuꝑſticōſa culꝑatur. implicat iſta culpā maiores taliū ſimulacrorū inſtitutores atqꝫ cultores: implicat et ſeip̄m. qui quantolibet eloquio ſe in libertatem nitatureuolue̓. neceſſe habebat iſta venerari:nec quod ī hac diſputacōne diſertusinſonat mutire audet in populi concione. Agamus itaqꝫ xp̄iam dn̄o deonoſtro gratias. nō celo et terre ſicutiſte diſputat. ſed ei qui fecit celum etterra. qui has ſuꝑſticones quas iſtebalbus velut balbutiens. vix rephendit: ꝑ altiſſima xp̄ihuilitatē. ꝑ apl̓orūpredicacōnem. per fidē martirū proveritate morientium et cū veritate viuentiū: non ſolum in cordibus religioſis. veru etiam ī edibus ſuꝑſticōſislibera ſuorum ſeruitute ſubuertit.vid ip̄e varro. ¶ Ca. xxxi.quem dolemus in rebus diuiniſludos ſcenicos quamuis non iudicōproprio poſuiſſe: tamen addeos cōlendos. multis locis velut religioſushortetur? Nonne ita confitetur. non ſeilla iudico ſuo ſequi que ciuitatē romanam inſtituiſſe ꝯmemorat: ut ſi eāciuitatem nouam conſtitueret. ex natue̓ potius formula deos nomīaqꝫ eorū ſe fuiſſe dedicaturū non dubitet confiteri? Sed iā quomodo in vetere populo eſſet. acceptam ab antiquis noliber quartuominū et cognominuꝫ hiſtoriam tenere ut tradita eſt debere ſe dicit: et adeum finem illam ſcribere ac perſcrutari: ut potius eam magis colere ꝙdeſpice̓ vulgus velit. Quibꝰ ꝟbis hōacutiſſimus ſatiſindicat nō ſe aꝑie̓ oīaq̄ nō ſibi tantū contēptui eſſent: ſꝫ etiāip̄i vulgo deſpicienda viderētur. niſitacerentur. Ego iſta coicere putaridebui: niſi euidēter alio loco ip̄e diceret de religionibus multa loquens:eſſe multa vera. que non modo vulgoſcire non ſit vtile: ſed etiā tam et ſi falſa ſunt. aliter exiſtimare populū expediat: et ideo grecos theletas ac miſtei̓a taciturnitate pariētibus clauſiſſe. Id certe totū conſiliū prodidit veſūt ſapientiū: per quos ciuitates ⁊ populi regerentur. Hac tamen fallaciamiris modis maligni demones delectantur qui et deceptores et deceptoſpariter poſſident: a quorū dominacōne non liberat niſi gratiā dei per iheſūxp̄m dominū noſtrū. Dicit etiam ideꝫauctor acutiſſimus atqꝫ doctiſſimus:ꝙ hij ſoli ei videātur animaduertiſſe quid eſſet deus. qui crediderunt eūeſſe animam. motu ac racōne mundūgubernantē: ac per hoc et ſi nondumtenebat quod veritas habꝫ: deus enīverus non anima ſed anime quoqꝫ ēeffector et conditor: tamen ſi contrapreiudicia ꝯſuetudinis liber eſſe poſſet. vnum deum colendum fatereturatqꝫ ſuaderet. motu ac racōne mūdūgubernante: ut ea cum illo de hac requeſtio remaneret: ꝙ eum non diceret eſſe aminā ſed potius anime creatorem. Sicit etiam antiquos romanos plures annos centū ⁊ ſeptuaginta deos ſme ſimulacro coluiſſe: quodſi adhuc inquit manſiſſet: caſtius dijobſeruaretur. Cuius ſentētie ſue teſtēadhibet inter cetera etiam genteꝫ iudeā. Nec dubitat eū locū ita ꝯcludere: