ut dicat qui pͥmi ſimula cra deorū populis poſuer̄t eos ciuitatibꝰ ſuis et mētudempſiſſe ⁊ errore adddiſſe prudēterexiſtimans deos facile poſſe ī ſmmulacrorū ſtoliditate cōtemm. Quod vero non ait errorem tradiderunt. ſedaddiderunt: iam vtiqꝫ fuiſſe etiam ſine ſmmulacris vult intelligi errorem.Quapropter cum ſolos dicat amīaduertiſſe quid eſſet deus qui eum crederent animam mundū gubernante.caſtiuſqꝫ exiſtimat ſine ſimulacris obſeruari religionem: quis non videatquantū propinquauerit veritati? Sꝫenim aliquid contra vetuſtatem tantipoſſit erroris: profecto ⁊ vnum deuma quo mundum crederet gubernari etſme ſimulacro credendum eſſe cenſeret: atqꝫ in tā proximio inuentus. facile fortaſſe de anime mutabilitate cōmoneretur: ut naturā potius incōmutabilem que ip̄am quoqꝫ anima condidiſſet: deū veru eē ſentiret. Hec cūita ſint: quecunqꝫ tales viri in ſuis literis multorū deorum ludibria poſuerunt: confiteri ea potius occulta deivoluntate compulſi ſunt: ꝙ perſuadere conati. Si qua igitur nobis indeteſtimoma ꝓferūtur. ad eos redargūendos proferūtur: qui nolūt aduertere de quanta et ꝙ malignā demonum poteſtate nos liberet ſingulareſacrificiū tam ſancti ſanguinis fuſi: etdonum ſpiritus impertiti.racōnibꝰ deorum magis ad poIcit etiam de gene¶ Ca. xxxij.etas. ꝙ ad phiſicos fuiſſe populosinclinatos: et ideo. et ſexum. et generacōes deorū maiores ſuos id eſt veteres credidiſſe romanos: et eorū conſtituiſſe coniuigīa. Quod vtiqꝫ nō aliam ob cauſam factum videtur. niſi qꝛbominū velut prudentiuꝫ et ſapientium negotiū fuit populum in religionibus fallere: et in eo ip̄o non ſolumcolere ſed imitari etiā demones: quibus maxima eſt fallendi cupiditas.Sicut enim demōēs niſi eos quos fallendo deceperint poſſidere nō poſſuntſic et homines principes non ſane iuſti ſed demonum ſimiles. ea que vanaeſſe nouerant religionis nomīe populis tanꝙͣ vera ſuadebant: hoc modoeos ciuili ſocietate velut artius alligātes. quo ſimiliter ſb̓ditos poſſideret.Quis aūt infirmus ⁊ indoctus euaderet ſimul fallaces: et principes ciuitatis. et demones?Eus igitur ille fe ¶ Ca. xxxiij.licitatis auctor ⁊ dator quia ſolus eſt verus deus. ip̄e dat regna terrena bonis et malis: neqꝫ hoc temere.et quaſi fortuitu. quiadeus ē: nō fortuna ſed pro rerum ordine ac tempoꝝocculto nobis. notiſſimo ſibi: cui tamordini temporū non ſubditus ſeruit.ſed eum ip̄e tanꝙͣ dominus regit. mōderatorqꝫ diſponit: felicitate vero nondat niſi bonis. Hanc enim poſſunt etnō habere. et habere ſeruientes: poſſunt et non habere ⁊ habere regnantes. Que tamen plena in ea vita erit.vbi iam nemo ſeruiet vlli. Et ideo regna terrena et bonis ab illo danturet maliſ: ne eius cultores adhuc in ꝓuectū animi paruuli. hec ab eo munera quaſi magnū aliquid concupiſcāt.Et hoc eſt ſacramentuꝫ veteris teſtamenti. vbi occultuꝫ erat nouū: ꝙ illicpromiſſa et dona terrena ſunt. intelligentibus et tūc ſpiritalibus. quāuisnondum in manifeſtacōne predicantibus: et que illis temporalibꝰ rebusſignificaretur eternitas: et in quibusdei donis eſſet vera felicitas.Taqꝫ ut ꝯgnoſcerētū ¶¶ Ca. xxxiiij.etiam illa terrena bona quibus ſolisinhiant qui meliora cogitare nō poſſunt. in ip̄ius vnius dei eſſe poſita poteſtate. nō in multorū falſorum quos