colebat? An ideo grandius imperiū:ꝙͣ felicius fuit? Nā quo ibi eſſꝫ vera felicitas: vbi nō erat vera pietas? Pietas eſt enī vera verax veri dei cultus: nōcultus tot falſoꝝ deoꝝ quot demoniorū. Sꝫ et poſtea iā in deoꝝ numerūfelicitate ſuſcepta: magna belloꝝ ciuuliū infelicitaſſb̓ ſecuta ē. An forte iuſte ē indignata felicitaſ ꝙ ⁊ tā ſero einō ad honorē ſꝫ ad cōtunieliā potiusinuitata dea e. ut cū coleret̉ papus. etcloacina. et pauor. et pallor. et febris.et cetera nōnumīa cōſēdoꝝ ſꝫ crimīacolētiū? Ad extremū ſi cū turba indigniſſima tāta dea colēda viſa eſt cuinō vel illuſtriuſ ceteris colebat̉? Quiſenī ferat. ꝙ neqꝫ inter deos ꝯſentientes quos dicūt in cōſiliū iouis adhiberi. nec inter deos quos ſelectos vocant felicitas cōſtituta ē ut tēplū. aliquod ei fierēt quod ⁊ loci ſb̓immitateet oꝑis dignitate p̄mineret? Cur enīnō aliquod meliuſ. ꝙͣ ip̄i ioii? Nā qͥsetiā ioui regnū niſi felicitas dedit: ſi tn̄cu regnaret felix fuit? Et potior eſt felicitas regno. Nemo enīdubitat facile inueniri hoīem qͥ ſe timeat fieri regē: nullus aūt inuenit̉ qui ſe nolit eēfelicem. Ip̄i ergo dij. ſi ꝑ auguria velquolibꝫ mō eos poſſe conſuli putāt.de hac re cōſulerent̉. vtrū vellent felicitati loco cedere: ſi forte alioꝝ edibus vel altaribꝰ iam fuiſſet locus occupatuſ. vbi edes maior atqꝫ ſublimior felicitati ꝯſtrueret̉: etiā ip̄e iupitercederet ut ip̄m vertice collis capitolini felicitas potius obtineret. Nō enimquiſpiā reſiſteret felicitati: niſi qd̓ fierinō poteſt qui eſſe vellet infelix. Nullomodo omiio ſi ꝯſuleret̉ faceret iupiter qd̓ ei fecerūt tres dij. marſ. terminus. et iuuētus: qui maiori et regi ſuonullo mō cedere loco voluerūt. Namſicut habēt eorū litere. cū rex tarquinius capitoliū fabricari vellet. eūqꝫ locūqui ei dignior aptiorqꝫ videbatur abdijs alienis cerneret poccupatuꝫ: nōaudēs aliquid ꝯtra eorū facere arbitriū. et credes eos tanto nunii ſuoqꝫ principi volūtate ceſſuros. qꝛ multi erat illic vbi capitoliū cōſtitutū ē. ꝑauguriū queſiuit: vtrū ꝯcedere locūvellent ioui: atqꝫ ip̄i inde cedere oēsvoluerūt p̄ter illos quos ꝯmemoraui. marte. terminū. iuiuētute: atqꝫ ideocapitoliū ita cōſtructū eſt ut etiā iſtitres intus eſſent. tā obſcuris ſignis:ut hoc vix hoīes doctiſſimi ſciret. Nullo modo igitur felicitate iupiter ip̄econtēneret. ſic̄ a termio. marte. iuuentute. cōtemptus eſt: ſꝫ ip̄i etiā qui nonceſſerūt ioui. ꝓfecto cederēt felicitatique illis regē fecerat iouē. Aut ſi nōcederet. nō id ꝯtemptu eius faceret.ſed ꝙ ī domo felicitatis vel obſcuri eēmallent: ꝙ ſme illa in locis ꝓprijs eminere. Ita dea felicitate ī loco ampliſſimō et celſiſſimo conſtituta diſcerēt ciues omēs vn̄boni voti petenduꝫ eſſeauxiliū: ac ſic. ip̄a ſuad ete naturā aliorū deoꝝ ſuꝑflua multitudine derelicta. coleret̉ vna felicitas. vni ſupplicaretur. vnius tēplū frequētaretur aciuibus qui felices eſſe vellent. quoꝝeſſet nemo qui nollet: atqꝫ ita ip̄a a ſeip̄a peteret̉. que ab om̄bꝰ petebatur.Quis enī aliquid ab aliquo deo niſifelicitatē velit acciꝑe: vel qd̓ ad felicitate exiſtimat ꝑtinere? Proinde ſi felicitas habet ī poteſtate cū quo homīeſit. habet aūt ſi dea eſt: que tandē ſtulticia eſt. ab aliquo eā deo petere: quāpoſſis a ſeip̄a impetrare: Hanc ergodeam ſuꝑ deos ceteros honorare etiāloci dignitate debuerūt. Sic enī apd̓ip̄os legitur. romam veteres neſcioquē ſūmanū cui nocturna fulmīa tribuebāt coluerūt magiſqͣ iouem: adquē diurna fulmīa p̄tineret. Sꝫ poſtquā ioui templū innigne̓ ac ſublime