conſtructū eſt. propter edis dignitatē ſic ad eū multitudo confluxit: utvix inueniat̉ qui ſūmani nomē quodaudire iam nō poteſt. ſe ſaltē legiſſememinerit. Si aūt felicitas dea nō e.qm̄ qd̓ verū eſt munus eſt dei: ille deuˢquerat̉ qui eam dare poſſit. et falſoꝝdeoꝝ multitudo noxia relinquat̉: quāſtultoꝝ hoīm multitudo vana ſectatur. dei dona deos ſibi faciēſ: et ip̄m cuius ea dona ſūt obſtinacōe ſuꝑbe volūtatis offendēs. Sic enī carere nōpoteſt infelicitate qui tanꝙͣ deā felicitate colit. et deū datore felicitatis relinquit: ſicut carere nō poteſt famē qͥpane pictū lingit ⁊ ab homīe qui verū habet nō petit. ¶ Ca. xxiiij.Ibet aūt eorū ꝯſiderare racōnē.Sſqꝫ adeone inquiūt maioresnr̄os inſipiētes fuiſſe credendū eſt.ut hec neſcirēt munera diuina eſſe nondeos? Sed qm̄ ſciebant nemini talianiſi aliquo deo largiente ꝯcēdi: quorū deoꝝ nomīa non inueniebāt. earūrerū nomībꝰ appellabant deos qͣs abeis ſentiebant dari. aliqua vocabulainde flectētes: ſic̄ a bello bellonaꝫ nucupauerūt nō bellū. ſicut a cunis cumnā nō cunā. ſicut a ſegētibꝰ ſegētiā nōſegētē. ſicut a pomis pomonā nō pomū. ſicut a bubus bubona nō bouem.aut certe nulla vocabuli declinacōneſicut res ip̄e noīantur: ut pecunia dicta eſt dea que dat pecunia: nō omnino pecunia dea ip̄a putata eſt. Ita virtus que dat ꝟtutē. honor qui honoreꝫ:concordia q̄ concordiā. victoria quedat victoriā: ita inquiunt cum felicitas dea dicitur. nō ip̄a que datur: ſednumen illud attēdit̉ a quo felicitasdatur. Iſta nobis reddita racōe: multo facilius eis quoꝝ cor nō minis obduruit. ꝑſuadebimus fortaſſe qd̓ volumus. ¶ Ca. xxv.Ienīiā hūana infirmitas ſen-liber qrūtusſit. nō niſi ab aliquodeo dari poſſe felicitatē. et hoc ſenſerūt homīes qui tamultos colebāt deos: in quibꝰ et ip̄meoꝝ regē iouem quia nomen eius aquo daretur felicitas ignorabāt: ideoip̄uis rei nomīe quā credebat ab illodari eū appellae̓ voluerūt. vatis ergo iudicarunt nec ab ip̄o dari poſſefelicitate que iam colebat: ſꝫ vtiqꝫ abillo quē nomīē ip̄ius felicitatis colendū eſſe cenſebant. Confirmo prorſusa quodā deo que neſciebāt eoſcredidiſſe dari felicitatē. Ip̄e ergo queratur: ip̄e colatur: et ſufficit. Repudiet̉ſtrepitus innumarabiliū demonioꝝ.Illi nō ſufficiat hic deus: cui nō ſufficit munus eiuſ. Illi inquā noſufficiatad colēduꝫ deus dator felicitatis: cuinō ſufficit ad accipiendū ip̄a felicitaſ.Cui aūt ſufficit. nō enī habꝫ hō qd̓ amplius optare debeat: ſeruiat vni deodatori felicitatis. Non eſt ip̄e que nomināt ioue̓m. Nam ſi eū datorē felicitatis agnoſcerēt: nō vtiqꝫ aliū vel aliam a quo daretur felicitas. noīe ip̄iuſfelicitatis inquireret. Neqꝫ ip̄m iouēcū tantis iniurijs colendū putarent.Iſte alienaꝝ dicitur adulter vxorū:iſte pueri pulchri impudicus amator et raptor. ¶ Ca. xxvi.Ed fingebat hec omeruſait tuilius: et hūana ad deos tranſferebat: malleꝫ ad nos diuina. Meritodiſplicuit viro graui diuinorū criminu poeta cōfictor. Cur ergo ludi ſcenici vbi hec dictitātur. cātitātur. actitantur. deorū honoribꝰ exhibentur. inter res diuinas a doctiſſimis ꝯſcribūtur? Hic exclamet cicero nō cōtra figmenta poetaꝝ: ſed contra inſtitutamaiorū. An exclamaret et illi: qͥd noſfecimus? Ip̄i dij iſta ſuis honoribusexhibēda flagitauerūt. atrociter miperar̄t: clade niſi fie̓t p̄nūciarūt: qꝛ neglectū ē aliqͥd. ſeueriſſime vindicar̄t: