credita eſt. et accepit etiā ip̄a templūet altare? Quā quiſquis prudēter agnoſcit: habitaculū illi ſeip̄m facit.vnde aūt ſciut illi quid ſit fides: cuius pͥmū et maximiū officiū eſt. ut ī verū credat̉ deu? Sꝫ cur non ſuffeceratvirtus? Nōne ibi eſt ⁊ fides: qͥn̄quidēvirtutē in qͣtuor ſpeciēs diſtribuēdaꝫeſſe viderūt. prudētiam. iuſticiā. fortitudinem. temꝑantiā? Et quomodoiſte ſingule ſpeciēs ſuas habet. in partibus iuſticie fides eſt: maximūqꝫ locū apud nos habet. quicūqꝫ ſcimus.quid ſit qd̓ iuſtus ex fide viuit. Sedillos miror appetitores multitudinisdeoꝝ: ſi fides dea eſt. quae̓ alijs tammultis deabꝰ iniuria fecerit. p̄termittēdo eas: quibꝰ ſimiliter edes ⁊ arasdedicae̓ potuerūt? Cur temꝑantia deaeſſe nōmeruit: cū eius nomīe nōnulliromam pnͥcipes nō paruā gloriā cōparint? Cur dennqꝫ fortitudo dea noneſt. que adfuit mūco. cū dextera porrexit in flāmas: que adfuit curcō. cū ſeꝓ patria in abrupta terrā p̄cipite dedit: que adfuit decio pri. et decio filio.cū ꝓ exercitu ſe vouerūt. ſi tamē hijsomibꝰ vera inerat fortitudo. vn̄ modono agitur? Quae̓ prudētia. quae̓ ſapientia nulla numinū loca meruer̄t? Anqꝛ ī noīe generali ip̄ius ꝟtutes omēscolūtur? Sic ergo poſſet et vnus deꝰcoli: cuiis partes ceteri dij putatur.Sꝫ in illa vna ꝟtute. et fides ē. et pudicicia: que tn̄ extra ī edibꝰ ꝓprijs altaria meruerūt. Has deas nō veritaſ:ſed vanitas fecit. ¶ Ca. xxi.Iip̄e ſūt dee. Verūtame vbi eſtEc em veri dei munera ſunt: nonvirtus et felicitaſ: quid aliud querit̉:Quid ei ſufficit: cui virtus felicitaſqꝫnō ſufficit? Omīa quippe agenda cōplectitur virtus: omīa obtinēda felicitas. Si iupiter ut hec daret ideo cōlebatur. qꝛ ſi bonū aliqͥd ē latitudo re-gni atqꝫ diuturnitas. ad eandē ꝑtinet felicitatē: cur nō intellectu ē donadei eſſe nō deas? Si aūt putate ſuntdee: ſaltē alia tanta deorū turba nō q̄reretur. Cōſideratis em̄ officijs deorū dearūqꝫ oīm. q̄ ſicut voluerūt ꝓ ſuaopinacōe finxerūt: inueniāt ſi poſſuntaliqͥd qd̓ preſtari ab aliquo deo poſſit homī habēti virtutē: habēti felicitate. Quid doctrine. vel a mercurio. velamineruā petendū eſſꝫ: cū ꝟtus omīaſecū habe̓t? Ars quippe ip̄a bene recteqꝫ viuēdi: virtus a veteribꝰ definita eſt. vn̄ ab eo ꝙ grece arethe dicit̉ꝟtus: nomē artis latinos traduxiſſeputauerūt. Sed ſi virtus nō niſi adingemoſū poſſꝫ venire: qͥd opus eratdeo caucō pre. qui cautos id eſt acutoſfaceret: cū hoc poſſet cōferre felicitaſIngenioſū quippe naſci felicitatis e.vnde etiā ſi nō potuit a nondū natocoli dea felicitas. ut hoc ei conciliatadonaret: ꝯferret hoc parētibꝰ eius cultoribꝰ ſuis: ut eis ingemoſi filij naſcērētur. Quid opus erat parturiētibusinuocare lucinaꝫ: cū ſi adeſſꝫ felicitas.nō ſolū bene parerēt ſed etiā bonos:Quid neceſſe erat oꝑi dee cōmēdarenaſcētes deo vagicano vagiētes: deecumne iacētes. dee rumīe ſugētes: deoſtabilino ſtātes. dee adeone adeuntes. ab eone abeutes: dee menti ut bonā haberet mentē deo volunno et deevolūne ut bona vellēt: dijs nupcialibus ut bene ꝯuigerētur. dijs agreſtibus ut fructus vberrimos caperet. etmaxīe ip̄i diue frugēs: marti et bellone ut bene belligerarent: dee victorieut vincerēt: deo honorino ut honoraretur. dee pecunie ut pecunioſi eſſent:deo eſculano et filio eius argētino uthaberēt erea argēteāqꝫ pecuniā? Nāideo pr̄em argētim eſculanū poſuer̄t:quia pus erea pecunia ī vſu cepit eē:poſt argētea. Miror aūt ꝙ argētinus