talia quippe iſti de dijs opinati ſunt:qualia ſi poete fingeret. atqꝫ a nobisexaggeraretur reſponderet iſti. ridēda eſſe figmēta poetaꝝ nō veris attribuēda numinibꝰ: et tn̄ ſe ip̄i non ridebat cū talia deliramēta nō apd̓ poetas legebāt. ſꝫ in tēplis colebāt. Ioueigitur de om̄ibꝰ rogaret: ei vni tantumō ſupplicaret. Nō enī quo miſiſſꝫ victoriā ſi dea eſt et ſub illo regē ē poſſꝫei audere reſiſte̓: et ſuā potius facerevolūtatē. ¶ Ca. xviij.Vid ꝙ et felicitas dea eſt? Edēacceꝑit: arameruit: ſacra ei cōgrua ꝑſoluta ſūt. Ip̄a vero ſola coleretur. vbi enī ip̄a eſſꝫ: quid boni noneſſet? Sed quid ſibi vult ꝙ ⁊ fortunadeā putatur ⁊ colitur? An aliud ē felicitaſ. aliud fortuna: qꝛ fortuna p̄t eſſeet mala? Felicitas autē ſi mala fuerit.felicitas nō erit. Certe oēs deos vtriuſqꝫ ſexus. ſi ⁊ ſexū habent: nō niſi bonos exiſtimae̓ debemus. Hoc platodicit. hoc alij ph̓i: hoc excellētes reipublice ppl̓orūqꝫ rectores. Quo ergodea fortunā aliquādo bona eſt. aliqn̄mala? An forte qn̄ mala eſt. dea nō eſtſꝫ ī malignū demonē repēte ꝯuertit̉?Quot ſūt ergo dee iſte? Profecto qͦtquot hoīes fortunati hoc ē bone fortune. Nā cū ſint ⁊ alij plurimi ſmiul. hoceſt vno tꝑe male fortune: nunquid ſiip̄a eſſet ſiul ⁊ bona eſſet ⁊ mala. hijſaluid. illis aliud? An illa que dea eſt.ſemꝑ bona eſt? Ip̄a eſt ergo felicitaſ.Cur adhibetur diuerſa noīa? Sed ethoc ferendū ē. Solet enī et vna resduobꝰ noībꝰ appellari. Quid diuerſeedes. diuerſe are: diuerſa ſacra? Ecauſa inquiūt: qꝛ felicitas illa eſt quāboni habēt p̄cedētibꝰ meritis. Fortuna vero q̄ dicitur bona ſme vllo examīe meritoꝝ fortuitu accidit homībꝰet bonis et malis. Vnde etiā fortunanoīatur. Quō ergo bona eſt: que ſmevllo iudicō venit ⁊ ad bonos ⁊ ad mālos? vt quid aūt colitur que ita cecaeſt. paſſim ī quoſlibꝫ incurrēs: ut ſuoſcultores plerūqꝫ p̄tereat et ſuis ꝯtēptoribꝰ hereat? Et ſi aliquid ꝓficiūtcultores eiuſut ab illa videāt̉ ⁊ amētur: iam merita ſeqͥtur. nō venit̓ fortuitu. Vbi eſt ergo illa definicō fortune?Vbi eſt ꝙ a fortuitis etiā nomē accepit? Nichil enī ꝓdeſt eā cole̓: ſi fortuna e. Si aūt ſuoſ cultores diſcernit utꝓſit: fortuna nō ē. Anc ip̄am quo voluerit iupiter mittit? Colat̉ ergo ip̄eſolus. Non enī p̄t ei iubenti. et ea quovoluerit mittēti. fortuna reſiſte̓. Autcerte iſtā mali colāt: qui nolūt habe̓merita quibꝰ dea poſſit felicitas inuitari ¶ Ca. xix.Antū ſane huic velut numini tribuūt quā fortuna vocat. ut ſimuſacru eius qd̓ a matronis dedicatu ē.et appellata ē fortuna muliebris. etiālocutū eſſe memorie cōmēdauerint:atqꝫ dixiſſe nō ſemel ſꝫ iterū. ꝙ ea ritematrone dedicauerit. Qd̓ quidē ſi verū ſit: mirari nos nō oportet. Non enīmalignis demonibꝰ etiā ſic difficile ēfalle̓: quorū artes atqꝫ verſutias hincpotius iſti aduerte̓ debuerūt: qd̓ illadea locuta eſt. q̄ fortuitū accidit nō q̄meritis venit. Fuit enī fortuna loquaxet muta felicitas: ut quid aliud niſi uthoīes recte viuere nō curaret: cōciliata ſibi fortuna q̄ illos ſme vllis bonismieritis faceret fortunatos? Et certeſi fortuna loqͥtur nō ſaltē muliebris ſꝫvirilis potius loqͥretur: ut nō ip̄e queſimulacrū dedicauerūt putarētur tm̄miraculū muliebri loqͣcitate finxiſſe.Irtutē qͦꝫ deā fecerūt: ¶ Ca. xx.q quidē ſi dea eſſet: multis fuerat p̄ferenda. Et nūc qꝛ dea nō eſt. ſeddonū dei ē: ip̄a ab illo impetret̉ a quoſolo dari poteſt: et om̄is falſoꝝ deoꝝturba vaneſcat. Sed cur et fides dea