huius maieſtatis nō ambicō popularis. ſꝫ ſpectata inter bonos moderacōꝓuehebat. Populi nullis legibꝰ tenebātur. arbitria pnͥcipū ꝓ legibꝰ erat:fines imperij tueri magis ꝙ proferremos ea̓t: intra ſuā cuiqꝫ patriā regnafiniebātur. Primus oīm ninus rex aſſyriorū vetere et qͣi auitu gentibꝰ morē noua imperij cupiditate mutauit.Hic pͥmus nitulit bella finitimiſ: et rudes adhuc reſiſtēdū ppl̓os. ad terminoſuſqꝫ libiē ꝑdomūit. Et paulo poſtminus inqͥt magnitudinē qͣſite dn̄acōnis ꝯtinua poſſeſſione firmauit. Domitis igitur ꝓximis: cū acceſſione viriū fortior ad alios trāſiret. et ꝓximaqueqꝫ victoria inſtrumentū ſequētiseſſꝫ: totius oriētis ppl̓os ſb̓egit. Qualibꝫ autē fide rerū vel iſte. veltrogusſcripſerit. nāquedā illos fuiſſe mentitos alie fideliores litere oſtēdūt: cōſtat tn̄ inter alios ſcpͥtoe̓s regnū aſſyriorū anino rege fuiſſe longē lateqꝫporrectū. Tam diu aūt ꝑſeuerauit: utromanū nondū ſit eius etatis. Nā ſic̄ſcribūt qͥ cronicā hiſtoriā ꝓ ſecuti ſūt:mille ducētos et qͣdragīta annos abanno pͥmo quo mnus regnare cepitꝑmāſit hoc regnū: donec trāſferreturad medos. Inferre aūt bella finitimiſet ī cetera inde ꝓcede̓ ac ppl̓os ſibi nōmoleſtos ſola regni cupiditate cōterere ⁊ ſubdere: quid aliud ꝙͣ gradelatrocimū noīandū eſt ¶ Ca. vij.Inullo deoꝝ adiutorio tā magnū hoc regnū et ꝓlixū fuit: qͣre dijs romanis tribuitur romanū regnū. locis amplū tēporibuſqꝫ duturnu? Quecūqꝫ enī cauſa ē illa: eadē etiāiſta eſt. Si aūt ⁊ illud deoꝝ adiutorio tribuendū eſſe contendūt: queroquoꝝ. Nō enī alie gētes qͣs mnus domuit ⁊ ſb̓egit: alios tūc colebāt deoſ.Aut ſi ꝓprios habuerūt aſſyrij. qͣi pericores fabros imꝑij cōſtruēdi atqꝫliber quattusſeruādi: nūquid nam mortui ſūt qn̄ eiip̄i imperiū ꝑdiderūt. aut mercede nōſibi reddita vel alia maiore ꝓmiſſa admedos trāſire maluerūt: atꝫ inde rurſus ad perſas ciro inuitāte et aliquidꝯmodius pollicēte? Que gens nō anguſtis orientis finibꝰ poſt alexandrimacedonis regnū magnū locis ſedbreuiſſimū tꝑe. in ſuo regno adhucuſqꝫ ꝑdurat. Hoc ſi ita eſt. aut infideles dij ſūt qͥ ſuos deſerūt ⁊ ad hoſtes.trāſeūt: qd̓ nec homo fecit camilluſ. qn̄victor ⁊ expugnator aduerſiſſime ciuitatis. romā cui vicerat ſenſit ingͣtā:quā tn̄ poſtea oblitus iniurie. memorpr̄ie. a gallis iterū liberauit. Aut nonita fortes ſunt. ut deos eſſe fortes decet. qͥ poſſunt hūanis vel cōſilijs vel viribꝰ vnici: aut ſi cū inter ſe belligerat.no dij ab bomibꝰ ſed dij ab alijs dijsforte vnicūtur: qͥ ſūt quarūqꝫ ꝓprij ciuitatu. Habēt ergo et ip̄i inter ſe immicicias: qͣs ꝓ ſua quiſqꝫ parte ſuſcipuit. Nō itaqꝫ deos ſuos debuit colere ciuitas magis ꝙ alioſ:a quibꝰ adiuiuarētur ſui. Poſtremo quoquomōſe habeat deoꝝ iſte vel trāſitus. vel fuga vel inigracō. vel impugnā defectōnondū illis tēporibꝰ atqꝫ in illis terrarū partibꝰ xp̄i nomē fuea̓t p̄dicatu:qn̄ illa regna ꝑ ingentes bellicas clades amiſſa atꝫ trāſlata ſūt. Nā ſi poſtmilleducētos et qd̓ excurrit annos.qn̄ regnū aſſyrijs ablatū ē. iā ibi criſtiana religio aliud regnuꝫ p̄dicareeternū. et deoꝝ falſoꝝ cultus ſacrilegos inhiberet: qͥd aliud illius gentis vani hoīes diceret. niſi regnū qd̓tam diuoſeruatū ē. nulla alia cauſa inſi ſuis religionibꝰ deſertis ⁊ illa recepta ꝑire potuiſſe. In qua voce vanitatis q̄ poterat eſſe. iſti adtēdāt ſpeculūſuū: et ſimilia ꝯquiri ſi vllus ī eis pudor ē erubeſcant: quanꝙͣ romanū miperiū afflictū eſt potius ꝙͣ mutatum.