Qd̓ et alijs ante xp̄i nomē tēporibꝰ eicontigit: et ab illa ē afflictōne recreatu: qd̓ nec iſtis tēporibꝰ deſperandū ē.Quis enī de hac re nouit voluntatēdei? ¶ Ca. viij.Einde queramus ſi placꝫ. ex tāta deorū turba quā romani colebat: quē potiſſimū vel quos deos credant illud imperiū dilataſſe atqꝫ ſeruaſſe. Neqꝫ enī in hoc tā p̄claro oꝑeet tante pleniſſime dignitatis audētaliquas partes dee cloacine tribuereaut volupīe qͥ a voluptate appellata ēaut libentine. cui nomē eſt a libidine:aut vagitano qͥ infantu vagītibꝰ p̄ſidet. aut cumane q̄ cunas eorum adiminiſtrat. Quādo aut poſſunt vno locolibri huius ꝯmemorari oīa noīa deorū et dearū q̄ illi grādibꝰ volumiibꝰvix ꝯp̄hende̓ potuerūt: ſingulis rebꝰꝓpria diſꝑtiētes officia numinū? Necagroꝝ munus vni alicui deo ꝯmittēdū arbitrati ſunt: ſꝫ rurā dee rulme. iuga montiū deo iugatino. collibꝰ deācollinā. vallibuſ valloniā p̄fecerunt.Nec ſaltē potuer̄t vnā ſegētiā talē inuenire. cui ſemel legētes ꝯmendarēt:ſꝫ ſata frumēta. ꝙͣdiū ſb̓ terra eſſent.ppoſitā voluerūt habe̓ dea ſeiam: cūvero iam eſſent ſuꝑ terrā ⁊ ſegēte facerēt. deā ſegētiā: frumētis vero collectis atqꝫ recōditis ut tuto ſeuaretur.deā tutelinā p̄pōſuerūt: cui nō ſufficere vide̓tur illa ſegētiā. ꝙͣ diuſegēs abinitijs herbidis uſqꝫ ariſtas aridasꝑuenie̓t. Nō tn̄ ſatis fuit hom̄ibꝰ deorū multitudinē amātibꝰ ut aīa miſerademoniorū turbe ꝓſtitue̓tur: vnius deiveri caſtū dedignata ꝯplexū. Prefecerūt ergo ꝓſerpinā frumētis germinātibus: geniculis nodiſqꝫ culmorūdeum nodotū: inuolumētis folliculorūdeam volutinā: cū folliculi pateſcūt utſpica exeat deaꝫ patelenā: cū ſegētesnouis ariſtis equātur. qꝛ veteres eqͣreoſtire dixerūt deā oſtilinā: florentibꝰfrumentis deā florā. lacteſcētibꝰ deumlacturnū: matureſcētibꝰ dea maturā:cu runcatur id ē a terra auferūtur. deārūcinā. Nec omīa ꝯmemoro: qꝛ me piget qd̓ illoſ nō pudet. Hec aut pauciſſima ideo dixi ut intellige̓tur nullomō eos dice̓ aude̓. iſta noīa in periuꝯſtituiſſe. auxiſſe. ꝯſeruaſſe romanū:que ita ſuis queqꝫ adhibebātur officijs: ut nichil vniuerſuvm alicui crederet̉. An ergo legētia curaret imperui: cui cura gere̓ ſimul ⁊ ſegētibꝰ ⁊ arboribꝰ nō licebat? Quādo de armis cunina cogitaret: cuius p̄poſitura paruulorū cunas nō ꝑmittebat̉ excede̓sQuādo nodotus adiuuaret ī bello:qui nec ad folliculū ſpicē. ſꝫ tm̄ ad nodū gencule ꝑtinebat? vnuſquiſqꝫdomui ſue ponit hoſtiariū: et q homoeſt: omnio ſufficit. Tres deos iſti pofuerūt: forculū foribꝰ: cardeā cardinilimentinū. limini. Ita. Nō poterat forculus ſmul forēs ⁊ cardinē limēqꝫ ẜuaree ¶ Ca. ix.Miſſa igitur iſta turba minutoru deoꝝ vel aliquatū intermiſſaofficiū maiorū deoꝝ debemus inquire̓quo roma tā magnā fcā eſt. ut tā diutot gentibꝰ imperaret. Nimirū ergoſouis hoc opus ē. Ip̄m enī deoꝝ oīmdearūqꝫ rege eſſe volūt: hoc eius indicat ſceptrū: hoc ī alto colle capitoliū.De iſto deo ꝙͣuis apoeta dictū. cōuementiſſime p̄dicat: ioiis om̄ia plena.Hūc varro credit etiam ab hijs coliqui vnū deū ſolū ſme ſimulacro colūtſꝫ alio noīe nūcupari. Qd̓ ſi ita ē: curtam male tractatus ē rome. ſicut qͥdēet in ceteris gentibꝰ. ut ei fieret ſimuſacrū qd̓ ip̄i etiā varroni ita diſplicꝫut cū tante ciuitatis p̄uerſa ꝯſuetudīepͥmeret̉. nequāꝙͣ tn̄ dice̓ ⁊ ſcribe̓ dubitae̓t. ꝙ hij qͥ ppl̓is inſtituerūt ſimuſacra. et mētu dempſerunt: et errorem