nec inde quo libet iret: ſꝫ ad ſuos acerrimos immicos redire minime dubitaret. Hoc ſi huic vite vtile exiſtimabat: cuius tā horrendū exitū meruit:ꝓculdubio fallebatur. Suo quippedocuit exēplo nichil deos ad iſtā temporalē felicitate ſuis ꝓdeſſe cultoribꝰquādoquidē ille eoꝝ deditus cultui.et victus et captiuus abductus eſt. etquia noluit aliter quā ꝑ eos iurauerat facere: nouo ac pͥus in audito nimiūqꝫ horribili ſupplicij genere cruciatus extinctus eſt. Si aūt deoꝝ cultuſpoſt hanc vitā velut mercedē redditfelicitate: cur calūmantur temporibuscriſtianis ideo dicentes vrbi accidiſſe illā calamitate quia deos ſuos colere deſtitit cū potuerit et illos diligentiſſime colēs tam infelix fieriqua illeregulus fuit; niſi forte ꝯtra clariſſimāveritate tantā quiſquā demētia mirececitatis obnititur ut ꝯtēdere audeat vniuerſam ciuitate deos colenteminfelicē eſſe nō poſſe. vnū vero hoīempoſſe: ꝙ videlicet potētia deoꝝ ſuoꝝmultos potius ſit ydoneā cōſeruarequa ſingulos cū multitudo cōſtet exſingulis. Si aūt dicūt marcū reguluꝫetiā in illa captiuitate illiſqꝫ cruciatibus corporis. animi virtute beatū eſſepotuiſſe: virtus potius vera queratur:qua beata eſſe poſſit et ciuitas. Neqꝫenī aliunde beata ciuitas. aliude homo: cū aliud ciuitas nō ſit. quā cō corſhoīm multitudo. Quāobrem noduminterim diſputo: qualis in regulo virtus fuerit. Sufficit ꝙ nūc iſto nobiliſſimo e̓xemplo cōgūtur fateri nonꝓpter corporis bona vel eaꝝrerū queextrinſecus homini accidūt colēdosdeos: qn̄quidem ille carere hijs omibus maluit. ꝙͣ deos per quos iurauitoffende̓. Sed quid faciemus hom̄ibꝰqui gloriātur ſe talē habuiſſe ciuem:qualē timēt habere ciuitate? Qd̓ ſi nōlibe: pͥ inuetiment: tale ergͣo aliquid quale accidit regulo. etiā ciuitati tam diligēterquā ille deos colenti occidere potuiſſe fateatur: et xp̄ianis tēporibus nōcalūmentur. Verū quia de illis xp̄ianis orta queſtio eſt qui etiā captiuatiſūt hoc intueatur et taceāt qui ſalub̓rime religiōi exhinc imprudēter atꝫimpudēt̓ lliudūt: qꝛ ſi dijs eoꝝ ꝓbrono fuit attētiſſimus cultor illoꝝ dū eiſiuriſiurādi fideꝫ ſeruae̓t patria caruitcū aliā non haberet captiuuſqꝫ apudhoſtes lōga morte. ſupplico noue crudelitatis occiſus eſt: multominus nome criminādū eſt xp̄ianū in captiuitate ſacramētoꝝ ſuoꝝ: qui ſupernaꝫpatriā veraci fide expectātes. etiā ī ſuis ſedibꝰ ꝑegrinos ſe eſſe nouerūt.¶ Capitulū decimū ſextu.Agnū ſane crimē ſe putāt ob¶ Sicere xp̄ianis cū eoꝝ exaggerātes captiuitatē. addūt etiā ſtupracommiſſa: nō ſolū in aliena matrimoma virgineſqꝫ nupturaſ: ſꝫ et ī quaſdāſanctimoniales. hic vero non fides.nō pietas. nō ip̄a virtus que caſtitasdicit̉: ſed nr̄a potius diſputacōinterpudore atꝫ racōꝫ quibuſdā coartaturanguſtijs. Nec tantum hic curamusalienis reſponſionē reddere: quantūip̄is nr̄is ꝯſolaconē. Sit igitur ī primis poſitu atqꝫ firmatū ꝟtutē quā recte viuitur ab animi ſede mēbris corporis imperare: ſanctūqꝫ corpus vſufieri ſancte volūtatiſ: qua inconcuſſaac ſtabili ꝑmanēte. quicqͥd alius decorpore vel incorpore fecerit quod ſine peccato ꝓprio nō valeat euitari. p̄ter culpam eſſe paciētis. Sed qꝛ nonſolū quod ad dolorē. verū etiā qd̓ adlibidinē ꝑtinet in corꝑe alieno ppetrari poteſt: quicqͥd tale factū fuerit. etſi retentā ꝯſtantiſſimo animo pudicitiā non excutit. tamē pudoreꝫ incutit:ne credatur factum cum mētis etiam