atqꝫ honorifice tegendū ſepeliendūqꝫ curarūt. veruiſte auctoritates nōhoc admonēt. ꝙ inſit ullus cadaueribus ſenſus: ſed ad dei ꝓuidentiā cuiplacēt etiā talia pietatis officia. corpora quoqꝫ mortuorū ꝑtinere ſignificant: ꝓpter fidē reſurrectōnis aſtruēdam. Vbi et illud ſalubriter diſciturquāta poſſit eſſe remuneracō pro elemoſinis quas viuētibꝰ ⁊ſentiētibꝰ exhibemus: ſi neqꝫ hoc apud deum peritqd̓ exanimis hoīm mēbris officijdiligentieqꝫ ꝑſoluitur. Sunt quidē eialia q̄ ſancti patriarche de corporibꝰſuis vel condendis vel tranſferendisꝓphetico ſpū dicta intelligi voluerūtnō aūt hic locus eut ea ꝑtractemus.cū ſufficiāt iſta que diximus. Sed ſiea que ſuſtentādis viuētibus ſūt neceſſaria ſicut victus et amictus. quauis cū graui afflictōne deſint nō frangūt in bonis ꝑferendi tolerādiqꝫ virtutē. nec eradicat ex ammo pietatemſꝫ exercitatā faciūt fecudioreꝫ quātomagis cū deſunt ea que curadis funeribus ꝯdendiſqꝫ corporibꝰ defunctorū adhiberi ſolent nō efficiūt miſeroſin occultis pioꝝ ſedibꝰ iam quietos.Ac ꝑ hoc qn iſta cadaueribꝰ xp̄ianorū ī illa magne vrbis vel etiam alioꝝopidoꝝ vaſtacōe defuerūt nec viuorū culpa eſt qui nō potuerūt iſta p̄bere: nec pena mortuorū qui nō poſſuntiſta ſentire. ¶ Ca. decimūquartū.Ed multi inquiūt xp̄iani etiamcaptiui ducti ſūt. Hoc ſane miſerrimū eſt: ſi aliquo duci potuer̄t vbideū ſuū nō inuenerūt. Sūt aūt in ſcpͥturis ſanctis huius etiā cladis magna ſolacia. Fuerūt ī captiuitate trespueri. fuit daniel. fuerunt alij ꝓphete.nec deus defuit ꝯſolator: ſic ergo nondeſeruit fideles ſuos ſub dominaconegentis licet barbare. tamē hūane: qꝓphetā nō deſeruit nec in viſceribusliber p̓musbelue. Hec qͦꝫ illi cū quibꝰ agimus malunt irridere ꝙͣ credere: qui tamen inſuis literis credūt arionē metimneūnobiliſſimū cithariſta cū eiectus eſſꝫde naui exceptuꝫ delphmni dorſo: et acterras eſſe ꝑuectuꝫ. verū illud nr̄mdeiona ꝓpheta incredibilius eſt. Plane incredibilius. qꝛ mirabilius: et mirabilius qꝛ potetius. ¶ Ca. xv.P religionis cauſa etia ſponte toAbent tamē iſti de captiuitateleranda: et in ſuis p̄claris viris nobiliſſimū exēplū. Marcus regulus imperator populi romani captiuus apudcartaginēſes fuit. Qui cū ſibi mallenta romanis ſuos reddi ꝙ eoꝝ tenerecaptiuos. ad hoc impetranduꝫ etiamiſtū p̄cipue regulū cū legatis ſuiſ rōmam miſerūt: pus iuracōe ꝯſtrictum.ſi ꝙ volebāt minime perigiſſet: rediturū eſſe cartaginē. Perrexit ille atqꝫin ſenatu ꝯtraria ꝑſuaſit: quoniā nonarbitrabat̉ vtile eſſe romane rei publice mutare captiuos. Nec poſt hancperſuaſione a ſuis ad hoſtes redirecompulſus eſt: ſed quia iurauerat. idſponte ꝯpleuit. At illi eū excogitatisatqꝫ horrendis cruciatibꝰ necauerūt.Incluſum quippe anguſto ligno vbiſtae̓ cōgeret̉ clauiſqꝫ acutiſſimis vndiqꝫ confixo. ut ſe in nullā eius partēſme penis atrociſſimis inclinaret: etiāvigilādo ꝑemerūt. Merito certe laudant virtute: tam magna infelicitatemaiore. Et ꝑ deos ille iurauerat: quorū ꝓ cultu ꝓhibito. has generi hūanō clades iſti opinātur infligi. Quiergo ꝓpterea colebatur ut iſtā vitamproſpera redderet ſiuerūt iurati hasirrogari penas ſeu permiſerūt. ſeu voluerūt. Quid ꝑiuro grauius irati facere potuerūt? Sꝫ cur nō racōcinacōnem meā potius ad utrūqꝫ cōcludāOeos certe ille ſic coluit ut ꝓpter iuriſiurandi fidem. nec maneret ī patria: