ſolebāt. ut ad ea quiſquis cōfugiſſetliberaretur. An illi faciebāt: et ſcriptores earudē rerū geſtarū iſta reticebant. Itane qui ea q̄ laudarēt inaxime inquirebāt: iſta p̄clariſſima ſcd̓mipſos pietatis indicia preteriſſentEgregius romani nominis marcusmarcellus qui ſiracuſas orbē ornatiſſimā cepit refertur eā prius fleuiſſeruitura: et ante eius ſanguinē. ſuas illi ſacrimas effudiſſe. Beſſit ⁊ cura pudicicie: etiā in hoſte ẜuāde. Nā priusquā opidū victor iuſſiſſet inuadi cōſtituit edicto. ne quis corpus liberumviolaret. Euerſa ē tamē ciuitas more bellorū: nec vſpiam legit̉ ab imperatore tā caſto atqꝫ clemeti fuiſſe p̄ceptu: ut quiſquis ad illud vel illud templū fugiſſet abiret illeſus. Quod vtiqꝫ nullomo p̄teriret̉: quādo nec eiusfletus nec ꝙͣ edixerat ꝓ pudiciciā minime violanda potuit taceri. Fabiustarentine vrbis euerſor a ſimulacrorū dep̄dacōe abſtinuiſſe laudat̉. Nācū ei ſcriba ſugͣgeſſiſſꝫ quid de ſignisdeoꝝ que multa capta fuerat fieiuiberet: continētiā ſuā etiā iocādo cōdiuit. Queſiuit enī cuiuſmodi eſſent. Etcū ei nō ſolū multa grandia verū etiaꝫrenūciarētur armata: relinquamuſmquit tarentinis deos iratos. Cū igiturnec illius fletu. nec huius riſū. nec illius caſtā miſericordiā. nec huius facetā ꝯtinentiā romanoꝝ reru geſtarū ſcriptores tacere potuerūt: qn̄ pretermitteret̉ ſi aliquibꝰ hominibꝰ ī honorē cuiuſpiā deoꝝ ſuoꝝ ſic peperciſſent. ut ī quoquā tēplo cedē vel captiuitatē fieri ꝓhiberēt? ¶ Ca. ſeptimū.cidaconis. dep̄dacōiſ. cōcremavicquid ergo vaſtacōis. trutionis. afflictōnis. in iſtā recentiſſimaromana clade ꝯmiſſum eſt: fecit hocꝯſuetudo belloꝝ ꝙ autē nouo morefactū ē ꝙ inuſitata rerūfacie immalibe: p̓musnitas barbara tam mitis apparuit. utampliſſime baſilice implēde ppl̓o cuiparceretur eligerētur ⁊ decernerētur:vbi nemo feriret̉. vnde nemo rapet̉.quo liberādi multi a miſerātibꝰ hoſtibus ducerentur. vnde captiuādi ullinec a crudelibꝰ hoſtibꝰ abducerent̉:hoc xp̄i nomini. hoc xp̄iano tēpore tribuēdū. quiſquis nō videt cecus quiſquis videt nec laudat ingratuſ: quiſquis laudāti reluctatur inſanus eſt.Abſit. ut prudēs quiſquā hoc feritatiimputet barbarorū. Truculētiſſimaſet ſeuiſſimas mētes ille terruit ille frenauit: ille mirabiliter temperauit: quiphiloſophādo antedixit. Viſitaboin virga iniqͥtates eoꝝ. et inflagelliſpeccata eoꝝ: miſericordiā aūt meamnō diſꝑgā ab eiſ. ¶ Capitulū octauūIcet aliquis. Cur ergo iſta diDuina miſericordia etiā ad impios ingratoſqꝫ ꝑuenit? Cur putamuſniſi qꝛ eam ille p̄buit qui cottidie facit oriri ſolem ſuūſuꝑ bonos et maloſet pluit ſuꝑ iuſtos et iniuſtos? Quāiuis enī quidā eoꝝ cogitātes iſta. penitēdo ab impietate ſe corrigat: quidā vero ſicut apoſtolus dicit diuiciaſbonitatis et longaminitatis dei ꝯtemnentes. ſecundū duriciā cordis ſui etcor impenitēs theſaurizent ſibi ira indie ire et reuelacōnis iuſti iudicij dei:qui reddet vnicuiqꝫ ſecūdū opera ſua.Tamē paciētiā dei ad penitētiā inuitat malos ſicut flagelluꝫ dei ad penitentiā erudit bonos. Itēqꝫ miſericordia dei fouēdos amplectit̉ bonos: ſicut ſeueritas dei puniendos corripitmalos. Placuit quippe d̓ine ꝓuidētiep̄parare in poſterū bona iuſtis quibuſnon fruerētur iniuſti: et mala impijsquibꝰ nō excruciabūtur boni. Iſta vero temporalia bona ⁊ mala utriſqꝫ voluit eſſe ꝯmunia. ut nec bona cupidiꝰappetātur quē maliqͦꝫ habe̓ cernut̉: