De reſti. ſpō.
in rem iudicatā ⁊ pendet appellatio nō p̄ſumit̉ ꝓ ſentētia. nec reſpectu iuſticie: nec reſpectu ordinis iudiciarij:ſed oportet ꝙ ſnīa iuſtificet̉ ex pͥoribꝰ ⁊ antiquis actisvel ex nouis: vt h̓. ⁊ plene no. ꝑ doc. et maxīe ꝑ Cal. ī. c.qm̄ ꝯͣ. de ꝓba. vbi vide. ⁊ in. d. c. in pn̄tia. de renūci. ⁊ vide qd̓ dicā in. c. cauſam q̄. jͣ. de re iudi. Si ꝟo trāſiuit inrem iudicatā tūc p̄ſumit̉ ꝓ iuſticia ſnīe. An aūt admittatur ꝓbatio ſuꝑ defectu ordinis iudiciarij inferēte nullitatem ſnīe: dic vt no. in locis p̄all̓. et aliꝗd de materia ꝑInno. in. c. bone. de elec. ⁊ in. c. cum in iure. de offi. dele.⁊ pleniſſime dic vt no. in. d. c. quoniā ꝯtra. ⁊. c. in p̄ſentia. ⁊ hec ſufficiant.Dicit do. An. nō ſummare Io. an.o LIM. hanc decretalē. ipſe ꝟo ſummat duobus modis. Primo ſic. Omībꝰ bonis ſpoliat̉nō poteſt in ciuili ꝯueniri obſtāte exceptiōe ſpoliatiōisinopiā ꝯcludentē. Secundo ſic. Qui nō eſt ſoluendoad reſtitutōem fructuū non vrget̉. Sꝫ certe lꝫ do. An.dicat Io. an. nō ponere ſummariū: tn̄ in veritate ip̄e ponit. ſed fuit deceptꝰ ip̄e do. An. qꝛ Io. an̄. in pͥncipio ponit caſum lr̄aleꝫ: ⁊ poſtea ponit ſummariū. Sūmat aūtip̄e ſic. Uiolētus q̄ nō eſt ſoluēdo ad reſtitutōem fructuū nō vrget̉. Prima ſummatio do. An. non eſt vera.vt ptꝫ ex. jͣ. dicēdis. Secūda in ideꝫ incidit cū ſummario Io. an̄. ⁊ licꝫ ſit vera in ſe: tn̄ nimis reſtringit terminos lr̄e. ideo ꝯp̄hendēdo mentē lr̄e et veraꝫ lec. ſummoſic. Exceptio inopie de qua ꝯſtat a clerico oppoſita impedit executōem ſnīe etiā late in poſſeſſorio. h. d. Primo ponit q̄relā. ſecūdo ꝓuidet: ibi verū. Io. an̄. ponit p̄caſum lr̄aleꝫ ẜm Abb. ꝑ decre. ⁊ ſi neceſſe. de dona. intervi. ⁊ vxo. ⁊ ſic rex legionen̄. ꝯͣxit matrimoniū cū filia regis caſtelle ꝯſanguīea ſua papa mādauit ep̄is regni vtmonerēt eū ad dimittendā illā ⁊ ſi neceſſe eſſet vt eū cōpellerēt. nemo fuit auſus facere hoc niſi oueten̄. ꝓpterqd̓ rex expulit eū a ſuo ep̄atu. papa mādauit zamoren̄.vt aſſignaret ſibi ꝑtē ſue dioceſis vn̄ poſſet ꝯmode ſuſtentari. demū facta cōcordia zamoren̄. impetrauit lr̄asꝓut dr̄ in pͥncipio .ſ. tam ſuꝑ reſtitutōe ꝑtis dioceſis qͣꝫetiā fructuū ꝑceptoꝝ oueten̄. videns ſe ex p̄cepto grauari impetrauit lr̄as: vt ſequit̉ in lr̄a. Hoſti. ꝟo alit̓ ponit .ſ. ꝙ ꝓdigalitatis vicio oueten̄. infinitis debitis grauatus erat: vn̄ rex legionen̄. d̓ mādato pape occupauittotū ep̄atū aſſignatis ſibi qͥnqꝫ milibꝰ aureis donec eētdebita ſoluta. ſed qꝛ illa ꝑs ſibi nō ſufficiebat: occupauit ꝑtē ep̄atus zamoren̄. quā ꝯdēnatꝰ eſt reſtitue̓ cū fructibus. tn̄ papa mādat vt ſequit̉. ⁊ ſic dicit ſe audiuiſſea quodā ſuo ſocio hiſpano. Do. An. ponit caſum ꝙ cūouēten̄. occupaſſet ꝑtē ep̄atꝰ zamoren̄. ⁊ inde fructꝰ ꝑcepiſſet. ⁊ d̓mū fuit ſpoliatꝰ toto ep̄atū ouēten̄. poſt hͦ adpetitōem zamoren̄. datus fuit delegatꝰ qͥ ꝯpelleret oueten̄. ad reſtitutōem ꝑtis zamoren̄. dioc̄. cū fructibꝰ. ⁊ ſicfuit ꝯdēnatꝰ. ſed cū ſuꝑ executōe fructuū ꝯueniret̉ opponebat ſe ſpoliatū ⁊ nō hr̄e vn̄ ſatiſfaceret. ip̄i ꝟo legati eū ꝯpellebāt. ip̄e ꝟo habuit recurſuꝫ ad papā quiſcribit vt habetur in lr̄a. Et iſta poſitio ſatis placet ẜmvnū intellectū. ſed alius ītellectꝰ eſt qͥ colligit̉ ex glo. ꝙiſte oueten̄. fuit ſpoliatus iſta ꝑte dioc̄. qͣ aliū ſpoliauerat. ſed nō eſt vis in iure qͣliter intelligat̉: vt. jͣ. ſubijciaꝫ.¶ No. pͦ ꝓcedere libellū in poſſeſſorio ſi ꝯcludit rem reſtitui: licꝫ nō referat ſe ad poſſeſſionē. ꝯcor. sͣ. c. ꝓxi. ſꝫ ītelligi dꝫ ꝙ petat̉ ei reſtitutio .ſ. reſpectu poſſeſſiōis exquo poſſeſſorio tm̄ actuꝫ eſt ¶ Nō. ſecūdo ꝙ ꝓpt̓ impotentiā debitoris in nō ſoluēdo actis reddit̉ inefficax ī effectu. ⁊ differt̉ effectꝰ donec debitor fuerit ſoluēdo. concor. l. nam is. ff. de dolo. qd̓ intellige qn̄ agit̉ ciuiliter adꝯmodū priuatū. ſecꝰ ſi crimīaliter ad vindictā. nam tūcſi non eſt reus ſoluēdo fit cōmutatio in penā corꝑalemvt. l. fi. ff. de in ius vo. no. in. c. odardus. de ſolut̓. ⁊. xv. q.vj. c. j. alia nō pn̄t colligi. qꝛ veniūt. jͣ. latius examinādacū intellectu. c ¶ Opp. videt̉ em̄ ꝙ diſpoſitio iſtiꝰ. c. nul
lo caſu poſſit ꝓcedere. Aut em̄ intelligit̉ ꝙ iſte ouēten̄.fuit ſpoliatꝰ illa eadē ꝑte dioceſis zamoren̄. qͣ aliū ſpoliauerat. ⁊ ꝑ hoc nō debebat impediri ꝯuentio zamoren.ꝯͣ eū ꝑ. l. cū a te. ⁊. l. ſi vime deieceris. ff. de vi et vi ar. vbiptꝫ ꝙ ſi primꝰ ſpoliator ſpoliet̉ nō ꝑ hoc euitat ꝯdēnatōem ad eſtimatōeꝫ etiā ſi ſine culpa ſua deſineret poſſidere. qꝛ pͦ ſpoliando fuit in culpa Aut intelligit̉ ꝙ fuitſpoliatꝰ iſte oueten̄. ſuo ep̄atū ⁊ nihil impedit quominꝰteneat̉ reſtituere id qd̓ inuaſit. non em̄ debet puniri primus ſpoliatꝰ ꝓpter ſpoliatōem ſui ſpoliatoris. naꝫ ſpoliatio facta a tercio nō obſtat in ciuilibꝰ. vt in. c. freq̄ns.ē. ti. li. vj. Solue ſic expediēdo mentē glo. ⁊ intelligēdotex. ẜm primū modū: debemꝰ dicere ꝙ iſte oueten. nonerat ſoluēdo etiā eſtimatōeꝫ. ideo dicit lr̄a ꝙ inanis eſtactio ⁊cͣ ¶ Et ſi diceres: nōne iſte habebat ep̄atū ſuuꝫ?Rn̄det̉ ꝙ eccl̓ia nō dꝫ puniri ꝓpter factū iſtius. xvj. q.vj. ſi ep̄m. qd̓ bn̄ no. ⁊ de hoc. jͣ. latiꝰ dicā. Si ꝟo intelligatur ẜm aliū modū: videlꝫ ꝙ iſte oueten̄. fuit ſpoliatꝰpoſtmodū vel an̄ ſuo ep̄atu. dic ꝙ iſte ouēten̄. ad pͥmuꝫmādatū pape reſtituit illā ꝑtē dioc̄. ſed nūc iudices vigore pͥmi mādati ꝯpellebāt eū ad reſtitutōem fructuuꝫꝑceptoꝝ: licꝫ nihil hr̄et vn̄ ſolueret cū ep̄atu ſuo iaꝫ fuerat ſpoliatꝰ nec habebat alia bōa. ideo papa mādat inhoc ſecūdo mādato vt iſte non ꝯpellat̉ ad reſtitutōemfructuū. nihil em̄ dr̄ de illa ꝑte dioceẜ. qꝛ p̄ſupponendūeſt ꝙ illā iā reſtituerat. ⁊ ſic pōt intelligi finis glo. et ꝑ hͦhabes glo. clarā. Idē Inn. qd̓ glo. hic. dicit em̄ ꝙ ſi haberet de ꝓprio vn̄ poſſit ſatiſfacere ꝙ non excuſaret̉ exeo ꝙ ab alio fuiſſet ſpoliatꝰ. ⁊ eodē mō ſoluit̉ ẜm Hoſti. ꝙ dolꝰ vel violētia illata ouēten̄. nō dꝫ ei ꝓdeſſe niſiꝯͣ inferentē. hic em̄ nō pōderat̉ dolꝰ: ſꝫ impotētia ⁊ inopia cōuēti. Idē Uin. dicēs ꝙ ſi iſte ouēten. eſſet ſoluēdo ꝯpelleret̉ ad ſatiſfaciendū: nec hr̄et̉ in eo rō ne egeat. qꝛ dignū eſt vt male meritꝰ egeſtate laboret. ff. depoſi. l. bona fides. Ex hac decre. dicit do. An. colligi euidēter ꝙ p̄latꝰ ꝓ debito ꝑſonali pōt ſatiſfacere de fructibꝰeccl̓ie. allegat de fideiuſ. c. ꝑuenit. ⁊ pn̄t fructꝰ capi ī cauſam iudicati: vt ibi. lꝫ archi. fatet̉ tenere ꝯͣriū. de reſcrip.ſtatutū. li. vj. qd̓ ponit Io. an. de of. ordi. pn̄ti. e. li. Hoſti. tn̄ hoc dictū qd̓ ponit̉ ꝑ multos in. c. ꝑuenit. p̄all̓. reſtringit in. c. veniēs. de trāſac. videlicꝫ ꝙ intantu capiatur ꝙ in ſuā ſuſtentatōem debebat ꝯuerti. ſed ego dicoiſtā decre. potiꝰ ꝓbare ꝯͣriū. Aut em̄ intelligit̉ ẜm pͥmuꝫmodū videlꝫ ꝙ iſte oueten̄. fuerit ſpollatus eadē ꝑte qͣſpoliauerat. ⁊ tūc iſta lr̄a aꝑte ꝓbat ꝯͣriū: maxime iuctaglo. dū dicit vt expectet̉ donec iſte fuerit reſtitutꝰ. quiaẜm glo. eccl̓ia n̄ dꝫ puniri ꝓpt̓ delictū p̄lati. ⁊ ꝓ hͦ ītellectu facit glo. no. in. c. de multa. de p̄ben. in. ꝟ. d̓ ſuis. Siꝟo intelligat̉ ẜm aliū modū .ſ. ꝙ fuerat ſpoliatꝰ ſuo epiſcoꝑatū ⁊ expectat̉ vt ſibi fiat reſtitutio ad finē vt d̓ illis fructibꝰ poſſit ſatiſfacere zamoren̄. tūc face̓t pͥma frōte ꝓ illo dicto do. An. ⁊ alioꝝ. ſꝫ tenēdo ꝯͣriū dico ꝙ hicideo ſatiſfacit de fructibꝰ eꝑatꝰ. qꝛ ex fructibꝰ ſui ep̄atꝰdebebat viuere. vn̄ ſi vixit ex alienis dꝫ poſtmodū ſatiſfacere de ſuis ſicut ſi ꝯͣxiſſꝫ ꝓ ſua ſuſtentatōe debita tenet̉ eccl̓ia ſeu ſucceſſor. iuxta no. in. c. j. de ſolut̓. ⁊ ꝑ Io.an. in. c. ex pn̄tiū. de pigno. Nō ꝓbat ergo hec decre. ꝙꝓ debito ꝯͣcto in vtilitatē ⁊ ad ꝯmodū plati ſeu ſui primonij vel ꝓ ſuo delicto teneat̉ eccl̓ia. ⁊ hāc materiā lateexamino in. c. ꝑuenit. de fideiuſ. ⁊ in repet̓. c. cū eſſes. deteſta ¶ Sꝫ nūcͣ aduerte qꝛ intro ad difficultatē. c. namſupra cōcluſi poſt glo. ⁊ doc. ꝙ iſte ep̄us non ꝯpellit̉ adreſtitutōem ꝓpt̓ inopiā. quia fuerat ſpoliatus ⁊ nō habebat vnde ſatiſfaceret: an hec exceptio impotentie ſeudifficultatis impediat ꝯdemnatōem ſeu ꝓceſſum iudicij: an tm̄ executiōem? quidā dicunt vt refert Io. an̄. ꝙimpediat tm̄ executōem donec fuerit ſoluēdo. cogit̉ tamen ſe defendere vſqꝫ ad finē iudicij. ⁊ hoc dicūt ꝑ hācdecre. Uinc̄. dicit ſe nō credere ſi talit̓ eſt ſpoliatꝰ. Io.an̄. dicit dicendū vt. jͣ. c. frequēs. li. vj. ⁊ facit ẜm euꝫ qd̓