De lit. conteſ.
uit vltra vnā dietā ꝯputandā a dioc̄. ipſius rei vt fieridꝫ pōt ip̄e actor ibi recōueniri: lꝫ ille locꝰ diſtet vltͣ vnādietā a dioc̄. ip̄ius recōuenti. qꝛ diete debent ꝯputari aloco rei originalis etiā reſpectu recōuētōis. qꝛ ꝓpt̓ recōuentōeꝫ āpliat̉ etiā ī hͦ iuriſditio ⁊ acceſſoriū ſeꝗͥt̉ pͥncipale. ad hͦ qd̓ no. ī. d. c. nōnulli. et ponit ſpe. ī ti. de recōuen. §. j. ꝟ. qͥd ſi aliqͥs. Sꝫ circa pͥncipale dictū glo. q̄ro nūquid ſit veꝝ ſimpl̓r: vt ſi motu ꝓprio ꝯceſſio ſit facta nō extēdat̉ diſpoſitio ad recōuētiōis cām? doc. ſimpliciter vident̉ velle ꝙ ſic. vn̄ ſequūtur ſimpl̓r glo. ſedego puto poſſe ſuſtētari oppoſitū: qm̄ diſpoſitio huiusc. nō fūdat̉ ſuꝑ impetratōe tm̄: ſꝫ etiā ſuꝑ alijs cauſis ſuperiꝰ aſſigͣtis: vt actoris ⁊ rei eadē ſit cōditio. ⁊ exqͦ vultꝓ ſe: dꝫ velle etiā ꝯͣ ſe. Et ꝓ hoc qꝛ ex qͦ a iure iſta duo reperiunt̉ parificata: vt hic ⁊ sͣ. c. ꝓxi. ⁊ in. d. cle. ſepe. ⁊ inaut̓. ⁊ ꝯn̄ter pͥuilegiū īdultū cauſe ꝯuētōis etiā motū ꝓprio vr̄ īdultū cauſe recōuētōis. ar. h̓ ⁊ ī ꝯcordātijs all̓.ī glo. j. ⁊. ij. Et nimiꝝ. nā video ꝙ qn̄ duo parificant̉ diſpoſitio etiā penal̓ motu ꝓprio ꝯcepta ſuꝑ vno videt̉etiā cōcepta ſuꝑ reliqͦ: vt no. ī. c. ſi poſtqͣꝫ. de elec. li. vj. īglo. penl̓. qd̓ ē ſingu. ⁊ qd̓ noͣ. ī. c. j. de poſtu. p̄la. ī glo. fi.q̄ ſingularit̓ dic̄ ꝙ diſpō penal̓ ꝯcepta ſuꝑ electōe cōit̓etiā ꝓcedit ī poſtulatōe. qꝛ ꝑ poſtulatōeꝫ ꝑuenit̉ ad electōeꝫ. ar. ff. de ſpō. l. or̄o. ſic ī ꝓpoſito ꝑ ꝯuetōeꝫ ꝑuenit̉ad recōuentōeꝫ. ⁊ a iure hͦ duo eqͥparant̉. vn̄ diſpoſitꝭī vno mō ꝓcedēdi dꝫ extēdi ad alteꝝ. ⁊ fac̄ ad idē qd̓ sͣ.ī. c. p̄cedēti dixi poſt Pa. ꝙ ſi cauſa ꝯuētōis d̓ ſua naͣſit ſūmaria. cā ꝟo recōuentōis ſit plenaria: iſta plenariatractabit̉ ſūmarie ꝓpt̓ pͥuilegiū recōuentōis cāꝝ adeqͣtiuū. ad idē facit aut̓. Itē ſiqͥs liberos. C. d̓ naͣ. li. vbi habet̉ ꝙ ſi pr̄ hꝫ ex eadē mulie̓ cum qͣ pōt ꝯſiſte̓ mr̄imoniūpl̓es filios naͣles: ⁊ vnū tm̄ ex eis ī aliqͦ docum̄to appellauit ſimpl̓r filiū vr̄ oēs legitimaſſe exqͦ oēs eādē cōditōeꝫhn̄t. Et ex p̄dictis pōt rn̄deri ad. l. qd̓ fauore. alle. ī glo.ꝓcedit em̄ niſi ī duobꝰ ſeu pl̓ibꝰ oīno ſil̓ibꝰ ſeu correlatiuis. tūc em̄ diſpoſitū ī vno vr̄ diſpoſitū ī alio. ar. opti.xxxij. q. j. ſiqͥs vxorē. ī fi. ⁊ ea. cā. q. vij. apl̓s. ⁊ qd̓ noͣ. glo.C. ne fideiuſ. do. dē. ſuꝑ rubri. ſeu ī. l. j. vl̓ ꝓcedit illa. l. njſi odiū veniat ī neceſſariā ꝯn̄tiā fauoris ex vi alioꝝ iurium: vt no. ī. d. l. qd̓ fauore. nā vt dixi iura volūt ꝙ vniformiter ꝓcedat̉ in cā ꝯuētōis ⁊ recōuentōis. lꝫ gͦ ī fauoreꝫ actoris ponat̉ aliqͣ clauſula ī cā ꝯuētōis: dꝫ tn̄ extēdi ad cāꝫ recōuentōis ꝓpt̓ alia iura: ⁊ tūc fauor retorq̄tur ī odiū nō ſimpl̓r: ſꝫ ī ꝯn̄tiā fauoris. qꝛ exqͦ vult ꝓ ſeoportꝫ ꝙ recipiat ꝯͣ ſe ī actu neceſſario ꝯnti. ar. eoꝝ queno. ꝑ Inno. ī. c. cū olim. d̓ cēſi ¶ Sꝫ q̄ro: qͥdaꝫ īpetrauitcāꝫ cōmitti cū cl̓a appellatōe remota. et certū ꝙ etiā ī cārecōuentōis dꝫ ꝓcedi appellatōe remota vt hic. nūquidiſte ſic impetrās poſſit ī alia cā quā hꝫ cū t̓cio appellare?⁊ vr̄ ꝙ nūqͣꝫ poſſit appellare. ar. ff. qd̓ qͥſqꝫ iur̄. l. iij. §. pe.vbi dr̄ penā impetratis ius iniquū hr̄e locū etiā ī actōibus q̄ſitis pꝰ qͣꝫ īcidit ī edictū. vn̄ tenet̉ ẜuare illd̓ ius iniquū et̄ reſpectu alioꝝ: vt. §. pena. e. l. So. dicūt doc. ꝙremotio appellatōis nō extēdit̉ ad alias ꝑſonas niſi ī caſu huiꝰ. c. Nā remotio appellatōis nō eſt ius iniquū: immo vtit̉ eqͥtate vt lites citiꝰ dirimant̉. ⁊ ſic reſpicit actorem ⁊ reū. ceſſat gͦ pēa illiꝰ edicti. Pret̓ ea ī certis cauſisde ſtilo curie etiā ꝑte nō petēte appōit̉ hͨ cl̓a. ⁊ hͦ teneasNā intētꝰ apponētis hāc cl̓aꝫ eſt vt iuſticia ſuū ꝯſeqͣtureffectū: vt dicit tex. ī. c. ij. reqͥris. jͣ. d̓ appe. ergo nō eſt iusiniquū. Pret̓ea videmus ꝙ quantūcūqꝫ remoueat̉ appellatio: pōt tn̄ appellari ex cā legitima: et vt iudex ſaltēex officio ſuo appellatōeꝫ recipiat: vt no. ī. c. paſtoral̓. jͣ.de ap. Et lꝫ glo. iſta ī fi. ⁊ glo. jͣ. dicat ꝙ hodie nihil oꝑatur cl̓a appellatōe remota. Tu dic meliꝰ vt no. ī. d. d̓cre.paſtoral̓. ⁊. c. vt debitꝰ. e. ti. nā ſi ſuꝑflueret ad qͥd poneretur h̓? vt qͥd em̄ mēbranas occuparet. xix. di. ſi romāorum ¶ Ultimo q̄ro: nūquid corā delegato poſſit fieri recōuētio de actōe orta poſt impetrationē reſcpͥti? damaſus in q̄ſtiōibꝰ ſuis vt refert Io. an. in. c. diſpēdia. de rei
ſcrip. li. vj. tandē tenuit ꝙ non. ar. in. l. nā ⁊ ſeruꝰ. §. ſi viuo. ff. de neg. ge. vbi dr̄ ꝙ ſiqͥs geſſit negocia alicuius eomortuo nō tenet̉ noua īchoare: ſꝫ antiqͥ ꝑfice̓. ad idē. c.fi. de reſcrip. vbi pꝫ ꝙ reſcriptū nō extēdit̉ ad futuras lites in cā ꝯuētōis. Idē ergo ī cā recōuentōis. fatet̉ tn̄ ꝙſi nulla ꝯpetebat actio exquo nō fuit repulſus: ſꝫ poſteaīcipiat ꝯpetere fert̉ ꝓ reo ſnīa ꝑ. l. ſi rē alienaꝫ. ff. de pig.acti. facit. c. abbate ſane. d̓ re iudi. li. vj. ⁊ qd̓ nō. Io. an̄.in. d. c. fi. Io. an̄. ī. d. c. diſpēdia. dicit hoc dictū damaſihr̄e eqͥtate vt vniformis ſit virtꝰ reſcripti ī actore ⁊ reo⁊ vt tāto minꝰ ꝑ reſcriptū p̄iudicet̉ ordinarie ptāti. fatetur tn̄ ꝙ decre. vlti. de reſcrip. ſolū loquit̉ ī impetrāte. ⁊de hoc ꝑ eū in addi. ſpe. ī ti d̓ reſcpͥ. pn̄ta. ad fi. vbi idemdicit. ⁊ idē videt̉ voluiſſe ibi ſpe. ẜm eū. Hāc eādē ſnīaꝫſequit̉ Io. de lig. sͣ. c. ꝓxi. dicens ꝙ recōuentio fit aucͣtereſcripti qd̓ nō extendit̉ ad futuras lites. Hoſti. sͣ. c. ꝓxi. ⁊ latiꝰ ī ſūma. e. ti. §. qͣliter. ꝟ. qͥd ſi vis. tenet oppoſitūMouet̉ qꝛ recōuentōi locꝰ eſt qn̄cūqꝫ an̄ lit̓. cōte. vt dixi. sͣ. c. ꝓxi. nec ī hoc iura diſtinguūt an actio ſit orta an̄vel poſtea. nec vires reſcripti inſpiciunt̉ qͣꝫtū ad recōuētionē: ſed tm̄ eqͥtas: vt. sͣ. c. ꝓxi. ⁊ ī. d. l. cum papinianꝰ. ⁊iij. q. viij. cuiꝰ in agēdo. Itē ī recōuentōe delegatꝰ vr̄ ordinariꝰ cū hͦ habeat a lege: vt. ff. de iuriſdi. oī. ii. ⁊ qꝛ. vn̄reſcriptū hͦ caſu plus ꝓdeſt reo qͣꝫ ſi ip̄emet impetraſſꝫ.⁊ eū ſequit̉ do. an̄. ī. c. p̄cedēti. qꝛ iuriſditio ī hͦ eſſet ꝑ hominē ꝓrogabilis. gͦ ⁊ ꝑ legē ſicut ſenſit bar. ī ſil̓i in. pall̓aut̓. ⁊ ꝯn̄ter. Itē iuriſditio ī cā recōuentōis impͥmit̉ abactu recōuentōis non a die reſcpͥti impetrati. ſufficit ergo ꝙ actio habuit ortū ẜm tēpꝰ recōuentōis: lꝫ non habuit ẜm tēpus dati reſcripti ſeu impetrati. quicqͥd ſenſerit glo. in. l. oīm. ff. de ꝓcu. hāc opi. ſequit̉ etiā do. an̄. sͣ.c. ꝓxi. ⁊ eā puto veriorē. In reo em̄ non pōt dubitari d̓fraude cū ip̄e nō impetrauerit reſcriptū. ⁊ ſic nō fuit ſibi imputādū. Itē exquo lex tollit facultateꝫ reo adeūdialios iudices durāte pͦ iudicio videt̉ indiſtincte dediſſeſibi iudicē apud quē ꝯuenit̉. vn̄. c. diſpēdia. §. reꝰ quoqꝫloquit̉ indiſtīcte. ſatis em̄ eſt ꝙ tꝑe quo vult eū recōuenire dicit ei ſibi obnoxiū. Et ſi diceremꝰ ꝯͣriū oporteretdicere ꝙ poſſet recōueniri actor corā alio iudice. qͥa lextūc aufert alios cū dat ſibi iſtū apud quē ꝯuenit̉: vt dixi in. c. p̄cedenti. ſed meliꝰ eſt dicere ꝙ corā eodem poſſitqͣꝫ ꝙ apud aliū trahat actorē.¶ De litis conteſtatōe. ℟ica.¶ Quia poſt libelli oblatōeꝫ ⁊ mutuā petitōeꝫ ſeqͥ dꝫlit̓. cōte. ideo pꝰ rub̓. p̄cedētes ſubijcit iſtā. de materia habet̉. iij. q. iij. offerat̉. ⁊ repetit̉ in. vj. ⁊ qͥd ſit lit̓. ꝯtē. dicājͣ. c. ꝓxi. poſt glo. ij. vbi diffinit̉.Caſus. Non ꝑ poLim inter. ſitōes ⁊ reſponſiones: ſed ꝑ petitōem in iure ꝓpoſitā ⁊ rnſionem ſecutā fit lit̓. cōte. qͣ obmiſſa nulluseſt ꝓceſſus. h. d. Et pͦ ponit ꝓceſſum iudicum ⁊ ipſoruꝫ relationem. Secundo ip̄m proceſſum decernit irritum. ⁊ dicit quare. ſecunda ibi ꝓcuratoribus.¶ Nota primo ꝙ perſona eccl̓iaſtica poteſt agere ꝓ iniuria ſibi illata. de quo dic vt in. c. grauis. de reſti. ſpol̓. ⁊melius in. c. olim. jͣ. de iniur̄. ⁊ ꝙ capitulum poteſt excōmunicari. nam vt patet in antiqua ⁊ recitat hic Io. an.capituluꝫ irrogauerat iniurias epiſcopo: ⁊ epiſcopꝰ propter has īiurias excōmunicauit capitulū. hodie ꝟo excōmunicant̉ ſinguli ⁊ non vniuerſitas. de quo dic vt legit̉ ⁊ no. in. c. romana. §. ī vniuerſitatē. d̓ ſen. excō. li. vj.¶ Nota ſecūdo ex hoc ⁊ ex tex. ꝙ cū agitur de iniuria illata vel de ſentētijs cenſure dꝫ fieri lit̓. cōte. al̓s nullꝰ eſtꝓceſſus. Nota tercio ⁊ tene mēti ꝙ ꝑ inſpectōeꝫ actorum ꝓbat̉ ſolennitatē iudicialē nō int̓ueniſſe. exqͦ gͦ debet inde ꝯfici ſcriptura ⁊ nō apparēt ſcripta p̄ſumit̉ nōinterueniſſe. nō em̄ p̄ſumit̉ ꝓ ꝓceſſu iudicis: niſi qͣtenus