De reſti. ſpolia.

⁊ ſe. ſꝫ ego hoc dictū Inno. nō credo ſimpl̓r veꝝ. ſꝫ puto ꝙ in bn̄ficialibꝰ exquo fuit renunciatio ſimpliciterfacta in iudicio. ⁊ ſic n̄ pōt eē non notoria. vt in. c. vr̄a.⁊ in. c. fi. de coha. cleri. ⁊ muli. ⁊ qd̓ no. in glo. in. c. exceptionem. de excep. Uel ſi fuit facta extra iudicium inpn̄tia tantoꝝ ita ꝙ factū poſſit dici notoriū vel appareat inde ſolēne inſtr̄m de recenti factum ita ꝙ non habeat p̄ſumptionē falſitatis ſic ꝙ fere pōt dici factū notoriū maxime ſi ē ſigillatū ſigillo auctētico. ad hoc fac̄qd̓ no. Inno. in. c. ij. in fi. de confir. vti. vel inuti. ⁊ in. c.ex inſinuatōne. de appel. ⁊ qd̓ noͣ. in. c. ſuꝑ. tris. de reſcpͥ.obſtat exceptio defectus ꝓprietatis notoria lꝫ non fundet intentionē excipientis. ſatis em̄ ē notorie conſtarede defectu ꝓprietatis reſtōnem petētis in iſtis bn̄ficialibꝰ. vt in. c. conſtitutus. ⁊ qd̓ ibi nō. Inno. de fi. p̄ſby. ⁊in. c. qm̄. eo. ti. ⁊ plene dicā in. c. in lr̄is. jͣ. e. ⁊ no. Io. an. īaddi. Spe. ſuꝑ ℟ica huius ti. ꝓ hac ſnīa facit iſte tex.⁊ in. c. ꝓxi. non cauillando lr̄am. nā hic ⁊ ibi ſufficit ꝓbare renūciationē p̄ceſſiſſe ad fineꝫ excludendi actorē⁊ hoc credo veꝝ niſi longo tꝑe poſt renūciationeꝫ ſteterit in poſſeſſione. tūc em̄ ex diuturnitate tꝑis poſſeſſio ſaltē ad ꝑtem poſſeſſorij p̄ſumitur iuſta quia potuit veriſimiliter acqͥrere ius de nouo. nec ē veriſil̓e ſuꝑiorem de nouo fuiſſe eum paſſum ſine titulo tanto tēpore poſſidere. vt no. Inno. in. c. ij. d̓ in inte. reſti. ⁊ ꝑ doc.in. c. illud. de p̄ſump. facit. c. lꝫ ep̄s. ⁊ quod ibi noͣ. de p̄ben. li. vj. ⁊ ſic poſſet ꝓcedere dictum Inno. hoc etiaꝫvidet̉ velle do. an. in. c. in lr̄is p̄alleg. vbi dicit ꝙ agentipoſſeſſorio in bn̄ficialibꝰ obſtat exceptio renūciatōnisiudicialis qꝛ illa notoria ē. ad hoc vide. jͣ. c. ꝓxi. ſecꝰ ātē in rebꝰ ꝓphanis. in ill̓ em̄ non obſtaret exceptio renūciationis qꝛ ꝑ renūciationē ius nō acqͥrit̉ alteri. vt no.Bar. in. l. natural̓r. §. nihil cōe. de acqͥrē. poſ. Et ideoſatis ē ꝙ erat in poſſeſſione de facto et iuſte poſſidebatdonec alius ꝓbaret de ꝓprietate. vt. l. fi. C. de rei vend̓.n̄ gͦ obſtat exceptō defectꝰ proprietatis ſi nō fundat intentionē excipientis. vt no. glo. in. c. ad decimas. eo. ti.li. vj. ⁊ dicam in. d. c. in lr̄is. niſi renūciatio eſſet tali mōfacta ꝙ per eum ſit tranſlatum ius in alium vt quandorenunciauit ⁊ ceſſit aduerſario oīa iura ſua tunc enimexceptio defectus ꝓprietatis ob. agēti. ⁊ fundat intentionem aduerſarij. ⁊ ſic obſtare habet vt. d. c. ad decimas. ⁊ qd̓ ibi no. Et hoc bene nota. qꝛ vltra alios habes valde aꝑtum intellectum huius. c. ⁊ ſe. ⁊ dicaꝫ adhūc latius cum glo. ſe. ¶ Oppo. contra p̄dicta ⁊ ꝯͣ tex.de. c. jͣ. ꝓxi. vbi exceptio renuciatōis ob. indiſtincte agēti poſſeſſorio. Sol̓. ex glo. ij. ⁊ ex tactꝭ in pͥma ⁊ in. c. ſe.colligunt̉ quatuor ſolutiones. Prima ē ꝙ iſta decret.ꝯtinet diſpēſationē ex eo qd̓ audit̉ ꝯͣ iuramētuꝫ. de iure em̄ n̄ debuiſſet iſte clericꝰ audiri vt in cōtrario. hͨ ſolutio ponit̉ ꝑ glo. in. c. ſe. ſꝫ hec ſolutio non ē bona. qͥaintellectus iurium non ſunt trahēdi ad gratiaꝫ vt no.Io. an. in. c. ex ꝑte ade. de teſti. Item ex diſpoſitōe huius. c. non poteſt colligi ꝙ hic fuit gratia ad idē quodhabetur ſupra in proemio vbi mandatur ꝙ his iuribꝰvtamur in iudicijs ⁊ in ſcholis. ⁊ hoc. c. ſuperflueret cūnō appareat cui fiat iſta gr̄a. ideo nō fuiſſet poſita hicſi contineret gratiam. vt ſupra in proemio. Secundaſo. eſt ꝙ hͦ metu renūciauit ⁊ non coraꝫ ſuo iudice in. c.ſequenti renunciauit ſponte ⁊ coraꝫ ſuo iudice. Hecſolutio colligitur hic ex glo. ij. que mihi non placꝫ quoad iſtum tex. quia h̓ nihil dicitur ꝙ metu renunciauitnec ponderatur ꝙ coram non ſuo iudice fuerit facta.Tercia ſo. ē ꝙ hic agebat̉ poſſeſſorio tm̄: ibi poſſeſſorio ⁊ petitorio. hec ſolutio nimis reſtringit diſpoſitionem. c. ſe. Quarta ſo. eſt ꝙ in. c. ſe. admittitur exceptiorenūciationis facte ante omnē ſpoliationē quia illa cōcludit ad poſſeſſorium renūciando em̄ dum exiſteret īpoſſeſſione habuit rem ex toto pro derelicta ⁊ perdit ꝓprietatē ⁊ poſſeſſionē. vt. d. l. ſi quis. §. dr̄a. ff. de acqui.

poſ. iō non pōt p̄tendere ſpoliationē. illa ergo exceptōadmittit̉ tanqͣꝫ decernens defectuꝫ proprietatis ⁊ poſſeſſionis. vt ſupra dixi ſuꝑ prima glo. In iſto ꝟo. c. nōadmittit̉ exceptio renunciationis facte poſt ſpoliationem quia concernit ꝓprietatē ſolum ⁊ non poſſeſſionem. nō em̄ pōt renunciatio referri ad poſſeſſiōeꝫ quānon habebat illo tꝑe ideo non debet admitri cōtra agētem poſſeſſorio. vt in. c. in lr̄is. ⁊ in. c. itē cū quis. jͣ. e. hecſolutio videt̉ placere Inno. ⁊ Io. an. h̓. ⁊ in. c. ſuꝑ hocsͣ. d̓ renū. ¶ Cōtra hūc intellectū oppo. Innoc. in. d. cſuꝑ hoc. ⁊ ita ponit Io. an. hic. videt̉ em̄ ꝙ renūciādopꝰ ſpoliatione purgat̉ oē vitiū ſpoliatōis. ⁊ ſic nō poſſit amplius age̓ de ſpoliatōne quam ratificauerat ſpōte renuciando. vt ꝓbatur in ſimili in. l. ij. C. qd̓ me. cā.⁊ in. l. ſi ob turpē. ff. de condi. obtur. cauſam. vbi dicit̉ꝙ ſi ꝓmittēs ꝑ metum vel ob turpē cām ſponte ſoluitvidetur purgaſſe vitium p̄cedens vt amplius age̓ nonpoſſit. Soluit Inno. ml̓tipliciter. ⁊ vera ⁊ notabilis ſolutio ē ꝙ in cōtrarijs ſolutio ſubſequēs ē executio actp̄cedētis nec ad aliud pōt ordinari ſolutio niſi propt̓ſolutionis ꝓmiſſionē p̄cedētē: iō ſponte ſoluēdo cumnon teneretur videtur libere nūc donare ⁊ purgare oēvitium p̄cedens. ar. in. l. cuius ꝑ errorē. ff. de re iudica.ſꝫ renunciatio ſequēs poſt ſpoliationeꝫ non ordinaturad actum p̄cedentem vt executio illius cum ad multaalia poſſit fieri renunciatio qͣꝫ ꝓpter ſpoliatōnē precedentē. Itē ꝑ renūciationē ſic factam non accreſcit iusſpoliatori. iuxta no. ꝑ Bar. in. l. naturalit̓. §. nihil cōeff. de acqui. poſſ. ſed in caſibꝰ p̄cedentibus ius accreſcitei qui mētum intulit vel turpē promiſſionē recepit. etſi diceres nonne renunciādo videtur reꝫ habuiſſe proderelicto. ar. in. d. l. ſiquis. Solū. vt colligitur ex dictisInno. in. d. c. ſuꝑ hoc. ꝓcedit quo ad ius reale. nō aūtquo ad ius ꝑſonale inherēs ꝑſone ſue ⁊ ſibi acqͥſito exviolētia ſibi illata. nam interdictum vn̄ vi ē ꝑſonale lꝫſit ſcriptum in rem. l. j. in fi. ff. de interdic. ⁊ maxime qͥatali iuri parte abſente renunciari non poteſt cū abſenti nihil acquiratur. iuxta no. in. l. j. C. de pac. immo pl̓putat do. an. hic ꝙ etiam ſi parte pn̄te renunciaſſet bn̄ficio ſeu illi rei non tolleret ius agēdi poſſeſſorio ex mēte renūciantis. Ego puto hoc veꝝ niſi eēmus in ꝓphanis ⁊ renuncians cederet ius ſuum ſponte ſpoliatori.tunc em̄ obſtaret agēti poſſeſſorio exceptio renunciationis. tum quia fundaret intētionē excipiētis ſuꝑ ꝓetate ⁊ excluderet agētē ſi eēt notoria vt ſupͣ dixi. tumquia renunciando illi ſpoliatori videtur voluiſſe purgare vitium ſpoliationis ſaltē reſpectu poſſeſſiōis conſequēde cum poſſeſſio ſequatur ꝓprietatē vbi notoriaeſt vt in. c. cum dilectus .s. ti. proxi. et. l. pe. ff. de publi.Cōtra hanc lectu. ſic defenſatā ego vltra alios fortiſſime oppo. nam ꝑ renūciationē hanc lꝫ non p̄ſumatſpontanea qꝛ erat ſpoliatꝰ eo tēꝑe ꝑdidit renuciās iusquod habebat in bn̄ficio iuxta no. ꝑ glo. in. c. ſuꝑ hoc.de renun. ꝟſi. in cauſam. xv. q. vj. c. j. in glo. ij. ⁊ tenentdo. d̓ ro. deci. ccclxij. al̓s. ccc. xxij. et īducit̉ ī ar. cle. ij. §.ſane. de penis. vbi illa renūciatio metu extorta ꝓnuciatur nulla que fuit facta ꝑ captionē ⁊ detētione ſecularium poteſtatum. ſecus ergo quando non ſit ſponteſine tali captione. vt ibi no. Cum gͦ h̓ conſtaret renunciationē interueniſſe tam ꝑ ꝓbationē qͣꝫ ꝑ ꝯfeſſionemſpoliati vt pꝫ in tex. vbi tm̄ mādat̉ inquiri an p̄ceſſerit⁊ ſic non dubitabat̉ eā interue niſſe qͦ mō fit iſti reſtitutio eccl̓ie cū pacto cū nullū ius haberet reſpectu ꝓprietatis. ⁊ ſic notorie dat̉ vitioſus ingreſſus contra. c. eūqͥ de eo qͥ mit. in poſſ. li. vj. ⁊ theorica cōmunis ē vt nūqꝫ ſaltē in iſtis bn̄ficialibꝰ fiat reſtitutio niſi in iudiciovel al̓s notorie conſtaret. ⁊ de defectu proprietatis iuxͣno. ꝑ Inno. in. c. conſtitutus. ⁊ in. c. quoniam. de fi. preſbytero. ⁊ in. c. cum eccleſia. sͣ. c. proxi. So. ꝑ hoc ꝯͣriūego arbitror hanc cōmunē lec. reſtringēdā vt ꝓcedat