De dilationibus. ⁊

hic addam q̄ tn̄ faciūt ſpecifice ad hanc maͣm. dico ergo ꝙ qn̄ citans nec ē nec poteſt eē iudex. ⁊ tūc nec citatus artat̉ ad comꝑendum nec valet ꝓceſſus contra nōcomꝑentem vel comꝑentē. qꝛ taciturnitas hͦ caſu nihiloꝑatur. ad hͦ qd̓ no. glo. in. l. j. C. vbi de cri. agi oportꝫ.vbi dicit glo. ꝙ qn̄ iudex ē talis ꝙ citatus ſua voluntate non poteſt face̓ illum iudicē non nocet taciturnitasfacit d̓ p̄ben. dilecto. ⁊ qd̓ ibi no. Inno. ⁊ qd̓ no. Guil.in Spe. in ti. de cita. §. j. ꝟ. ſꝫ pone ꝙ iudex. ⁊. §. pe. ī fi.⁊ ꝑ Archi. xv. q. iiij. c. ij. ⁊ qd̓ noͣ. in. d. regula ſciēti. Exquo infert̉ ꝙ citatus clericus a laico ſiue comꝑeat ſiuenon ꝓceſſus contra eū non valet vbi non ē nec eſſe pōtiudex qꝛ ſꝑ reꝑit̉ ſnīa a non ſuo iudice lata. C. ſi a noncompe. iudi. ꝑ totuꝫ. ⁊ de iudi. at ſi clerici. ⁊ qd̓ no. glo.in. c. ſignificaſti. de fo. compe. aut citās non ē iudex pōttn̄ eſſe ⁊ ſi notorie conſtat eum nō eſſe iudicē nō tenet̉citatus comꝑere nec valet ꝓceſſus contra non comꝑarētem ſiue ſuꝑ principali ſiue ſit cōtumacie punitiuus⁊ hͦ noͣ. glo. iij. q. ij. c. ſi ep̄s. ⁊ in. c. veniēs. de accu. ꝓbatin. c. ſi duobꝰ. de appel. ⁊. c. ſi a iudice̓. eo. ti. li. vj. aut nōē notoriū citantē non eē iudicē. ⁊ tunc aut nulli innititur ptāti in ip̄a citatione. vt qꝛ ſimpl̓r citat non exprimēdo ſe iudicē delegatum vel ordinariū ⁊ nō teneturcomꝑere. vt voluit hic Inno. nec valebit proceſſus aliquis contra non comparētem exquo in veritate n̄ eratiudex aut innitit̉ alicui iuriſditioni ⁊ aut delegate autordinarie. primo caſu aut dixit ſe delegatuꝫ forte mittendo tenorē alicuius reſcripti vel ſine trāſmiſſione cōpie in caſu quo ſufficit vt. .s. dixi. ⁊ tūc aūt nullum ī veritate emanauerat reſcriptum a ſuꝑiore vel erat falſū.⁊ Inn̄. videt̉ variaſſe. nam in. c. ſuꝑ lr̄as. de reſcrip. videtur velle ꝙ nō valet ꝓ ceſſus etiā ſuꝑ incidēti cōtraabn̄tem factus. qꝛ faber falſi reſcripti ſicut non potuitdare iuriſditioneꝫ in pͥncipali ita nec in incidēti. vt ꝓnunciet ſe iudicē competētem vel vt puniat ꝯtumaciam non comꝑentis. ſꝫ aliud videt̉ h̓ ſentire. ſꝫ primumdictū tenet ibi Io. an. ⁊ videt̉ cōmunior opi. ⁊ dic d̓ hͦplenius vt ibi no. aut reſcpͥtum emanauerat a ſuꝑiore.ſꝫ erat nullū qꝛ impetratum ab excōicato ⁊ tenet̉ citatus comꝑere ⁊ ſi non comparet valebit ꝓceſſus cōtumacie punitiuus ſꝫ nō in principali qꝛ in dubio erat iudex in cognoſcēdo an ſua eēt iuriſditio. vt in. d. c. ſuꝑliteris. ſꝫ in principali non habet iuriſditionē exquo reſcriptum non erat nullum. ſꝫ ſi prius ꝓnunciauit ſe iudice̓ competentē valet ꝓceſſus poſtea ſuꝑ principaliqͣꝫqͣꝫ reſcriptum in veritate eēt nullum. hoc ē notabiledictum Lapi in. c. j. de reſcrip. li. vj. ⁊ no. ī. d. c. ſuꝑ lr̄isfacit qd̓ nōͣ. Inno. ī. c. j. ⁊. ij. de ꝯfir. vti. vl̓ īuti. et ī. d. c.ſuꝑ lr̄is. Si ꝟo reſcriptū nō erat nullū ſꝫ ſurrepticiū. ⁊ſic poterat exceptione elidi ⁊ valet ꝓceſſus etiā ſuperprincipali ꝯͣ abn̄tem ſi ſtatus cāe hoc patit̉ qꝛ habebitiuriſditōꝫ lꝫ elidibilē ⁊ imputādum ē non excipiēti adhͦ qd̓ no. in. c. ſuꝑ litteris. ⁊. c. ceteꝝ. de reſcrip. ⁊. c. inter.de re iudi. aut innitit̉ iuriſditioni ordinarie ⁊ in veritate non erat iudex nec citati nec alioꝝ ⁊ tūc non valꝫ ꝓceſſus ꝯͣ abn̄tem ⁊ contra comparentē qꝛ ſꝑ reꝑitur ꝓceſſus factus a non iudice. vt .s. dixi in delegato nec et̓hꝫ locum ꝓrogatio exquo nulli preeſt iuriſditōni. vt īc. ſignificaſti. de fo. compe. ⁊ in. l. priuatoꝝ. C. d̓ iuriſd̓.om. iudi. aut non ē iudex ordinarius citati. ſꝫ ē alioruꝫillius t̓ritorij. vbi citat ⁊ expͥmit cām in citatōe q̄ ſi eſſꝫvera competeret iuriſditio. vt qꝛ ibi contraxit vel deliquit ⁊ tūc aut expͥmit aliquē errorē incitatiōe vt ꝙ veniat ad re ſpōdendū ſeruo vel excōicato vel ſpoliatoriſuo vel pupillo. vel ſi non expͥmit ē notorium citatōeꝫiniuſtā. vt qꝛ citat ad locū notorie non tutum ⁊ nō tenetur ille comꝑere. ⁊ hͦ ē notabile dictum Inno. h̓ necvalet qꝛ vix aūt nunqͣꝫ citatio pōt ꝯtinere aliqͥd ita iniuſtum qd̓ non poſſit hr̄e excuſationē vel dubitationēExemplum citatus ē dominus vt reſpondeat ẜuo qd̓

pōt eē ſi ſuꝑ intolerabili iniuria conquerat̉ de eo īſtit.de his qͥ ſunt ſui vel alie. iuris. ⁊ idē in oībꝰ alijs ſꝑ pōtinueniri aliqua excuſatio. nā rn̄det̉ ẜm Inn. ꝙ exquoiniuſtū vel illicitū poſuit in citatōne niſi adijciat cauſāexcuſationis illius iniuſti. prima facie non tenetur ire.qd̓ nō. ⁊ qn̄ iniuſticia ē notoria. vide bo. tex. cum glo. incle. paſtoral̓. §. piſana. de re iudi. ⁊ idē ē vbi citatio ī ſenon ē iuſta ſed e notorium impedimētum ex ꝑte citati.vt qꝛ infirmus vt in. l. queſitum. ff. de re iudi. Et idemquod dixi in ordinario intellige in delegato eadē rōneUn̄ in oībus in quibꝰ. sͣ. dixi tenere ꝓceſſum delegatiintellige niſi error modo p̄dicto ſit in citatōne vel notorie conſtet de iniuſticia. Si ꝟo citatio ē iuſta tūc tenet̉ comꝑere lꝫ in veritate non ſit iudex exquo de hͦ dubitat̉ ⁊ ſi nō ꝯparet valet ꝓceſſus cōtūacie punitiuꝰ qꝛdebebat venire ad allegādum priuilegiū ſuū. l. ſi qͥs exaliena. ff. de iudi. ⁊. l. ij. ff. ſi qͥs ī ius vo. ⁊. l. vna. ſi qͥs iusdi. non obtem. ſꝫ ſi in veritate non erat iudex non valebat ꝓceſſus ſuꝑ principali niſi prius ꝓnūciet ſe iudicēcompetētem etiam ſi ſtatus cāe patiat̉ vt poſſet ꝓcedi lit. non conte. nec ꝓcedēdo ad vlteriora videtur ſeꝓnunciare iudicē exquo pars aduerſa ē abn̄s qꝛ nō videtur conſentire īmo potius cōtradicere. ſecus ſi fuiſſꝫpn̄s. ⁊ ſic intelligat̉. c. ex ꝑte. ⁊ qd̓ ibi no. de appel. et hͦvoluit Inno. h̓. ⁊ noͣ. in. d. regula ſciēti. Et hēs ex p̄dictis vnam dr̄iam in validitate ꝓceſſus int̓ ordinariuꝫ⁊ delegatum. qꝛ ſi delegatus in veritate nō erat iudexnon valet ꝓceſſus cōtra abn̄tem etiam cōtumacie punitiuus qꝛ ille nō hꝫ aliquā iuriſditōem. qd̓ intellige vtſupͣ dixi. ſꝫ ī ordinario valet ꝓceſſus contumacie punitiuus. ⁊ etiā ſuꝑ principali ſi ꝓnūciauit ſe iudicē cōpetentē. ⁊ hoc iō qꝛ ip̄e hꝫ general̓r iuriſditionē ſuꝑ oībꝰhītantibꝰ ī ſuo territorio indigenis vel extraneis rōnecuius pōt citare ⁊ ꝓnūciare ī caſu dubij. ⁊ inqͣꝫtum ſupra dixi tam ī ordinario qͣꝫ ī delegato valere ꝓceſſumcontumacie puniciuū intellige niſiſit interpoſitum decretum cā contumacie ⁊ iniuſticia erat ex parte agētisvt qꝛ ſibi nō ꝯpetebat ius hoc petēdi vel ſciebat cōpetere exceptionē abn̄ti ⁊ tacuit puta exceptiōem pacti.tūc em̄ ẜm cōmunē ⁊ veram opi. non tenet ip̄o iure decretum. qꝛ debet eē int̓poſitum nedū rite .i. ẜuato ordine iudiciario ſꝫ etiam recte .i. iuſticia competēte agēti.al̓s non valet vt vult notabil̓r hic Inno. ⁊ ſentit in. c.dilecto. de ꝟbo. ſig. ⁊ tenet Bart. in. l. iuſte. ff. de acqͥ.poſſ. et in. l. fulcinius. §. p̄tor. ff. ex qͥ. ca. in poſſ. ea. lꝫglo. ibi dubitet. ⁊ aliud videt̉ ſentire glo. in. d. l. iuſte.⁊ vide Spe. qͥ ponit opi. ſuccīcte. ī ti. de pͥmo ⁊ ſecūdodecreto. §. nūc dicamus. ī fi. ⁊ ꝓ opi. ꝙ nō teneat videtur tex. ī. l. j. §. hͨ ꝟba. ff. ne vis fiat ei. ⁊ ī. l. cū ꝟo. §. ſb̓uētum. ff. de fideicōmiſ. libe. ⁊ ī. l. ſi eo tꝑe. ff. de pecu. ſequit̉ etiam hoc do. an. ſecus ē ī ſnīa que alio nō obſtante valet lꝫ ius non cōpetat agēti. vt. l. cū putarē. ff. fa.berciſ. qꝛ illa facit ius int̓ partes. vt ī. c. cū in iure. de reiudi. ⁊ in. l. ingenuū. ff. d̓ ſta. hō. ⁊ in. l. res iudicata. ff. d̓reg. iur̄. qd̓ ē veꝝ niſi ſit latā ex falſis ꝓbatōnibꝰ d̓ quotūc dicēdum ꝓut legit̉ et no. i. l. ſi p̄tor. §. marcellꝰ. ff.de iudi. et ī. c. cum Gertoldus. de re iudi. et ī. c. lꝫ. d̓ ꝓbati. et h̓ nō. Aut iudex citās hēbat in veritate iuriſditionē et exp̄ſſit ea q̄ erant expͥmenda in citatōne nec citatio erat notorie iniuſta et tūc citatus tenet̉ comꝑarere ſiue citās ſit ordinarius ſiue delegatus et ſi nō cōparet valet ꝓceſſus contumacie punitiuus. vt in. c. decauſis. de offi. dele. et. l. vna. ſiqͥs ius di. non obtēp. cuꝫſi. et ſi ſtatus cāe patiatur vel eius qualitas valebit ꝓceſſus etiam ſuꝑ principali. qͥ nīmo plus dicit Innoc.no. ꝙ ſi aliqua exceptio declinatoria competebat reocōtumaciter abn̄ti exquo fuit ꝓceſſum ī ca ad actuꝫſolet fieri poſt lit. cōteſt. nō admittit̉ poſtea rens veniens ad illā vlterius ꝓponēdam. qꝛ ſi tūc preſens eēt ettacuiſſet vlterius illam proponere non potuiſſet. vt in