De mutuis petitio.
iudice vtriuſqꝫ cauſe. ſi aūt per modū recōuentōnis vellet accuſatorē ſuū reaccuſare corā iudice nō ſuo ⁊ eſt ꝓprīe materia nr̄a. tenet Bar. in dicta aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. hͦ fieri nō poſſe. ratio qꝛ accuſator illū iudicem nō elegit necſponte iuit ad eū īmo qͣdā neceſſitate .ſ. ꝓpter maleficiūvel iniuriā ſibi factam. ar. in. l. ij. §. ſed ſi agāt. ff. de iudi.vnde nō eſt ꝯueniēs vt malignitas aduerſarij mei ꝓpt̓quā cogor eum accuſare faciat vt ego poſſim reaccuſaricoram iudice nō meo. vt. d. §. ſed ſi agant. q̄ ratō ceſſatin eo qui agit ꝯͣ aliquē ex aliquo ꝯͣctu vel ex qͣſi ꝯͣctu celebrato ab ip̄o agēte vel ip̄ius facto. ⁊ ſic eo caſu quo accuſat ceſſat ratō. l. cū papinianꝰ. qꝛ ip̄e actor iudicē nō eligit ſpōte. ⁊ hͦ dicit ꝓcedere qn̄ accuſator ꝯueniret reuꝫcorā iudice ordinario. ſi em̄ ꝯͣ eum iudicē delegatū impetraret tūc credit Bar. ꝙ poſſet fieri recōuentio ꝑ aucͣ. ⁊ꝯn̄t̓. ⁊ in corꝑe vn̄ ſumit̉ ⁊ qꝛ ſubeſt ratō qꝛ cū ip̄e elegittūc ceſſat rō impedimēti de qͦ loquit̉. §. ſed ſi agāt. Do.an. diſcrepat a dictꝭ Bar. in duobꝰ. pͥmo inquātū indiſtincte dicit ꝙ corā ordinario nō pōt accuſator reaccuſari. nō em̄ ꝓcedit rō Bar. in ꝓſequēte publicū int̓eſſequaſi tunc nō neceſſitat̉ ad accuſandū. In hͦ tn̄ diſtinguit ꝙ vbi venit ꝓ publico intereſſe ꝓcedit recōuētio.⁊ hͦ vbi vterqꝫ venit pro publico intereſſe. ſecus dicit ſivnus veniat ratōe pͥuati alter ratōe publici tūc nō ꝓcedit recōuentio quia nō eodē reſpectu ꝯuenit̉ quo agit.agit em̄ ratōe publici intereſſe ⁊ ꝯuenit̉ ratōne priuati.ar. c. frequens de reſti. ſpo. li. vj. ⁊ qd̓ noͣ. de ordi. co. c. cūdilectus. ſcd̓o diſcrepat a dictis Bar. qꝛ dicit ſe putarehͦ ꝓcedere etiā ſi recōuentio fiat coram iudice delegatoimpetrato a recōuento qꝛ ſtat ratio p̄all̓. ſed Bar. ſentit ꝯͣriū. poſſet tn̄ dici ꝙ Bar. nō ſenſit ꝯͣriū ſed potiꝰ limitat̉ ꝑ hͦ dictuꝫ do. an̄. Sed quicqͥd ſit ego puto in hͦvltīo diſtinguēdū ſic ꝙ aut accuſator ꝓſequēdo publicū intereſſe venit qͣſi neceſſitatꝰ vt qꝛ aliquis de collegioaccuſat p̄latū de aliquo crimīe ⁊ nō poterit corā ordinario recōueniri. iſte em̄ venit qͣſi neceſſitatꝰ licet ꝓſequat̉intereſſe publicū. Intereſt em̄ ſua habere bonū p̄latumſub cuiꝰ iuriſditōe habet viuere ⁊ ne bona ſue eccl̓ie diſſipent̉. ar. viij. q. j. audacter. ⁊ ſic ceſſat ratio. l. cuꝫ papinianus. cū nō elegerit ſed potiꝰ neceſſitatꝰ venit. ⁊ ſic adhuc ꝓcedat opi. Bar. aūt nō venit ſic neceſſitatꝰ ſed venit mere pro intereſſe publico tanqͣꝫ vnus de populo ⁊tunc poterit recōueniri ꝓ intereſſe etiā publico qꝛ ſatistunc videt̉ elegiſſe iudicē ⁊ ſic ceſſat diſpoſitio. §. ſed ſiagant. ⁊ ꝓ hac diſtinctōe optime facit qd̓ in ſimili dicimus de excōīcato an poſſit eſſe in iudicio vt reus voluntarius? dic vt no. in. c. cum inter. ⁊. c. dilecti de excep. vbidicam ⁊ ꝑ Inno. in. c. ſuꝑ his de accuſa. ⁊ videt̉ ratō demōſtratiua ad oculū. Itē adhuc puto ꝙ ꝓ intereſſe priuato poterit reconueniri quicqͥd ſenſerit do. an. ad hͦ eſttex. aꝑtus in. d. l. negāda. ⁊. iij. q. ix. negāda. vbi etiaꝫ dehͦ. al̓s em̄ de facili inferēs iniuriā poſſet delude̓ iniuriatūp̄ueniēdo eum de accuſatōe ſuꝑ publico crimine. qd̓ nōeſt dicenduꝫ. ar. de diuor. c. quāto. non ob. c. frequēs. qꝛloquit̉ quādo de expoliatōe excipitur vt actor repellatur ab agendo. non em̄ debet repelli ſi ꝓſequit̉ cauſampublicā ſed hic nos loquimur in recōuetione que ſimultractat̉ cum ꝯuētione ⁊ ſic nō impedit̉ fauor publicus.⁊ p̄dicta intellige ꝙ poſſit fieri recōuētō quādo aliud n̄ob. iuxta ea q̄ dixi ſupra plene in primo mēbro. Et putocum Bar. vt coram delegato poſſit fieri recōuētio niſialiud extrinſecū obſtet quia eū elegit impetrādo. ar. jͣ. c.ꝓxi. Et ad p̄dicta adde vtilē ⁊ quotidianā. q. in qua cōſuluit Fe. de ſenis conſilio. lxxxviij. Clericus accuſauitlaycum corā iudice layco de iniuria ſibi illata litis ꝯte. cōram layco ⁊ publicatis atteſtationibꝰ ille laycus reus accuſauit clericū corā iudice̓ eccleſiaſtico de calūnioſa accuſationē quā dicit inſtituiſſe ꝯtra eū coram layco ⁊ petit vt inhibeat̉ iudici ſeculari quatenꝰ pendēte iſta accuſatione ſuꝑſedeat in cā principali ⁊ querebat̉ de duobe
primo an eſſet admittēda illa accuſatio de calūnia pendente pͥma. ſcd̓o an eſſet fienda inhibitio p̄ſuppoſito ꝙeſſet accuſatio admittēda ⁊ conſuluit ꝙ nō deberet admitti qꝛ eius deciſio pendēte ex deciſionē pͥncipalis queſtionis ideo illa primo eſt expediēda tanqͣꝫ p̄iudicialis. ⁊p̄ſuppoſito ꝙ deberet admitti ꝯſuluit nō eſſe ſuꝑſedendum in priori cū vterqꝫ ꝓſequat̉ iniuriaꝫ ꝓpriā ſed eſſeſuꝑ vtraqꝫ queſtione ꝓcedendū ꝑ no. in. d. l. neganda.Et ex hͦ vltimo etiā nota ꝙ proſequēs iniuriā ꝓpriampoteſt reconueniri ſuꝑ iniuria ꝓpria ip̄ius rei ⁊ ꝓcedit̉in vtraqꝫ et hͨ oīa intellige qn̄ facta ſunt cōpaſſibilia itaꝙ vnū factuꝫ nō eſt p̄iudiciale ad alterū ꝑ. l. j. C. qui accu. nō poſ. ⁊ dic vt plene dixi ſupra in pͥmo mēbro. ⁊ hͦquo ad pͥmū mēbrū pͥncipale cū querebat̉ an̄ accuſatuscrimīaliter poſſit reaccuſare etiā crimīaliter. Secunduꝫmēbrū pͥncipale cū querebat̉ an ꝯuētus crimīaliter poſſit recōuenire ciuiliter? ⁊ breuiter cōcludo ꝙ nō. tum qꝛcoactus ex maleficio aduerſarij adiuit iudicē ſuum. ⁊ ſicceſſat ratio. l. cuꝫ papinianꝰ. vt ſupra dixi in alio mēbro.tum ex diſpoſitōe. l. fi. C. de ordi. iudi. vbi patet ꝙ primacauſa tāqͣꝫ maior facit ſilere minorē ⁊ hͦ fuit de mēte Inno. hic ⁊ Bar. in. d. aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. Terciū mēbrū pͥncipale fuit qn̄ ꝯuētus ciuiliter vult recōuenire crimīaliter? ⁊tunc ꝯclude ꝙ ſi iudex corā quo fit recōuētio de recōuētione iudicare nō poteſt. puta qꝛ nō poteſt cognoſce̓ niſi de ciuili. vel recōuenit̉ clericus de crimīe corā ſeculari⁊ tunc nō ꝓcedit recōuētio ẜm Inno. hic ⁊ Bar. in. d.aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. ⁊ eſt ratio qꝛ hͦ eſt priuilegiū cauſe ⁊ nō perſone. ⁊ hͦ nō poſſet fieri etiā vtraqꝫ parte volēte vt. l. nōdiſtinguemꝰ. §. iulianꝰ. ff. de arbi. ⁊ no. glo. in. l. inter cōuenientes. ff. ad municip. ⁊ Inno. in. c. de cauſis. ⁊. c. p. ⁊g. de offi. dele. non em̄ eſſet ꝓrogatio ſed in nouā ſpeciētranſlatio. ar. in. l. ſed ſi manēte. ff. dep̄ca. Si ꝟo iudexpoteſt al̓s cognoſce̓ tūc tenet hic Inno. ꝙ admittit̉ reconuētio. Nam ⁊ idē poteſt ciuiliter ꝯueniri ⁊ crimīaliter poteſt ꝯtra aliū agere cū nō inueniat̉ h̓ ꝓhibitū ſuꝑdiuerſis rebꝰ ẜm eū Bar. in dicta aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. ſubtiliushūc paſſum examinat p̄mittēdo ꝙ cā crimīalis hꝫ iſtudpriuilegiuꝫ vt ea pendēte ſuꝑſedeat̉ in cauſa ciuili. vt. l.fi. C. de ordi. cog. ad ꝓpoſitū ergo ſi ille qui reaccuſat ꝑmodum recōuentionis vult vti hͦ priuilegio ꝙ interimſuꝑ ciuili primo ꝓpoſita ſuꝑſedeat̉ non poſſet recōuenire qꝛ hͦ non patit̉ natura cōuētionis ⁊ recōuētionis qͣeſt vt ſimul ꝓcedat̉ ⁊ ſimul termīet̉ ⁊ quia ꝑ hͨ p̄iudicaret actori eius priuilegium. vt qui prior appellauit prioragat. putat tamē Bar. ꝙ h̓ reus ꝯuētus ciuiliter poterit ꝯuenire ſeu accuſare crimīaliter actorē coraꝫ alio iudice̓ ꝯpetēti. nec debet impediri ꝟtute aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter quevult recōuētionē nō poſſe fieri coram alio iudice̓ qꝛ illaaucͣ. aufert illos iudices reo qꝛ dat ſibi aliū in cā recōuētionis .ſ. iſtū pͥncipal̓ cauſe. eo ergo caſu qͦ nō pōt reconueniri vel nō poteſt ſine pͥuilegio ⁊ p̄iudicio iuris ſui velſue cauſe tūc nō aufert illa aucͣ. iudices ſuos vt manifeſte colligit̉ ibi ⁊ in corꝑe vnde ſumit̉. do. an. dicit hͦ ꝓcedere qn̄ ciuilis ⁊ crimīalis accumulent̉ ſuꝑ eodē facto etſic loquit̉. l. fi. C. de ordi. iudi. ſed ſi ex diuerſo facto tūcꝓcederet recōuētio ẜm eū. ad hͦ all̓. glo. in. l. omniū. ff. deꝓcura. ⁊ hͦ etiā voluerunt quidā vt refert Inno. h̓. egoputo idē dicendū vt non admittat̉ recōuētio etiaꝫ ſuꝑdiuerſis. licet em̄. l. fi. Qd̓ ordi. cog. loquat̉ qn̄ ſuꝑ eodēagit̉ crimīaliter tn̄ ego allego. l. fi. C. de ordi in. q̄ loquit̉indiſtincte ⁊ ſolū ibi pōderat̉ maioritas cauſe vt citiusterminet̉ cauſa crimialis tanqͣꝫ ardua. ad idē. l. ꝑ mīorē.ff. de iudi. ⁊ ꝑ illas. ll. puto ꝙ indiſtincte corā eodeꝫ iudice non admittet̉ cumulatio criminalis ⁊ ciuilis etiā ſuꝑdiuerſo facto qͣꝫqͣꝫ recōueniēs n̄ dicat ſe n̄ velle vt ī pͥuilegio ſuſpēſiuo qꝛ hͦ videt̉ indultū ī fauorē publicū. Nāpublice vtilitatis eſt vt crimīa nō remaneāt impunita ⁊vt citius puniant̉ ⁊ terminent̉. ar. in. l. cū reis. C. d̓ penis⁊ de ſen. excō. c. vt famē. ⁊ qd̓ p̄tor prohibet indiſtincte