Druckschrift 
2 (1486)
Entstehung
Seite
83v
Einzelbild herunterladen
 

De mutuis petitio.

iudice vtriuſqꝫ cauſe. ſi aūt per modū recōuentōnis vellet accuſatorē ſuū reaccuſare corā iudice ſuo eſtprīe materia nr̄a. tenet Bar. in dicta aucͣ. ꝯn̄ter. fieri poſſe. ratio qꝛ accuſator illū iudicem elegit necſponte iuit ad īmo qͣdā neceſſitate .ſ. ꝓpter maleficiūvel iniuriā ſibi factam. ar. in. l. ij. §. ſed ſi agāt. ff. de iudi.vnde eſt ꝯueniēs vt malignitas aduerſarij mei ꝓpt̓quā cogor eum accuſare faciat vt ego poſſim reaccuſaricoram iudice meo. vt. d. §. ſed ſi agant. ratō ceſſatin eo qui agit ꝯͣ aliquē ex aliquo ꝯͣctu vel ex qͣſi ꝯͣctu celebrato ab ip̄o agēte vel ip̄ius facto. ſic eo caſu quo accuſat ceſſat ratō. l. papinianꝰ. qꝛ ip̄e actor iudicē eligit ſpōte. dicit ꝓcedere qn̄ accuſator ꝯueniret reuꝫcorā iudice ordinario. ſi em̄ ꝯͣ eum iudicē delegatū impetraret tūc credit Bar. poſſet fieri recōuentio aucͣ.ꝯn̄t̓. in corꝑe vn̄ ſumit̉ qꝛ ſubeſt ratō qꝛ ip̄e elegittūc ceſſat impedimēti de loquit̉. §. ſed ſi agāt. Do.an. diſcrepat a dictꝭ Bar. in duobꝰ. pͥmo inquātū indiſtincte dicit corā ordinario pōt accuſator reaccuſari. em̄ ꝓcedit Bar. in ꝓſequēte publicū int̓eſſequaſi tunc neceſſitat̉ ad accuſandū. In tn̄ diſtinguit vbi venit publico intereſſe ꝓcedit recōuētio. vbi vterqꝫ venit pro publico intereſſe. ſecus dicit ſivnus veniat ratōe pͥuati alter ratōe publici tūc ꝓcedit recōuentio quia eodē reſpectu ꝯuenit̉ quo agit.agit em̄ ratōe publici intereſſe ꝯuenit̉ ratōne priuati.ar. c. frequens de reſti. ſpo. li. vj. qd̓ noͣ. de ordi. co. c.dilectus. ſcd̓o diſcrepat a dictis Bar. qꝛ dicit ſe putare ꝓcedere etiā ſi recōuentio fiat coram iudice delegatoimpetrato a recōuento qꝛ ſtat ratio p̄all̓. ſed Bar. ſentit ꝯͣriū. poſſet tn̄ dici Bar. ſenſit ꝯͣriū ſed potiꝰ limitat̉ dictuꝫ do. an̄. Sed quicqͥd ſit ego puto invltīo diſtinguēdū ſic aut accuſator ꝓſequēdo publi intereſſe venit qͣſi neceſſitatꝰ vt qꝛ aliquis de collegioaccuſat p̄latū de aliquo crimīe poterit corā ordinario recōueniri. iſte em̄ venit qͣſi neceſſitatꝰ licet ꝓſequat̉intereſſe publicū. Intereſt em̄ ſua habere bonū p̄latumſub cuiꝰ iuriſditōe habet viuere ne bona ſue eccl̓ie diſſipent̉. ar. viij. q. j. audacter. ſic ceſſat ratio. l. cuꝫ papinianus. elegerit ſed potiꝰ neceſſitatꝰ venit. ſic adhuc ꝓcedat opi. Bar. aūt venit ſic neceſſitatꝰ ſed venit mere pro intereſſe publico tanqͣꝫ vnus de populotunc poterit recōueniri intereſſe etiā publico qꝛ ſatistunc videt̉ elegiſſe iudicē ſic ceſſat diſpoſitio. §. ſed ſiagant. hac diſtinctōe optime facit qd̓ in ſimili dicimus de excōīcato an poſſit eſſe in iudicio vt reus voluntarius? dic vt no. in. c. cum inter.. c. dilecti de excep. vbidicam Inno. in. c. ſuꝑ his de accuſa. videt̉ ratō demōſtratiua ad oculū. Itē adhuc puto intereſſe priuato poterit reconueniri quicqͥd ſenſerit do. an. ad eſttex. aꝑtus in. d. l. negāda.. iij. q. ix. negāda. vbi etiaꝫ de. al̓s em̄ de facili inferēs iniuriā poſſet delude̓ iniuriatūp̄ueniēdo eum de accuſatōe ſuꝑ publico crimine. qd̓eſt dicenduꝫ. ar. de diuor. c. quāto. non ob. c. frequēs. qꝛloquit̉ quādo de expoliatōe excipitur vt actor repellatur ab agendo. non em̄ debet repelli ſi ꝓſequit̉ cauſampublicā ſed hic nos loquimur in recōuetione que ſimultractat̉ cum ꝯuētione ſic impedit̉ fauor publicus. p̄dicta intellige poſſit fieri recōuētō quādo aliudob. iuxta ea dixi ſupra plene in primo mēbro. Et putocum Bar. vt coram delegato poſſit fieri recōuētio niſialiud extrinſecū obſtet quia elegit impetrādo. ar.. c.ꝓxi. Et ad p̄dicta adde vtilē quotidianā. q. in quaſuluit Fe. de ſenis conſilio. lxxxviij. Clericus accuſauitlaycum corā iudice layco de iniuria ſibi illata litis ꝯte.ram layco publicatis atteſtationibꝰ ille laycus reus accuſauit clericū corā iudice̓ eccleſiaſtico de calūnioſa accuſationē quā dicit inſtituiſſe ꝯtra coram layco petit vt inhibeat̉ iudici ſeculari quatenꝰ pendēte iſta accuſatione ſuꝑſedeat in principali querebat̉ de duobe

primo an eſſet admittēda illa accuſatio de calūnia pendente pͥma. ſcd̓o an eſſet fienda inhibitio p̄ſuppoſitoeſſet accuſatio admittēda conſuluit deberet admitti qꝛ eius deciſio pendēte ex deciſionē pͥncipalis queſtionis ideo illa primo eſt expediēda tanqͣꝫ p̄iudicialis.p̄ſuppoſito deberet admitti ꝯſuluit eſſe ſuꝑſedendum in priori vterqꝫ ꝓſequat̉ iniuriaꝫ ꝓpriā ſed eſſeſuꝑ vtraqꝫ queſtione ꝓcedendū no. in. d. l. neganda.Et ex vltimo etiā nota proſequēs iniuriā ꝓpriampoteſt reconueniri ſuꝑ iniuria ꝓpria ip̄ius rei ꝓcedit̉in vtraqꝫ et oīa intellige qn̄ facta ſunt cōpaſſibilia ita vnū factuꝫ eſt p̄iudiciale ad alterū. l. j. C. qui accu. poſ. dic vt plene dixi ſupra in pͥmo mēbro.quo ad pͥmū mēbrū pͥncipale querebat̉ an̄ accuſatuscrimīaliter poſſit reaccuſare etiā crimīaliter. Secunduꝫmēbrū pͥncipale querebat̉ an ꝯuētus crimīaliter poſſit recōuenire ciuiliter? breuiter cōcludo. tum qꝛcoactus ex maleficio aduerſarij adiuit iudicē ſuum. ſicceſſat ratio. l. cuꝫ papinianꝰ. vt ſupra dixi in alio mēbro.tum ex diſpoſitōe. l. fi. C. de ordi. iudi. vbi patet primacauſa tāqͣꝫ maior facit ſilere minorē fuit de mēte Inno. hic Bar. in. d. aucͣ. ꝯn̄ter. Terciū mēbrū pͥncipale fuit qn̄ ꝯuētus ciuiliter vult recōuenire crimīaliter?tunc ꝯclude ſi iudex corā quo fit recōuētio de recōuētione iudicare poteſt. puta qꝛ poteſt cognoſce̓ niſi de ciuili. vel recōuenit̉ clericus de crimīe corā ſeculari tunc ꝓcedit recōuētio ẜm Inno. hic Bar. in. d.aucͣ. ꝯn̄ter. eſt ratio qꝛ eſt priuilegiū cauſe perſone. poſſet fieri etiā vtraqꝫ parte volēte vt. l.diſtinguemꝰ. §. iulianꝰ. ff. de arbi. no. glo. in. l. interuenientes. ff. ad municip. Inno. in. c. de cauſis.. c. p.g. de offi. dele. non em̄ eſſet ꝓrogatio ſed in nouā ſpeciētranſlatio. ar. in. l. ſed ſi manēte. ff. dep̄ca. Si ꝟo iudexpoteſt al̓s cognoſce̓ tūc tenet hic Inno. admittit̉ reconuētio. Nam idē poteſt ciuiliter ꝯueniri crimīaliter poteſt ꝯtra aliū agere inueniat̉ ꝓhibitū ſuꝑdiuerſis rebꝰ ẜm Bar. in dicta aucͣ. ꝯn̄ter. ſubtiliushūc paſſum examinat p̄mittēdo crimīalis hꝫ iſtudpriuilegiuꝫ vt ea pendēte ſuꝑſedeat̉ in cauſa ciuili. vt. l.fi. C. de ordi. cog. ad ꝓpoſitū ergo ſi ille qui reaccuſatmodum recōuentionis vult vti priuilegio interimſuꝑ ciuili primo ꝓpoſita ſuꝑſedeat̉ non poſſet recōuenire qꝛ non patit̉ natura cōuētionis recōuētioniseſt vt ſimul ꝓcedat̉ ſimul termīet̉ quia p̄iudicaret actori eius priuilegium. vt qui prior appellauit prioragat. putat tamē Bar. reus ꝯuētus ciuiliter poterit ꝯuenire ſeu accuſare crimīaliter actorē coraꝫ alio iudice̓ ꝯpetēti. nec debet impediri ꝟtute aucͣ. ꝯn̄ter quevult recōuētionē poſſe fieri coram alio iudice̓ qꝛ illaaucͣ. aufert illos iudices reo qꝛ dat ſibi aliū in recōuētionis .ſ. iſtū pͥncipal̓ cauſe. eo ergo caſu pōt reconueniri vel poteſt ſine pͥuilegio p̄iudicio iuris ſui velſue cauſe tūc aufert illa aucͣ. iudices ſuos vt manifeſte colligit̉ ibi in corꝑe vnde ſumit̉. do. an. dicit ꝓcedere qn̄ ciuilis crimīalis accumulent̉ ſuꝑ eodē facto etſic loquit̉. l. fi. C. de ordi. iudi. ſed ſi ex diuerſo facto tūcꝓcederet recōuētio ẜm. ad all̓. glo. in. l. omniū. ff. deꝓcura. etiā voluerunt quidā vt refert Inno.. egoputo idē dicendū vt non admittat̉ recōuētio etiaꝫ ſuꝑdiuerſis. licet em̄. l. fi. Qd̓ ordi. cog. loquat̉ qn̄ ſuꝑ eodēagit̉ crimīaliter tn̄ ego allego. l. fi. C. de ordi in. loquit̉indiſtincte ſolū ibi pōderat̉ maioritas cauſe vt citiusterminet̉ cauſa crimialis tanqͣꝫ ardua. ad idē. l. mīorē.ff. de iudi. illas. ll. puto indiſtincte corā eodeꝫ iudice non admittet̉ cumulatio criminalis ciuilis etiā ſuꝑdiuerſo facto qͣꝫqͣꝫ recōueniēs dicat ſe velle vt ī pͥuilegio ſuſpēſiuo qꝛ videt̉ indultū ī fauorē publicū.publice vtilitatis eſt vt crimīa remaneāt impunitavt citius puniant̉ terminent̉. ar. in. l. reis. C. penis de ſen. excō. c. vt famē. qd̓ p̄tor prohibet indiſtincte