De mutuis petitio. 83
ꝯuētionis. vt ſi pͥma erat plenaria ſcd̓a etiā efficit̉ plenaria. ſi pͥma ſūmaria ſcd̓a erit ſummaria. ⁊ ꝓ hac opi. facitcle. ſepe. vbi tex. loquit̉ de cauſis ſūmarijs ⁊ ſimpl̓r permittit recōuentōeꝫ ⁊ videt̉ ꝑmittere generalit̓ dū dicitſiqͥd petere voluerit ⁊cͣ. nō em̄ ꝯtingit de facili ꝙ intentata ſūmaria accumulet̉ etiā plenaria. ⁊ tn̄ tex. ibi indiſtincte ꝑmittit recōuentōeꝫ qͦ ad pͥuilegiū etiā ſimultanei ꝓceſſus. ⁊ ſic cū indiſtincte loquat̉ nec alibi caueturoppoſitū indiſtincte debet intelligi. xix. di. ſi romanoꝝ.⁊. l. de p̄cio. ff. de publi. Et optime ꝓ hac equatōe faciūtratōes tex. c. ſe. ⁊ qd̓ ibi dicā. iura em̄ indiſtincte ꝑmittedo recōuentōeꝫ in diſponēdo ꝙ ſimul debeat tractari ⁊vna ſnīa termiari videntur adequare ⁊ parificare iſtascauſas reſpectu modi ꝓcedēdi cū in hoc nō irroget̉ magnum p̄iudiciū. ⁊ cū videant̉ adequate iuſtius eſt vt cārecōuentōis trahat̉ ad naturā ꝯuētionis qͣꝫ ecōtra. tumquia illa fuit primo in iudicio deducta ⁊ ſic tanqͣꝫ principalis debet ad ſe trahere naturā alterius. arg. l. qui priorff. de iudi. ⁊ regula qͥ prior tꝑe ⁊cͣ. de re. iu. li. vj. tum qꝛprima tanqͣꝫ dignior cuiꝰ occaſione prorogat̉ iuriſditiodebet ad ſe aliā trahere. ar. c. ꝙ in dubijs de ꝯſe. eccl. velalta. ⁊. c. j. e. ti. li. vj. ⁊. l. generalit̓. ff. de fideiuſ. ⁊ hͦ veruꝫvt dixit Pa. qn̄ altera ſūmaria eſt reſpectu ꝓcedenditm̄. ſecus reſpectu decidēdi. tūc em̄ nō coīcat ſuū priuilegium alteri cū tāto p̄iudicio partis. ar. in. l. ij. §. ſiquis aprincipe. ff. neꝗd in loco pub. ⁊ in. c. ſuꝑ eo. de offi. dele.tunc em̄ exquo facillime pōt ꝯſtare de vna ꝓnunciabit̉ſuꝑ illa prius. ⁊ hoc caſu pōt procedere qd̓ no. Inno. inc. ij. de or. co. vt ſupra dixi. Hec ꝓcedūt qn̄ ꝯuētio ⁊ reconuētio reſpiciūt diuerſas cauſas. Si ꝟo accumulantur reſpectu eiuſdē cauſe qꝛ petitōes dant̉ directe ꝯͣrieſuꝑ eodē iure que tn̄ ſeꝑate nō eſſent eqͣles in mō ꝓcedendi. puta petit debitor ꝯͣctū ꝓnūciari vſurariū. aduerſarius ꝟo directe petit ꝯͣriū ꝓnūciari videlicet ꝯͣctū legitimū ⁊ executōi mādari ⁊ actor dicit recōuentōeꝫ nōdebere admitti qͣſi ſit plenaria. ⁊ tūc dicit Lap. all̓. iij. ꝙindiſtincte ꝓcedit recōuētio qꝛ hec nō eſt ſeparata recōuentio ſed illi ānexa quaſi defenſio. ⁊ exquo ꝑmittit̉ impugnatio ex ꝑte vniꝰ debet admitti defenſio ex ꝑte alterius. ar. in. c. cū inter. de excep. facit qd̓ no. Inno. in. c. exꝯqueſtione de reſti. ſpo. ⁊ hec noͣ. Et intelligo p̄dicta vera in recōuentōe qn̄ ꝑ eaꝫ ꝓrogat̉ iuriſditio iudicis quial̓s nō habebat iuriſditionē in recōuentōnis cā. ſi em̄ fieret recōuētio corā ꝯmuni iudice̓ nō ꝑ viā recōuentōnisſed ꝯuētionis. nec curat reus habe̓ ꝑuilegiū ſimultaneiꝓceſſus tūc poterit ꝓcedere vt ſua cā tractet̉ ẜm naturam ſuā. poteſt em̄ ſi vult nō vti aliquo pͥuilegio reconuētionis. nec aliqͥd ob. quo minꝰ h̓ dice̓ poſſit. Secūdopͥncipal̓r glo. no. ex tex. ꝙ ꝑ recōuētionis actū efficit̉ iudex qui al̓s nō erat iudex. ⁊ hͦ dicit ꝓcede̓ tā in delegatoqͣꝫ in ordīario. vt ſi clericꝰ ꝯueniat laycū corā iudice layco nō tenebit̉ ibi rn̄de̓ in cā recōuētōis. ¶ Nota ex hacglo. duo. Primo ꝙ ꝑ recōuentōeꝫ nedū ampliat̉ iuriſditio delegati ſed etiā ordinarij. ⁊ idē Io. cal. qꝛ. l. cū papinianꝰ. ⁊ aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. loquūt̉ indiſtincte. ⁊ optīe facitc. ij. de or. cog. ⁊. c. fi. e. ti. ⁊ hͦ teneas lꝫ quidā teneāt ꝯͣriūſeu diſputāt vt recitat Io. cal. dicētes hec iura loqui indelegato. ergo ſecꝰ in ordinario. ar. c. nōne de p̄ſūp. Itēimpetrās delegatū vtit̉ iure ſpāli merito dꝫ eo vti in cāaduerſarij. ar. j. c. ꝓxi. ſed adiēs ordinariū vtit̉ iure ꝯmuni. ſed ꝯͣriū ē verū ꝑ iura p̄dicta. ⁊ tꝫ Bar. in aucͣ. ⁊ ꝯn̄t̓¶ Scd̓o nota ꝙ clericꝰ poteſt recōueniri coram layco.Circa hͦ multum inſtat Hoſti. h̓. ſed dic̄ vt plene dixi īc. at ſi clerici de iudi. ¶ Ultimo glo. querit an in cā criminali habeat locuꝫ recōuētio. ⁊ dicit ꝙ nō. remittit adno. in. c. at ſi clerici de iudi. ⁊ idē ibi glo. ⁊ in. c. cuiꝰ in agēdo. iij. q. viij. Inno. h̓ ⁊ Io. an̄. poſt euꝫ quaſi nihil bonidicūt nec firmāt pedes. Do. an̄. ꝓſecutus eſt. ſed dic tuad hͦ latius ⁊ clariꝰ poſt Bart. in. l. is qui reus. ff. de pub.iudi. ⁊ in aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. C. de ſen. ꝓſequēdo quatuor mē-
bra pͥncipaliter. Primū mēbrū qn̄ crimīaliter ꝯuentusvult reaccuſare etiā crimīaliter. Secundū qn̄ ꝯuentuscriminaliter vult reaccuſare ciuiliter. Terciū qn̄ ꝯuentus ciuiliter vult recōuenire crimīaliter. Quartū quando ꝯuētus de crimine ciuiliter vult reconuenire ciuiliter⁊ quid ecōtra. Ad primū redeūdo qn̄ crimīalis accumūlatur ad criminalē aut corā iudice vtriuſqꝫ cauſe ⁊ ē materia. l. is qui reus. ff. de pub. iudi. ⁊. l. negāda. C. qui accu. nō poſſunt canonizata. iij. q. xj. negāda. Et qꝛ in iure canonico ꝑfecte nō habet̉ iſte articulus ideo ſic diſtīgue poſt Bar. in. d. l. is qui reus. ꝙ aut accuſatꝰ vult reaccuſare ante nomē receptū inter reos aut poſt. ⁊ ſi poſtaut ante ſnīaꝫ aut poſt. pͥmo caſu poteſt. vt. d. l. is qͥ reilla em̄ lex ꝓhibet qn̄ nomē accuſati eſt inter reos receptum. Et licet ſint multe varietates qn̄ nomē rei dicat̉receptū inter reos. tenet tn̄ Bar. ꝙ dicit̉ receptū qn̄ ꝓnūciatū eſt ꝓcedēdū eſſe in accuſatōe nō obſtantibꝰ exceptionibꝰ accuſati. vt in. l. que adulteriū. C. de adul. Secundo caſu qn̄ nomē eſt receptū inter eos ⁊ vult reaccuſare ante ſnīaꝫ aut vult reaccuſare implorando iudicisofficiū. aut excipiēdo. aut pͥncipalit̓ reaccuſando. Primo caſu poteſt. vt. l. j. C. de calū. Scd̓o caſu aut eſt exceptio ꝑemptoria ⁊ poteſt ꝓponi. aut dilatoria ⁊ tunc ſecus. vt. l. ſi maritus. §. p̄ſcriptionē. ff. de adul. Tercio caſu qn̄ pͥncipaliter reaccuſando dicūt quidā ꝙ indiſtincte nō poteſt. ita ſentit glo. in. l. is qui reus. ⁊ ꝑ Ci. ⁊ glo.in dicta. l. negāda. C. qui accu. nō poſ. ſed tu diſtinguepoſt Bar. aūt crimē qḋ ſcd̓o refert̉ eſt p̄iudiciale ad primū ⁊ poteſt. vt. l. j. C. qui accu. nō poſ. ⁊ eſt ratio qꝛ ex hͦreſultat quedā exceptio ꝑemptoria. Aut non eſt piudiciale ⁊ tūc aūt crimē qd̓ ſcd̓o ꝓponit̉ eſt pͥmo crimini cōnexū ⁊ poteſt. vt. l. ij. §. ſi publico de adul. ⁊ no. in. §. extraneus eiuſdē. l. aut nō eſt ꝯnexū primo ⁊ tūc ſi vult reaccuſare vt ꝓcedat̉ ⁊ indiſtincte non poteſt. vt. d. l. is qͥreus. niſi ſuā vel ſuoꝝ iniuriā ꝓſequat̉. vt in. d. l. neganda. aut vult ſolum ſe inſcribere vt differat poſt ſnīam ⁊poteſt. vt. d. l. negāda. ⁊ effectus huiꝰ accuſationis eſt vtpoſſit hāc actionē ꝓſequi etiā ſi dānet̉ de ſuo crimīe vtſtatim dicam infra. Si ꝟo accuſatus vult accuſare extraneum tūc ſtatur diſtinctioni. l. neganda. aut vult accuſare de pari vel minori ⁊ nō poteſt niſi ſuā vel ſuoruminiuriā ꝓſequat̉ tamen poteſt accuſationē ꝓponere vtdifferat̉ poſt exitū ſue accuſationis. vt in. d. l. neganda.⁊ ſtatim dicā infra. Tercio mēbro pͥncipali qn̄ vult accuſare poſt ſnīam in ſua cauſa latam diſtingue aut fuitip̄e reus abſolutus ⁊ ſine dubio poteſt reaccuſare niſi ꝓpter aliud impediat̉. vt in. d. l. is qui reus in pͥn. ⁊ in. l. qaccuſare. ff. de accuſa. Aut fuit ꝯdēnatꝰ ⁊ tūc aūt illa cōdēnatio infamiā non irrogat ⁊ idem. vt. l. qui accuſare.aut irrogat infamiā ⁊ tunc aūt vult accuſare extraneū ⁊nō poteſt niſi ſuā vel ſuoꝝ ꝓſequat̉ iniuriā vt in p̄all̓. l.qui accuſare. ſed inchoatas pōt ꝓſequi. vt in. d. l. is quireus. ⁊. l. negāda. aut vult reaccuſare ſuū accuſatorem ⁊pōt. vt in. d. l. is qui reus. nō obſtante ꝙ ſit infamis autpena adimit ei vitam ciuitatē vel libertatē ⁊ tunc de nouo accuſare nō poteſt etiā in accuſationibꝰ ante inchoatis. ⁊ tūc diſtīgue aut accuſatio ex qua fuit accuſatꝰ eratp̄iudicialis ad aliā ⁊ nō poterit illā ꝓſequi. vt. d. l. j. C. qͥaccu. nō poſ. aut nō erat p̄iudicialis ⁊ tūc ſi eſt pena perquā perdit ciuitatē vel libertatē ⁊ poterit ꝓſequi ꝑ ſe etꝑ ꝓcuratorē. vt no. glo. in. d. l. is qui reus. aut imponit̉pena mortis ⁊ nō poterit ꝓſequi ẜm glo. ī. d. l. is q̄ reꝰ ꝑl. cū reis ⁊. l. ſi vindicari. C. de penis. vbi pꝫ nō eſſe differendā executionē pene corꝑalis. Sed oēs doc. ꝯmūitertenent ibi ꝯtra. ſicut em̄ hͦ caſu differt̉ deportatio q̄ eſtmors ciuilis eadē ratōe debet differri mors natural̓ nonobſtantibꝰ. ll. ſuꝑius all̓. quod em̄ ibi dicit̉ ꝙ mors nondebet differri fatendū eſt niſi ex cā. vt ꝓbat̉ in. l. j. C. debo. dam. ⁊. l. fi. ff. de pub. iudi. in pͥn. ⁊. xj. q. iij. cum apudiūcta glo. hͦ oīa ꝓcedūt qn̄ reus vult reaccuſare coram