Druckschrift 
2 (1486)
Entstehung
Seite
82r
Einzelbild herunterladen
 

De mutuis petitio. 2

iniuria que lite pendēte ꝯtingit vel alia actōe eum recōueniat? certe que de nouo emergūt nouo ꝯſilio indigētde offi. dele. c. inſinuāte. de iuramēto cal. c. ceterū. Itēcauſa īmo verius inſaniā eſſet abſtuliſſe huic reo iudicesordinarios actoris corā quibꝰ reus actorē ꝯuenire pōtnon aliū .ſ. illum corā quo ꝯuenit̉ ſubrogaſſet? Item inantiquo iure .ſ. de ſen. interlo. om. iu. l. papinianus.C. dicit̉ indiſtincte cuiꝰ in agendo quis ſequit̉ arbitriūcum ꝯtra ſe iudicē habere non dedignet̉ ita non facitmētionē de lit. ꝯtē. ergo ſimpl̓r illa. l. eſt intelligēda. ij. qv. cōſuluiſti. Si aūt ꝓteſtet̉ nihil facit ꝓteſtatio niſi qꝛtunc indubitāter eſt verū poſt lit. ꝯte. incōtinenti poſſit recōueniri. Hoſti. tenet ꝯtrariū. dicit em̄ lite ꝯtē. eſt locus recōuentioni niſi ꝓteſtatōe p̄miſſa nec mouent ratōes ſuꝑius allegate Inno. fatet̉ em̄ Hoſti. lite ꝯte. corā vno iudice pōt actor coraꝫ illo velcoram alio ꝯueniri nec reputat abſurduꝫ hoc imputarireo qui ante lit. ꝯte. recōuenire vel ꝓteſtari debuit. ar.ſer. ordi. c. j. nec reputat abſurdū differat̉ actio noua certa cauſa .ſ. vt maior abſurditas euitet̉. videlicetne corā diuerſis iudicibꝰ eodem tꝑe agat̉. de reſcrip. c. finali. nec inſaniā reputat huic reo ſubtrahere ordinarios actoris ad tp̄s imputādū ſit illi reo qui ꝯuenitanteqͣꝫ ꝯueniret̉ ſubuenienduꝫ ſit illi qui vigilauit deap. vt debitus. ff. de his que in frau. cre. l. pupillus. ad fi.cum ergo natura iudici patiat̉ taliter recōuentiofiat ſi ex cauſa ſuſpēdat̉ petitio reputat hoc abſurduꝫ ex cauſa nedū ſuſpēdat̉ ſed priuet̉ quis iure ſuoſine culpa.. ti. ij. c. quoniaꝫ. §. ſi vero aliter. Nec ob. ẜm in aucͣ. dicit̉ de lit. ꝯtē. ſatis em̄ eſt ibi dicit̉ invtroqꝫ negocio .i. iudicio qd̓ vocat̉ mixta ꝯuētionis etrecōuentōnis examīatio qd̓ bene elucidat̉ in aucͣ. de execu. §. ſancimus. Ideo ſiquis obnoxiū habere arbitrat̉eum qui ꝯtra ſe ꝯuētiones oppoſuit apud aliū iudicem ſed apud qui mox ꝯuenire pōt eudem eſſe iudicem in vtroqꝫ negocio. qͣſi dicat caueat ſibi reus qui abinitio vocat̉ intra ſe deliberet an in aliquo actor teneatur ſibi qd̓ ſi putauerit a pͥncipio ante pͥncipiū tenet̉ .i.ante lit. ꝯtē. s. de of. dele. ſuꝑ q̄ſtionū. §. intētionis.. C.de iudi. l. nouā primo rn̄ſo. vel etiaꝫ ſtatim poſt lit.ꝯte. ꝓteſtatōe p̄miſſa libellū recōuētionis reus offeratſic viciſſim ꝯteſtat̉ litē idē ſit iudex vtriuſqꝫ iudicijſi idem negociū cenſeat̉ eſt valde notandū ẜm eump̄dicta aucͣ. altero ꝯtenta dixit mox a pͥncipio innuens recōuentio ſit vltra lit. ꝯtēſ. ꝓtrahenda. dicitem̄ lite ꝯte. nulla ꝓteſtatōe p̄miſſa eſt locus recōuentioni. ſed ſi iudex corā quo lis eſt cōteſtata vtriuſqꝫpartis ſit ordinarius corā eo locus recōuentioni ſedcōuentioni exiſtit. recōuentioni locꝰ non eſt ne fiatp̄iudiciū principali queſtioni ip̄am differri ꝯtingatpter naturā recōuentōis que hꝫ ſimul tractēt̉ diffiniant̉ vt hic.. ff. de iudi. l. prior. ſed in modū noueuētionis ſic ꝑpetua ſit iuriſditio ordinarij. hoc niſiobſtet alia excepto vn̄ ꝓcurator lite ꝯteſtata mutua vice ꝯuenit̉ aut recōuenit̉. ff. de ꝯpenſa. l. ſi in rem. Exhoc verū ẜm qn̄ actor reus ſunt eiuſdē fori al̓s poſtlit. ꝯte. nec ꝯuētioni nec recōuentioni ſit locus.. de iudi. c. fi. remittit hos ad ea que no. in ſūma eodē ti. §.qn̄. ꝟſ. ſed nūquid corā ordinario. Hāc opi. Hoſt. quāpoſuit glo. noſtra in principio tenet. Ala. Goſ.. Io.mo. videt̉ aliter dice̓ in decre. diſpēdia. de reſcrip. li. vj.Io. an. hic clarius in cle. ſepe. de. ſig. in glo. in. exordio. dicit em̄ ad hoc ſit vera recōuētio oportꝫfiat an̄ lit. ꝯtēſ. vel ſtatim poſt. vt no. Accur. in. d. aucͣ.ꝯn̄ter. in dicto. §. ſancimꝰ. Un̄ dicit in dicta glo. tenēdū licet qn̄cūqꝫ reus poſſit cōuenire actore durāteiudicio tn̄ illa ꝯuētio hēbit vim recōuētōis vt .ſ. ſiml̓tractēt̉ finiāt̉ niſi fiat ī litis exordio. vt dicit̉ ī. d. aucͣ.in. d. cle. ſepe. Sꝫ aduerte qꝛ Io. an̄. clare explicatmentē ſuā nūquid habebit vim recōuētionis ſaltē ad

effectū iuriſditōis ꝓrogatiuuꝫ vt .ſ. durāte iudicio poſtlit. ꝯtē. poſſit fieri recōuentio corā iudice al̓s actorisvtputa delegati. hic allegādo dicit poſſe dici actorueniri poteſt coram delegato poſt lit. ꝯte. ſine nouislr̄is per. d. c. diſpendia. §. reus quoqꝫ. qd̓ etiā tenuit hicIo. Cal. dicit ſic ſe obtinuiſſe ī facto qd̓ eſt valde notandū. Unde eadē ratōe idē videt̉ ſentire in ordinario ſic iſta pͥuilegia recōuētionis ſint inſeꝑabilia. Etclarius qͣꝫ alibi ſentit Io. an. in addi. Spe. in ti. de recōuen. §. ij.. ſed nūquid corā. vbi ꝯcludit ad hoc vtcedat ꝯuētio quo ad effectū ꝓrogatiuū oꝑtet fiat coram iudice ſtatim allegat iura ſuꝑius all̓. per Hoſt. necob. ſi dicat̉. c. diſpedia. ꝓbet ꝯͣriū in eo dicit poterit ꝯuenire durāte eodē iudicio ſi lr̄as maluerit impetrare qͣſi hoc ponat̉ in ſua opīonē an̄ velit ꝯuenire durante iudicio ſine lr̄is an lr̄as impetrare. qꝛ ꝟbuꝫ ſi maluerit reſpicit totā oratōeꝫ ſimul vt ſic ſit ſenſus poterit recōuenire ſine lr̄is. ſi magis voluerit impetrarelr̄as ſubaudi qͣꝫ ſic reus venire poterit hoc eodē durāteiudicio. Hoſti. intelligebat illud. c. ante litis ꝯteſ.fuerat ꝓteſtatꝰ. Io. an̄. hic aliter rn̄det ob. lr̄amrecōuentōis qͣſi dicat eodē durāte iudicio an̄ lit. ꝯtē. poteſt recōuenire poſtea ꝯuenire iſta ſunt valde diuerſa. in ꝯuentione eſt neceſſe vna ſnīa terminet̉ principali. ſecꝰ in recōuētione. Itē ſublata appellatōein reſcripto in recōuentōe poterit appellari. j. c. ꝓxīoſecus credit in ꝯuētione. Itē qꝛ illud verbū ꝯuentionispoſitū in. d. c. diſpēdia. pōt reſpicere ẜm euꝫ verbū lr̄asꝯtra ⁊cͣ. vt ſic poſt lit. ꝯte. poſſit actor ꝯueniriram delegato ſine nouis lr̄is.. dixi opi. glo. noſtre etInno. tenet Uin. Fran. Arch. in. d. c. diſpēdia. Gui l.in Spe. in ti. de recōuen. §. ſequit̉. Bar. in aucͣ. ꝯn̄tdo. an. hic. mouet̉ Bar. qꝛ ratio recōuentōis inductareo ꝯͣ actorē vt .ſ. habeat in iudicē in defendēdo quēeligit in agēdo ꝓcedit etiā poſt lit. ꝯte. Nec ob. ſi dicathoc repugnare nature recōuentōis non potuerūt ſimul tractari ſi fit poſt lit. ꝯte. maxime ꝓpe concluſioneꝫqꝛ dicit ip̄e hoc ſimul tractent̉ reſpicit fauorē reconuentionis. Aut ergo vult vti reus vtroqꝫ priuilegio .ſ.ꝓrogatiuo ſimul tractent̉ debet recōuenire a pͥncipio. aut hoc facit poſt lit. ꝯte. tm̄ habebit priuilegiūꝓrogatiuū erit iſta vera recōuentio ẜm qꝛ ſimulnon tractabūtur ſed appellat̉ recōuentio qꝛ al̓s iudexeſſet cōpetens reſpectu actoris ſic aꝑte ſentit ꝯͣ opinionem Io. an̄. iſta priuilegia ſint ſeparabilia. Item ẜmdo. an. iura antiqua erat inuētuꝫ priuilegiū ſimultanei ꝓceſſus poterat fieri recōuētio quo ad finē ꝓrogatiuū ne actor dedignet̉ ⁊cͣ. que ratio pūgit qn̄cūqꝫ recōueniat. aucͣ. ꝯn̄ter. corrigit qꝛ artat reū ad recōueniendū incōtinenti corā eodē iudice vbi antiquitꝰ artabat̉. Et ſi vult reus ſimul ꝓcedat̉ artat ad recōueniendū incōtinenti. l. aut papinianus. que dabat pri priuilegiū non corrigit̉ in hoc. vn̄ aucͣ. ſolū artat adrecōueniendū incōtinenti qn̄ vult vti pͥuilegio ſimultanei ꝓceſſus aūt quo ad ꝓrogatione iuriſditionis.ſtat. l. antiqua que debet in hoc corrigi ẜm euitanda ſit iuriū correctio non cauillādo lr̄am. caſus eſtẜm in. d. c. diſpendia. non artat recōueniētem niſieodē durāte iudicio qꝛ verbū cuꝫ poſſit determīare duoſequētia ſic eſt intelligendū. vt. ff. de vul. l. iam hoc iure.. l. ſi legatarius. §. fi. ff. de leg. iij. opi. ꝯtrariaꝫ debeatfieri in ip̄o lit. exordio tenet do. Car. ſequor coadiuuo. primo. d. cle. ſepe. vbi tex. nullā faciēs mentionem de ſimultanei ꝓceſſus priuilegio ſimplicit̓ dicit ꝙ̄ſi reus aliquid dicere voluerit eſt in ip̄o litis exordio petitio fienda. ad idē aucͣ. ꝯn̄ter. C. de ſen. interlo. om.iudi. que dicit ſi reus vult ꝓpulſare actorē ſtatimdem hoc face̓ debet. ſi inſimul cōuentio recōuētio tractent̉ nihilominus reus recōueniens diceret̉pulſare actorē qd̓ facere pōt niſi ſtatim vt ibi dicit̉.