De mutuis petitio. 2
iniuria que lite pendēte ꝯtingit vel alia actōe eum recōueniat? certe que de nouo emergūt nouo ꝯſilio indigētde offi. dele. c. inſinuāte. de iuramēto cal. c. ceterū. Itē q̄cauſa īmo verius inſaniā eſſet abſtuliſſe huic reo iudicesordinarios actoris corā quibꝰ reus actorē ꝯuenire pōtnon aliū .ſ. illum corā quo ꝯuenit̉ ſubrogaſſet? Item inantiquo iure .ſ. de ſen. ⁊ interlo. om. iu. l. cū papinianus.C. dicit̉ indiſtincte cuiꝰ in agendo quis ſequit̉ arbitriūcum ꝯtra ſe iudicē habere non dedignet̉ ita ꝙ non facitmētionē de lit. ꝯtē. ergo ſimpl̓r illa. l. eſt intelligēda. ij. qv. cōſuluiſti. Si aūt ꝓteſtet̉ nihil facit ꝓteſtatio niſi qꝛtunc indubitāter eſt verū ꝙ poſt lit. ꝯte. incōtinenti poſſit recōueniri. Hoſti. tenet ꝯtrariū. dicit em̄ ꝙ lite ꝯtē.nō eſt locus recōuentioni niſi ꝓteſtatōe p̄miſſa nec mouent eū ratōes ſuꝑius allegate ꝑ Inno. fatet̉ em̄ Hoſti. ꝙ lite ꝯte. corā vno iudice nō pōt actor coraꝫ illo velcoram alio ꝯueniri nec reputat abſurduꝫ hoc imputarireo qui ante lit. ꝯte. recōuenire vel ꝓteſtari debuit. ar. d̓ſer. nō ordi. c. j. nec reputat abſurdū ꝙ differat̉ actio noua ⁊ certa cauſa .ſ. vt maior abſurditas euitet̉. videlicetne corā diuerſis iudicibꝰ eodem tꝑe agat̉. de reſcrip. c. finali. nec inſaniā reputat huic reo ſubtrahere ordinarios actoris ad tp̄s cū imputādū ſit illi reo qui nō ꝯuenitanteqͣꝫ ꝯueniret̉ ⁊ ſubuenienduꝫ ſit illi qui vigilauit deap. vt debitus. ff. de his que in frau. cre. l. pupillus. ad fi.cum ergo natura iudici nō patiat̉ ꝙ taliter recōuentiofiat ſi ex cauſa ſuſpēdat̉ petitio nō reputat hoc abſurduꝫ cū ex cauſa nedū ſuſpēdat̉ ſed priuet̉ quis iure ſuoſine culpa. jͣ. ti. ij. c. quoniaꝫ. §. ſi vero aliter. Nec ob. ẜmeū ꝙ in aucͣ. nō dicit̉ de lit. ꝯtē. ſatis em̄ eſt ꝙ ibi dicit̉ invtroqꝫ negocio .i. iudicio qd̓ vocat̉ mixta ꝯuētionis etrecōuentōnis examīatio qd̓ bene elucidat̉ in aucͣ. de execu. §. ſancimus. Ideo ſiquis obnoxiū habere arbitrat̉eum qui ꝯtra ſe ꝯuētiones oppoſuit nō apud aliū iudicem ſed apud eū qui mox ꝯuenire pōt ⁊ eudem eſſe iudicem in vtroqꝫ negocio. qͣſi dicat caueat ſibi reus qui abinitio vocat̉ ⁊ intra ſe deliberet an in aliquo actor teneatur ſibi qd̓ ſi putauerit a pͥncipio ante pͥncipiū tenet̉ .i.ante lit. ꝯtē. s. de of. dele. ſuꝑ q̄ſtionū. §. intētionis. ⁊. C.de iudi. l. rē nō nouā primo rn̄ſo. vel etiaꝫ ſtatim poſt lit.ꝯte. ꝓteſtatōe p̄miſſa libellū recōuētionis reus offerat ⁊ſic viciſſim ꝯteſtat̉ litē ⁊ idē ſit iudex vtriuſqꝫ iudicij qͣſi idem negociū cenſeat̉ ⁊ eſt valde notandū ẜm eum ꝙp̄dicta aucͣ. altero nō ꝯtenta dixit mox a pͥncipio innuens ꝙ recōuentio nō ſit vltra lit. ꝯtēſ. ꝓtrahenda. dicitem̄ ꝙ lite ꝯte. nulla ꝓteſtatōe p̄miſſa nō eſt locus recōuentioni. ſed ſi iudex corā quo lis eſt cōteſtata vtriuſqꝫpartis ſit ordinarius corā eo locus nō recōuentioni ſedcōuentioni exiſtit. Nā recōuentioni locꝰ non eſt ne fiatp̄iudiciū principali queſtioni ⁊ ip̄am differri ꝯtingat ꝓpter naturā recōuentōis que hꝫ ꝙ ſimul tractēt̉ ⁊ diffiniant̉ vt hic. ⁊. ff. de iudi. l. qͥ prior. ſed in modū noue cōuētionis ſic cū ꝑpetua ſit iuriſditio ordinarij. ⁊ hoc niſiobſtet alia excepto vn̄ ꝓcurator lite ꝯteſtata mutua vice ꝯuenit̉ nō aut recōuenit̉. ff. de ꝯpenſa. l. ſi in rem. Exhoc verū ẜm eū qn̄ actor ⁊ reus ſunt eiuſdē fori al̓s poſtlit. ꝯte. nec ꝯuētioni nec recōuentioni ſit locus. sͣ. de iudi. c. fi. ⁊ remittit hos ad ea que no. in ſūma eodē ti. §. ⁊qn̄. ꝟſ. ſed nūquid corā ordinario. Hāc opi. Hoſt. quāpoſuit glo. noſtra in principio tenet. Ala. Goſ. Tā. Io.mo. videt̉ aliter dice̓ in decre. diſpēdia. de reſcrip. li. vj.Io. an. hic ⁊ clarius in cle. ſepe. de ꝟ. ſig. in glo. in ꝟ. exordio. dicit em̄ ꝙ ad hoc ꝙ ſit vera recōuētio oportꝫ ꝙfiat an̄ lit. ꝯtēſ. vel ſtatim poſt. vt no. Accur. in. d. aucͣ. ⁊ꝯn̄ter. ⁊ in dicto. §. ſancimꝰ. Un̄ dicit in dicta glo. hͦ tenēdū ꝙ licet qn̄cūqꝫ reus poſſit cōuenire actore durāteiudicio nō tn̄ illa ꝯuētio hēbit vim recōuētōis vt .ſ. ſiml̓tractēt̉ ⁊ finiāt̉ niſi fiat ī litis exordio. vt dicit̉ ī. d. aucͣ. ⁊in. d. cle. ſepe. ¶ Sꝫ aduerte qꝛ Io. an̄. nō clare explicatmentē ſuā nūquid habebit vim recōuētionis ſaltē qͦ ad
effectū iuriſditōis ꝓrogatiuuꝫ vt .ſ. durāte iudicio poſtlit. ꝯtē. poſſit fieri recōuentio corā iudice al̓s nō actorisvtputa delegati. hic allegādo dicit poſſe dici ꝙ actor cōueniri nō poteſt coram delegato poſt lit. ꝯte. ſine nouislr̄is per. d. c. diſpendia. §. reus quoqꝫ. qd̓ etiā tenuit hicIo. Cal. ⁊ dicit ſic ſe obtinuiſſe ī facto qd̓ eſt valde notandū. Unde eadē ratōe idē videt̉ ſentire in ordinario⁊ ſic ꝙ iſta pͥuilegia recōuētionis ſint inſeꝑabilia. Et hͦclarius qͣꝫ alibi ſentit Io. an. in addi. Spe. in ti. de recōuen. §. ij. ꝟ. ſed nūquid corā. vbi ꝯcludit ꝙ ad hoc vt ꝓcedat ꝯuētio quo ad effectū ꝓrogatiuū oꝑtet ꝙ fiat coram iudice ſtatim allegat iura ſuꝑius all̓. per Hoſt. necob. ſi dicat̉ ꝙ. c. diſpedia. ꝓbet ꝯͣriū in eo ꝙ dicit ꝙ poterit ꝯuenire durāte eodē iudicio ſi lr̄as maluerit impetrare qͣſi hoc ponat̉ in ſua opīonē an̄ velit ꝯuenire durante iudicio ſine lr̄is an lr̄as impetrare. qꝛ ꝟbuꝫ ſi maluerit reſpicit totā oratōeꝫ ſimul vt ſic ſit ſenſus ꝙ poterit recōuenire ſine lr̄is. ⁊ ſi magis voluerit impetrarelr̄as ſubaudi qͣꝫ ſic reus venire poterit hoc eodē durāteiudicio. Hoſti. h̓ intelligebat illud. c. cū ante litis ꝯteſ.fuerat ꝓteſtatꝰ. Io. an̄. hic aliter rn̄det ꝙ nō ob. ꝑ lr̄amrecōuentōis qͣſi dicat eodē durāte iudicio an̄ lit. ꝯtē. poteſt recōuenire ⁊ poſtea ꝯuenire ⁊ iſta ſunt valde diuerſa. Nā in ꝯuentione nō eſt neceſſe ꝙ vna ſnīa terminet̉cū principali. ſecꝰ in recōuētione. Itē ſublata appellatōein reſcripto in recōuentōe nō poterit appellari. j. c. ꝓxīoſecus credit in ꝯuētione. Itē qꝛ illud verbū ꝯuentionispoſitū in. d. c. diſpēdia. pōt reſpicere ẜm euꝫ verbū lr̄asꝯtra eū ⁊cͣ. vt ſic poſt lit. ꝯte. nō poſſit actor ꝯueniri cōram delegato ſine nouis lr̄is. ⁊ sͣ. dixi opi. glo. noſtre etInno. tenet Uin. Fran. Arch. in. d. c. diſpēdia. ⁊ Gui l.in Spe. in ti. de recōuen. §. ſequit̉. ⁊ Bar. in aucͣ. ⁊ ꝯn̄tdo. an. hic. mouet̉ Bar. qꝛ ratio recōuentōis inducta ꝓreo ꝯͣ actorē vt .ſ. habeat eū in iudicē in defendēdo quēeligit in agēdo ꝓcedit etiā poſt lit. ꝯte. Nec ob. ſi dicathoc repugnare nature recōuentōis cū non potuerūt ſimul tractari ſi fit poſt lit. ꝯte. maxime ꝓpe concluſioneꝫqꝛ dicit ip̄e hoc ꝙ ſimul tractent̉ reſpicit fauorē reconuentionis. Aut ergo vult vti reus vtroqꝫ priuilegio .ſ.ꝓrogatiuo ⁊ ꝙ ſimul tractent̉ ⁊ debet recōuenire a pͥncipio. aut hoc facit poſt lit. ꝯte. ⁊ tm̄ habebit priuilegiūꝓrogatiuū ⁊ erit iſta nō vera recōuentio ẜm eū qꝛ ſimulnon tractabūtur ſed appellat̉ recōuentio qꝛ al̓s iudex n̄eſſet cōpetens reſpectu actoris ⁊ ſic aꝑte ſentit ꝯͣ opinionem Io. an̄. ꝙ iſta priuilegia ſint ſeparabilia. Item ẜmdo. an. ꝑ iura antiqua nō erat inuētuꝫ priuilegiū ſimultanei ꝓceſſus ⁊ poterat fieri recōuētio quo ad finē ꝓrogatiuū ne actor dedignet̉ ⁊cͣ. que ratio pūgit qn̄cūqꝫ recōueniat. aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. corrigit qꝛ artat reū ad recōueniendū incōtinenti corā eodē iudice vbi antiquitꝰ nō artabat̉. Et ſi vult reus ꝙ ſimul ꝓcedat̉ artat ad recōueniendū incōtinenti. l. aut cū papinianus. que dabat primū priuilegiū non corrigit̉ in hoc. vn̄ aucͣ. ſolū artat adrecōueniendū incōtinenti qn̄ vult vti pͥuilegio ſimultanei ꝓceſſus nō aūt quo ad ꝓrogatione iuriſditionis. ẜſtat. l. antiqua que nō debet in hoc corrigi ẜm eū cū euitanda ſit iuriū correctio ⁊ non cauillādo lr̄am. caſus eſtẜm eū in. d. c. diſpendia. ꝙ non artat recōueniētem niſieodē durāte iudicio qꝛ verbū cuꝫ poſſit determīare duoſequētia ſic eſt intelligendū. vt. ff. de vul. l. iam hoc iure.⁊. l. ſi legatarius. §. fi. ff. de leg. iij. opi. ꝯtrariaꝫ ꝙ debeatfieri in ip̄o lit. exordio tenet h̓ do. Car. ⁊ eū ſequor ⁊ coadiuuo. primo ꝑ. d. cle. ſepe. vbi tex. nullā faciēs mentionem de ſimultanei ꝓceſſus priuilegio ſimplicit̓ dicit ꝙ̄ſi reus aliquid dicere voluerit eſt in ip̄o litis exordio petitio fienda. ad idē aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. C. de ſen. ⁊ interlo. om.iudi. que dicit ꝙ ſi reus vult ꝓpulſare actorē ſtatim qͥdem hoc face̓ debet. nā ⁊ ſi inſimul cōuentio ⁊ recōuētionō tractent̉ nihilominus reus recōueniens diceret̉ ꝓpulſare actorē qd̓ facere nō pōt niſi ſtatim vt ibi dicit̉.