De mutuis petitio.
queſtionibꝰ ꝙ actor ꝯueniens reum ſuꝑ vna re ſeu vnaactōe pōt ꝑ ip̄m reum recōueniri ſuꝑ pluribꝰ. qd̓ tꝫ glo.⁊ doc. jͣ. c. ꝓxi. ¶ Nota ibi viciſſim iucta glo. j. ꝙ illud dicitur viciſſim fieri qd̓ fit eodeꝫ tꝑe ordine tn̄ ſucceſſiuoita tn̄ ꝙ nō ꝯcurrat in tꝑis momēto. ¶ Nota in fi. ꝙ iudex etiā delegatꝰ debet elaborare ad concordiā quinimoꝓpter auctoritatē iudicū delegatoꝝ tollit̉ ſuſpitio frandis que al̓s ex qͣlitate ⁊ forma cōpoſitōnis reſultaret. vtoptime ꝓbat̉ in. c. niſi eſſent. de p̄ben. ¶ Uenio nūc adglo. j. que pͥmo querit de ordine ꝓcedēdi in cā ꝯuentionis ⁊ recōuentōis ⁊ in effectu ponit tria. Primo vt ſiml̓viciſſim tractent̉ cū p̄rogatiua actoris. Scd̓o vt inducie deliberatorie dent̉ vtriqꝫ parti. Tercio vt vtraqꝫ cāvna ſnīa termīet̉. ¶ Quo ad pͥmū aduertendū ꝙ trestradunt̉ practice. Prima tradit̉ in glo. vt pͥmo expediatur vnus actꝰ actoris in ꝯuentōe ⁊ ſtatim expediat̉ cōſimilis actus rei in recōuentōe ⁊ ſic de ſingulis actibꝰ vſqꝫad ſnīam. Et dat̉ hec p̄rogatiua actori vt primo expediatur actus in cā ꝯuētionis qꝛ pͥmo ꝓuocauit ad iudiciū. Unde ſuccedit illa eqͥſſima regula qͥ prior appellatprior agat. vt in. c. ij. de or. cog. ⁊ in. l. qͥ prior. ff. de iudi.⁊ hoc ꝓcedit qn̄ actus vtriuſqꝫ cauſe non pōt ꝯcurrerein tēpore. al̓s aūt vbi nullū p̄iudiciū fit actori ſatis putoactum vtriuſqꝫ poſſe ſimul expediri. ⁊ ꝓ hoc allego bonū tex. in cle. ſepe. de ꝟb. ſig. in ꝟ. nos. vbi ſtatuit̉ idemterminꝰ vtriqꝫ parti ad poſitōnes ꝓcedendas ⁊ ad aliaacta ⁊ cauſe munimēta exhibēda. Euitādus eſt em̄ circuitus ⁊ litiū diſpēdioſa ꝓlixitas ſi fieri poteſt. vt in cle.auditor. de reſcrip. de do. ⁊ ꝯtu. finē. ff. ſi cer. pe. l. quidaꝫeſtimauerūt. ⁊ in. c. abbate ſane. de re iudi. li. vj. ⁊ hūc ordinē glo. ponit ⁊ approbat Spe. in ti. de recōuen. §. videndu. Secundā practicā ponit ibi Spe. ẜm quoſdamvt poſſit iudex ꝓcedere diuiſim ſi vult .ſ. vt vna die ꝓcedat ꝓ actore quātū poteſt ⁊ alia ꝓ reo ⁊ ſic de ſingulis. ⁊ hͦ putat veruꝫ do. an. ſi pars patit̉. ſecus aūt ſi vultvt ꝓcedat̉ ſigillatim ⁊ viciſſim quo ad ſingulos actus. ⁊hoc mihi placet ꝑ iſtū tex. vbi hoc videt̉ mandari ip̄i iudici. ⁊ facit. l. j. in fi. ff. que ſen. ſine ap. reſcin. vbi patꝫ iudicem neceſſitari ad expediēdaꝫ vtrāqꝫ cauſam vna ſententia ⁊ infra etiā dicā. Tercia practica eſt vt hec viciſſitudo obſeruet̉ magis certe vt pͥmo rn̄deat reus ad primā poſitōeꝫ actoris. ſcd̓o actor ad primā poſitōeꝫ rei. ⁊ſic de ſingulis poſitionibꝰ. Itē primo examinet̉ vnus teſtis actoris. ſcd̓o vnus teſtis rei ⁊ ſic de alijs. qd̓ non placet. Pau. ⁊ coīter doc. d̓ quo etiā ꝑ Io. an̄. in addi. ſpe.in loco p̄alle. ⁊ hoc verū ẜm eū niſi forte pariter ꝑiculuꝫmortis īmineret quo caſu poſſet ſaluari tanta viciſſitudo. ¶ Quo ad ſcd̓m de inducijs deliberatorijs colligendo mentē doc. ſic diſtinguo ꝙ aut oblato libello ꝑ actorem reus incōtinenti offert libellū ſuū ⁊ tunc inducie ſimul dabunt̉ vtriqꝫ prius tn̄ in ordine ipſi reo. ſcd̓o ipſiactori ⁊ prius rn̄debit reus vt ſatis colligit̉ ex tex. ⁊ ꝓbatur ex ordine tituloꝝ. nā primo tractat̉ de libelli oblatōne q̄ fit ab actore. ſcd̓o de mutua petitōe q̄ accumulat̉ areo. tercio de lit. ꝯte. ⁊ ſic fit lit. ꝯtēſ. poſt ꝓductōeꝫ libelloꝝ. Aut actor ꝓducit libellū ⁊ datꝰ fuit terminꝰ ad deliberādū ⁊ rn̄dēdū ⁊ poſtea ī termīo qͦ debebat rn̄dere ꝓduxit libellū ſuū ⁊ tūc non artat̉ reus ad rn̄dendū donecactor ſe offerat paratū rn̄dere. vn̄ ſi capit terminū ad deliberandū quē debet habere ſi vult ẜm doc. ⁊ bene. iij. q.iij. ſpatium. differt̉ interim cā ſua donec actor offerat ſeparatū rn̄dere libello rei. ar. hic in ꝟbo incōtinēti. Un̄cauilloſi aduocati reoꝝ vt refert Io. an̄. ſepe ad ꝓtelādū cauſas adueniēte termīo quo debēt rn̄dere libello ſideficiūt ei exceptōes ad ꝓtelandū cōtra te porrigunt libellum recōuentionis vt ſic non rn̄deant libello actorisdonec actor eoꝝ libello ſe paratuꝫ offerat rn̄dere tamenhec malicia nō iuuaret ſi actor vellet ſtatim ſine deliberatione rn̄dere. Quādoqꝫ reus prius rn̄dit libello actoris ⁊ poſtea incōtinenti obtulit libellū ſuū ⁊ idem puto
vt deliberatorie dent̉ actori ⁊ interim donec rn̄dit differetur cauſa ſua. al̓s aūt non poſſent ſimul tractari nec tenetur reus ad vlteriora ꝓcedere niſi prius rn̄deat libello ſuo. potuit em̄ incōtinenti poſt rn̄ſionē ad libellū ſuūexhibere petitionē ſuā. ar. in cle. ſepe. de ꝟb. ſig. in ꝟboexordio ⁊. jͣ. ſubijciam. ¶ Quo ad terciū quo ad vnitatem ſnīe aduerte qꝛ in veritate plures ſunt ſnīe. tot em̄ſunt ſnīe quot ſunt articuli. l. etiam. ff. de mino. ⁊ in propoſito eſt bona glo. in. c. ij. de or. cog. in ꝟ. eadē ſentētia.⁊ ſicut dixi. sͣ. in alijs actibꝰ ſucceſſiue explicādis cū prerogatiua actoris ita dicendū in ſnīa vt licet ſit ⁊ dicaturvna reſpectu materie ſcripture tn̄ qꝛ ī veritate ſunt plures debet prius ferri ſnīa in cauſa actoris ⁊ mox in cauſarei. ad hoc. c. cū dilectus. de cau. poſ. ⁊ ꝓpri. ⁊ tꝫ Spe. inti. de recōuen. in. d. §. videnduꝫ. ſed limita glo. hic ⁊ tex.in. d. c. ij. inquātum dicūt de vnitate ſnīe niſi aliud intercedat. nam ſi longe prius liqueret de poſſeſſione qͣꝫ de ꝓprietate licet ſimul ſit actū pronūciabit̉ primo ſuꝑ poſſeſſione dilata queſtione ꝓprietatis. vt no. doc. in. c. ij. jͣalle. ⁊ Spec̄. in. d. §. videndū. Item fallit ẜm Hoſti. ind. c. ij. qn̄ lata ſnīa ſuꝑ cōuentione mox appellat̉ ⁊ recuſatur iudex ne ꝓcedat in alia ẜm formā. c. ad hec. ⁊. c. ꝓpoſuit. de appel. Contrariū tenet Io. an̄. ꝓ quo facit. c.auditis. de ꝓcura. ⁊. c. paſtoralis. de cau. poſ. ⁊ ꝓprie. etde reſti. ſpoli. audita. quaſi velit dicere ꝙ exquo concluſum eſt in cā nō habet locū recuſatio. qd̓ non placet do.an̄. hic ⁊ bene qꝛ qn̄cūqꝫ facultas recuſandi incipit cōpetere pōt opponi exquo iudex grauare pōt. ar. in. c. inſinuante de offi. dele. ⁊ in. l. ij. C. de cōſor. eiuſ. li. ⁊ intellige ꝙpoteſt recuſari ex appellatōis pendētia dūmodo ſeruetqd̓ no. in. c. ad hec. de ap. p̄al. ⁊ in. d. c. ꝓpoſuit. vbi dicoItem hec eadē p̄rogatiua ſeruabit̉ actori etiam in actuexecutōis ſalua tn̄ diſpoſitōe. c. cū dilectus. de cau. poſ⁊ ꝓpri. ⁊ vide ꝑ Spec̄. in. d. §. videndū. Sed qꝛ. sͣ. dixiiudicē debere vna ſnīa vtrūqꝫ negociū terminare quidſi hoc nō facit ſed tm̄ ꝓcedit ſuꝑ cōuentōe? glo. alternatiue dicit ꝙ ſnīa eſt nulla vel potius eſt appellandū perl. j. in fine. ff. que ſen. ſine ap. reſcin. ⁊ ideo glo. loquit̉ ſicalternatiue qꝛ ſic loquit̉ tex. in. d. l. j. ⁊ coīter tenet̉ hic ⁊ibi. ⁊ tenet̉ in. d. aucͣ. ⁊ conſequēter. ꝙ opus eſt appellatione. Eſt em̄ ꝑuerſio cauſe ad cām que non habet ip̄ofacto vitiare. vt. l. j. C. de appella. no. glo. ij. q. j. in ſumma⁊ in. l. ꝓlatā. C. de ſen ¶ Capio nūc aliā ꝑtem glo. ī quapendēt leges ⁊ ꝓphete. ⁊ quero nūquid licet qͥncūqꝫ reodurāte cā cōuentōnis recōuenire actorē? In hoc ponitvarias opīones. quidā em̄ dicūt ꝙ recōuentio debꝫ fieri ſtatim ante lit. ꝯtēſ. ⁊ nō poſt ꝑ aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. ⁊ ꝑ tex. incorpore vnde ſumit̉ in aucͣ. de execu. §. ſancimꝰ. vbi dicitur ꝙ ſtatim vel mox debet recōuenire alij dicūt ꝙ vſqꝫ ad ſnīam. alij ꝙ vſqꝫ ad aꝑturaꝫ teſtium ⁊ ſic intelligunt iſtā dictione ſtatim. glo. noſtra dicit ꝙ hec diuerſitas terminat̉ hodie ꝑ. c. diſpēdia. in. §. reus quoqꝫ de reſcrip. li. vj. vbi dicit̉ recōuentōeꝫ poſſe fieri durāte iudicio. qd̓ intelligit glo. donec fuerit renūciatū ſeu ꝯcluſumin cauſa qꝛ poſtea nō dicit̉ iudiciū qꝛ tunc tm̄ dicit̉ iudicium qn̄ negociū diſcutit̉. vt in. c. forus. de ꝟ. ſig. Extraglo. ſunt ⁊ alie opīones vt refert hic Inno. quidā em̄ dicunt ꝙ poſt lit. ꝯte. pōt fieri recōuentio dūmodo ꝓteſtetur de recōuentōe an̄ lit. ꝯtē. ⁊ ſic intelligūt aucͣ. de execu. §. ſancimꝰ. alij dicūt idem ⁊ ſi nō fuerit ꝓteſtatꝰ dūmodo incōtinēti poſt litem ꝯtē .i. anteqͣꝫ terminꝰ ad aliaaſſignet̉ recōueniat̉. ar. ff. ſi cer. pe. l. lecta. ⁊ de ele. officij⁊ hec fuit opi. Azo. ⁊ Accur. in. d. aucͣ. ⁊ ꝯn̄ter. ꝓ qua facit. ff. de liber. cau. l. fi. 7. C. de ꝓcur. l. nihil. Alij autē dicunt ⁊ in hāc ꝑteꝫ videt̉ inclinare etiā Inno. ꝙ vſqꝫ adſnīam etiā ſine ꝓteſtatōe reus pōt recōuenire. ſꝫ tūc nōſimul ꝓcedit̉ in vtraqꝫ lite. Nam ſi negaret̉ recōuentiopoſt lit. ꝯte. ſequeret̉ abſurditas ẜm Inno. ꝙ actor litēquā mouit cont. ⁊ pendēte de alia re ſub nullo iudice poterit cōueniri. qd̓ valde eſt abſurdum. Quid enim ſi de