De foro compe.

reg. iu. li. vj. ⁊. in. c. ij. de arbi. e. li. ſecus ſi materia tangeret peccatū vel ſpectaret ad determīatiōem eccl̓ie: vt incrimīe ſacrilegij ⁊ ꝯſil̓i. ⁊ ꝑ hoc declarat̉ ſequēs caſus qͥexcipit̉ in glo. vt. sͣ. dixi. Quintuſdecimꝰ caſus eſt quādo agit̉ ꝑ viā denūciatōis euāgelice: vt in. c. nouit. s. ti.ꝓxi. ⁊ vide qd̓ no. glo. in. c. nos int̓. d̓ pur. ca. Sextuſdecimus caſus eſt rōne ꝯnexitatis. pōt em̄ eccl̓ia cognoſcere de cauſa ꝓphana qn̄ eſt ꝯnexā ⁊ ꝯiucta cū cauſa ſpectāte pͥncipal̓r ad eccl̓iaꝫ. Exemplū ponit glo. in dote q̄venit acceſſorie ad mr̄imoniuꝫ: vt. jͣ. de dote poſt diuor.reſti. c. de prudētia. ⁊ ſic ſentit glo. ꝙ ſi pͥncipal̓r ꝯcedatd̓ dote cognitio ſpectat ad ſeculare. tu dic vt no. in p̄al.c. de prudētia. ⁊ dico in. c. nō eſt. de ſpon. ⁊ ꝑ hoc habesprimā ⁊ ſecūdā glo. expeditas ⁊ ſuppletas. ¶ Sꝫ ꝯͣ predicta opponit̉. videt̉ em̄ ꝙ papa nō poſſit in caſibꝰ predictis ſe impedire de iuriſditōe tꝑali inter laicos: nec videtur eī credendū cū hoc ſtatuerit in fauorē ſuū. ar. ff. d̓ inter. acti. l. de etate. §. j. ⁊. xiiij. q. ij. §. j. So. dicit Inno. ꝙſi hi qͥ hoc dicūt diligēter attendāt nō euadūt culpā ſacrilegij. Et ꝙ poſſit ſe papa d̓ his caſibꝰ impedire ꝓbathͦ modo. A principio creauit deus celū ⁊ terrā ⁊ omīa q̄in eis ſunt: angelicā ⁊ hūanā naturaꝫ: ſpūalia ⁊ tꝑalia q̄ꝑ ſeip̄m rexit ſicut factor ſuā rem gubernare ſolet. ⁊ homini quē fecit p̄cepta dedit: ⁊ trāſgrediēti penā impoſuit ꝑ ſeip̄m. i. Ade ⁊ Eue. Gen̄. iij. Sulieri ꝟo dixit ⁊cͣ.Et ibi ade ꝟo dixit ⁊cͣ. Qualit̓ etiā ꝑ ſeip̄m Cayn puniuit ⁊ Lamech ⁊ qͦſdā alios in eodē li. Gen̄. iiij. ⁊. c. v. legitur. ⁊ ſic deus rexit mundū ꝑ ſeip̄m vſqꝫ ad Nōe. ⁊ tꝑeNōe cepit deꝰ creaturas ſuas regere ꝑ miniſtros quoꝝpͥmꝰ fuit Nōe. d̓ qͦ ꝙ fuit rector ppl̓i ex eo apparet ꝙ dominꝰ dedit ſibi gubernatōeꝫ arche ꝑ quā eccl̓ia ſignificatur Gen̄. v. ⁊. vj. c. Itē ꝙ dn̄s Nōe ⁊ filijs rectoriā ⁊legē dedit Gen̄. ix. vbi etiā licet nō legat̉ ſacerdos fuiſſeofficiū non exercuit ſacerdotis ſtatim poſt egreſſum arche anteqͣꝫ leges ppl̓o daret Gen̄. viij. Edificauit autēNōe ⁊cͣ. ꝙ officiū ſacerdotis ſimul Abel ⁊ Cayn pͦ fecerant. In hac aūt vicaria ſucceſſerūt priarche: iudices: reges ſacerdotes ⁊ alij: qͥ ꝓ tꝑe p̄fuerūt in regimīe populiiudeoꝝ. ⁊ ſic durauit vſqꝫ ad xp̄m qͥ fuit naturalis dn̄set rex noſter. de quo dicit pſal̓. Deꝰ iudiciū tuū regi da⁊cͣ. Et Iſa. xxxiij. Dn̄s iudex noſter ⁊cͣ. dn̄s legifer noſter. dn̄s rex noſter. Et ip̄e Ieſus xp̄us ꝯſtituit vicariūſuū Petrū ⁊ ſucceſſores qn̄ eī dedit claues regni celorū.⁊ qn̄ dixit paſcē ouēs meas ⁊cͣ. Et licꝫ ī multis diſtinctaſint officia ⁊ regimīa mūdi: tn̄ qn̄cūqꝫ neceſſe eſt ad papam eſt recurrendū: ſiue ſit neceſſitas iuris: qͥa alius nōſit iudex ſuꝑior. ſiue facti. puta qꝛ de facto minores iudices nō p̄nt exequi ſuas ſentētias. vel nolūt vt debēt exercere iuſticiā. jͣ. q̄ fi. ſint le. c. ꝑ venerabilē. ⁊ ꝓ his optimefacit de homī. ꝓ hūani. li. vj. ⁊ hec dicta placēt Hoſti. ⁊iūge ea cū his q̄ dixi in. c. nouit. sͣ. ti. ꝓxi. ⁊ in. c. cū ſit generale. ⁊ in. c. ſi clericꝰ laicū. sͣ. e. De iudeis aūt ſaracenisgrecis ⁊ ſciſmaticis quō ad iuriſditōem pape ꝑtineantno. ꝑ Inno. in. c. ꝙ ſuꝑ his. de voto. vide Inno. in. c. cūte. jͣ. de re iudi. ꝓpe fi. vbi ſentit ꝙ iſti pͥncipes nō recōgnoſcētes ſuꝑiorē ſubſunt pape in dubijs ⁊ grauibꝰ articulis. alle. c. ꝑ venerabilē. qͥ fi. ſint le. qͣſi ſentiat ꝙ in leuibus ſeu mediocribus nō recognoſcāt etiā papā ī tꝑalibꝰ. qd̓ noͣ. Sed an hoc ſit veꝝ vide qd̓ dixi in. d. c. ꝑ venerabilē ¶ Uenio ad glo. fi. ⁊ op. ꝯͣ tex. de. c. cū ſpeciali.de ap. ⁊. c. ſiqͥs ꝯͣ clericū .s. e. vbi ordinariꝰ recuſatꝰ ꝯmittit. ⁊ hic debet haberi recurſus ad ſuꝑiorē. So. ꝯtrariaponūt ius cōmune. iſtud ꝟo eſt locale ẜm glo. vel aliterẜm Gof. hoc. c. pōt intelligi qn̄ ſuꝑior adit ꝑ appellationem. puta qꝛ cōſules recuſati nihilominꝰ ꝓcedebāt. ethoc ꝓbat lr̄a que dicit ſicut ſuꝑius ⁊cͣ. qͣſi ꝑ appellatōeꝫnam de ea erat ſuꝑius dictū. vel aliter ẜm eū pōt intelligi qḋ dicit recurrat̉ niſi cōmittat̉. vel ẜm Uin. ſufficitꝙ iudex ſecularis nō poſſit cauſaꝫ cognoſcere ad hͦ ꝙ fiat trāſitus ad eccl̓aſticū. vix em̄ ꝯtingat qn̄ per aliuꝫ cō

gnoſcere poſſet. sͣ. de off. del̓. c. corā. hͨ ſo. mihi nō placetꝑ. c. cū ſpeciali. ⁊ ꝑ ea q̄ plene dixi in. c. ſiquis cōtra clericū. Hoſti. dicit hoc ꝓcedere de cōſuetudine. vel ẜm eūpoſſet dici ꝯͣria locū habere cū ep̄us recuſat̉ hic: cū recuſatur minor ep̄o. ⁊ hoc fauore ep̄alis iuriſditōis ⁊ excellentia dignitatis. Hec vltima ſolutio mihi nō placꝫ. qͥamultū reſtringit. c. cū ſpeciali. qd̓ loquit̉ indiſtincte. ⁊ faciūt ea q̄ dixi in. d. c. ſiqͥs ꝯͣ clericū. et dic general̓r vt ibidixi. Tene ergo vltimā ſolutōem glo. ꝙ hic erat ſpecialis cōſuetudo vel opi. Goff. ꝙ hic ꝓcedebat̉ appellationis via ¶ Extra glo. alit̓ op. ⁊ videt̉ ꝙ non poterat hicappellari nec ad ep̄m: nec ad papā: nec a iudicibꝰ ſecularibꝰ. vt in. c. ſi duobꝰ. jͣ. de ap. Inno. ſoluit ꝙ ad ep̄m poterat appellari de iure ſpeciali. habebat em̄ hoc ius in illa terra ꝙ ad eū poſſet appellari: ſed ad papā iure imꝑpoterat appellari: qͣſi velit dicere ꝙ papa ſuccedit vacate imꝑio. ¶ Sꝫ ꝯͣ iſtā ſolutōem obſtat lr̄a in ꝟbo p̄ſertim qͥ p̄ſupponit̉ ꝙ poterat appellari ad papā etiā imperio nō vacāte. ſed tenēdo hūc intellectū expone p̄ſertiꝫ.i. tm̄. xij. di. illud. cuꝫ ſuis cōcor. ẜm Uin. ⁊ Goſ. ⁊ ſatisſentit Inno. Sꝫ tūc ob. ⁊ aliud. ſi em̄ papa poterat hoccognoſcere tm̄ loco ⁊ iure imꝑatoris nō debere ad eumpoſſe appellari obmiſſo medio ſicut nec ad ip̄m imꝑatorem. ij. q. vj. anterioꝝ. ⁊. ff. de ap. l. imꝑatores. qͥ em̄ ſuccedit loco alteriꝰ eodē iure vti debet: vt in regula is qui inius. de reg. iu. li. vj. in mercū. ⁊ optime ī cle. qꝛ regularesde ſuꝑ. neg. p̄la. ergo debebat hic priꝰ appellari ad ep̄mꝟcellen̄. So. Uin. ⁊ Io. iſtā lr̄am intelligūt qn̄ ep̄s nonexhibet iuſticiā timore ꝯſulū. vel ẜm Uin. nō oēs cauſedeferri poterāt ad ep̄m ꝑ appellatōem vt in cauſis grauioribꝰ: vt. jͣ. de ap. vt debitꝰ. et ideo dicit eas deferedasad ſe vel ad ep̄m qui cognoſcet qͣſi delegatꝰ pape de illisde qͥbꝰ priꝰ cognoſcere nō poterat. Do. an. dicit ⁊ aliterqꝛ eo ꝙ iuriſditio defert̉ ad tribunal eccl̓iaſticum deferri cenſet̉ ẜm cōſuetudinē fori ad quē defert̉ ⁊ ẜm illiꝰ cōditiōes: vt ſic poſſit appellari obmiſſo medio. vn̄ tūc nōaditur papa vt ſurrogatꝰ loco imꝑij: ſed hoc oꝑat̉ conſuetudo deferēs iuriſditōem ad tribunal ep̄i q̄ extenditaucͣte iuris. quo cauet̉ ad papā appellari poſſe obmiſſomedio. ⁊ tūc dic ꝙ dictio p̄ſertim pōt ſtare ꝓprie ꝓ maxime. qꝛ hec ratio militat imꝑio nō vacāte. hec ratio mihi nō placet. qꝛ ſi ſola ꝯſuetudo deferebat iuriſditiōemad ep̄m nō debet poſſe ad papam appellari obmiſſo ip̄oep̄o. qꝛ ẜm hoc nō ſeruaret̉ cōſuetudo. qꝛ extendereturp̄ſcriptio cōtra naturā ſuā. de deci. c. cum cōtingat. vbitex. opti. facit qd̓ noͣ. Inno. in. c. fi. d̓ offi. archi. Nec obiura q̄ dicūt ꝙ ad papā poteſt appellari obmiſſo medioqꝛ loquūt̉ ī iuriſditōe eccl̓aſtica. n̄ aūt in ſcl̓ari que iureſpāli defert̉ ad ep̄m ꝑ prius. ⁊ ꝑ hāc ratōem tollo aliuddictū do. an̄. qͥ dicit ꝙ hic poterat appellari ante diffinitiuā a iudice ſeculari. qꝛ debet attendi ꝯſuetudo tribunalis ad qḋ iuriſditio trāſferet̉. qꝛ dico ꝙ iuriſditio velcōſuetudo debet ſeruari in terminis ſuis. Item quo adp̄paratoria ⁊ ordinatoria iudicij ſeruamꝰ ſemꝑ ꝯſuetudines ⁊ ſtatuta loci vbi exercet̉ iudiciuꝫ: vt plene no. sͣ.ti. ꝓxi. vnde cū facultas appellādi ante ſnīam cōcernatordinatoriā iudicij. ⁊ ſentit. Archi. in. c. nō ita. ij. q. vj. etdixi in. c. p̄ce. nō debet poſſe appellari ante ſnīaꝫ a iudice ſeculari: niſi ī caſibꝰ a iure exp̄ſſis. de quibꝰ in. c. ſuꝑ eojͣ. de ap. Et ad iſtum tex. reſpōdeo vel ꝙ habebat hͦ conſuetudo vt innuit lr̄a. vel debet intelligi quādo ſentiūtſe grauari in diffinitiua vel interlocutoria in caſibꝰ in qͦbus poteſt de iure appellari. Et circa p̄dicta comp̄hendendo etiam aliqua que cōfuſe ponit hic Hoſti. ſentiēdo aliam lec. ad iſtum tex. videlicꝫ ꝙ etiam de iure poterat appellari hic ad epiſcopuꝫ: dicendo ꝙ ep̄us vercellen̄. eſt dominꝰ ciuitatis quaꝫ tenet ab imꝑatore in feudum. ſic plene diſtinguo ꝙ aūt ad epiſcopū appellat̉ ratione feudi ſecularis ⁊ puto ꝙ nō poterat appellari adpapam: nec obmiſſo medio: nec gradatim: ſed debꝫ ap-