De foro ꝯpe.

rius ex toto recuſari nō poſſit ⁊ de iure canonico ſic nōdꝫ reſtringi facultas ꝯmittendi ⁊ ꝑ hoc tollunt̉ motiua doc. ⁊ glo. ⁊ hoc. c. remanet incorrectū. ⁊ partim interp̄tat̉ illud. c. cum ſpāli. abſurdum em̄ eſt dicere ꝙ hͦc. ſit correctū vel ſuꝑfluum ꝯtra id qd̓ habet̉. .sͣ. in prohemio. Et ex his eliciunt̉ tres principales intellectꝰ adtex. primus vt intelligat̉ qn̄ iudex litē execrans ad electionem arbitroꝝ venire nō vult ſed ſpontē eligit cōmittere vt euitet ſuſpitōeꝫ. Secundus intellectus qͣndo ſuſpitōnis cā eſt notoria. Tercius qn̄ eſt ꝓnunciatum vel aliter ꝯſtat de ſuſpitōne ꝑ ꝓbatōnes: nō enimartaret iſte tex. ad ꝯmiſſionē faciendā niſi de ſuſpitiōealiquo modo ꝯſtaret. ⁊ quilibet hoꝝ ſuſtentabilis eſt ⁊verus in ſe. nec ob. c. licet. j. jͣ. eo. vbi habet̉ recurſus adſuꝑioreꝫ exn̄te ſuſpitōnis cā qꝛ vt ibi no. multipliciterintelligitur ille tex. primo ꝙ hoc habeat ꝯſuetudo. vtibi no. glo. ⁊ ſatis innuit ille tex. ſecūdo qꝛ ibi fuit appellatum ꝓpter recuſatōnem nō admiſſam ideo appellationis viā deuoluta fuit cauſa ad ſuperiorē. vel intelligeẜm diſpoſitōnem iſtius. c. 7. c. cum ſpāli. Ex p̄dictꝭ euidenter confunditur opi. Hoſti. in prealleg. c.licet. dūdixit ꝙ ſpāle eſt in ep̄o vt poſſit ꝯmittere cauſam: tuꝫquia ipſemet ſentit ꝯtrarium in. c. cum ſpāli. tum quiaeadem eſt ratio in omnibꝰ ordinarijs p̄dictis rationibꝰnec etiam ꝓcedit quod ipſe no. in. c. cum ſpāli. vt vnapars alternatiue intelligat̉ in ordinario alia in delegato qꝛ hoc eſt ſeparare caudam a capite ⁊ cuiuſſibꝫ auctoritatis vnicus dꝫ eſſe ſenſus. vt in. c. maiores. de baptiſ. ⁊ qd̓ ibi no. in glo. Item aduertendum ꝙ ſic̄ noneſt diuerſitas inter ordinarium ⁊ delegatum in recuſationis effectu ita ⁊ in modo ipſam recuſatōnem ꝓponendi qd̓ plene ꝓſequor hic in repetitōne. ¶ Nūc deſcendo ad glo. ij. q̄ tria facit. pͦ opponit ⁊ ſoluit. ſecūdoformat vna queſtionē ⁊ ſoluit. tercio opponit ⁊ nō ſoluit. ſcd̓a ibi: ſed ſi. tercia ibi ar. ꝯtra. ¶ Op. ergo cōtratex. in eo ꝙ dicit executorē debere deputari ep̄o recuſato. nam executor deputat̉ poſt ſnīam vt in. c. decetero. jͣ. de re iudi. ⁊ in. l. executoreꝫ. C. de execu. rei iudi. an̄nō dat̉ iudex. Glo. metu ꝯtrarij exponit executor .i. delegatus. ⁊ dic̄ vt dixi. sͣ. in notabilibꝰ. ¶ Scd̓o queritſupradictū eſt recuſatum debere cām ꝯmittere quid ſiꝯtingit a tali delegato ſurrogato in locuꝫ recuſati appellari ad quē appellabit̉. Glo. ponit duas opi. pͥmo dicit appellandū ad papam: qꝛ ad ordinarium recuſatuꝫobſtate ſuſpitōe appellādū nō ē nec ad metropolitanūquia omiſſo medio non licet appellare de appel. c. dilecti. Scd̓o dicit glo. ſatis dici poſſe ad ep̄m recuſatumappellandū nō vt ipſe ꝑ ſe de cā cognoſcat ſed vt alteri ꝑſone nō ſuſpecte ꝯmittat. ¶ Tercia opp. de. c. placuit. ij. q. vj. vbi nō appellatur de iudicibus datis in locum ep̄i ad epiſcopum ſed ad ꝯcilium. ⁊ ad hoc ꝯtrarium glo. nō reſpondet. Uin. Hoſti. ⁊ Guil. in ſpec. deappel. §. nunc tractemus in fi. prime colū. dicunt ad archiep̄m appellandū. qꝛ cum ep̄s ſit recuſatus remotuꝫeſt mediū. ⁊ ſic nō obſtat. c. dilecti. de appellatōnibus. ⁊ad hͦ allegant de offi. dele. c. ſi is cui. li. vj. ⁊. c. ſi a ſubdelegato. eo. ti. ⁊ li. ⁊ idem Tan. ⁊ Phi. qui dicūt appellandū ad ſuperiorem nō ad ep̄m qui eum delegauit. etidem videt̉ ſentire hic Io. an̄. qui redarguit glo. dicēsad ep̄m non debere appellari etiā vt ꝯmittat qꝛ poſſetꝯmittere magis ſuſpecto qͣꝫ primo ⁊ non liceret tercioappellare. Item ſi ꝯmitteret duobus qui ferrent ꝯtrarias ſnīas in optione epiſcopi eſſet alteram approbare de re iudi. c. fi. exquo maximum p̄iudiciuꝫ generaretipſi recuſanti. Alij vt vltramō. ẜm Io. de lig. diſtīguūtꝙ aut recuſato ordinario ꝓnunciat̉ ſuꝑ recuſatione ⁊qꝛ ex hoc finita eſt iuriſditio nō poterit amplius ad eūappellari: ſꝫ ad ſuperiorē appellabit qꝛ nō facit gradūar. de offi. dele. c. iudex. li. vj. ſi nō eſt ꝓnunciatū ſed ꝓpoſita recuſatione ſtatim delegauit quia adhuc rema-

net iudex ſaltem vt deleget poterit appellari. hec opinō placet Io. de lig. qꝛ licꝫ ꝓnunciato ſuꝑ recuſationeextinguat in delegato iuriſditōeꝫ ipſo iure nō tamē inipſo ordinario īmo ipſa vt firma remanet poſt ꝓnūciationem. Item ſatis ꝓnunciare videt̉ eo ꝙ delegat ꝓpter recuſatōnem qꝛ tacite videt̉ dicere ſe ſuſpectum.remanet ergo Io. de lig. cum glo. qꝛ qͣꝫuis ordinariꝰ recuſetur non deſinit eſſe iudex. Opi. vltramon. placꝫ domino an. ⁊ dicit eam placuiſſe ſibi licet vltramontanosnō vidiſſet. ⁊ ad motiua Io. de lig. reſpondet ꝙ licꝫ ꝓnunciatio iuriſditōeꝫ ordinarij nō extinguatꝭ illam tamen inutilem reddit quo ad illum articulū vnde fit inntilis quo ad cognitōeꝫ ⁊ quo ad factū delegandi ⁊ illainutilis nō facit graduꝫ ſed quādo nondū ꝓnunciauitſed tm̄ ꝓpoſita recuſatiōe delegauit nondū detecta eſtinutilitas iuriſditōnis et ꝯſequeter remanet adhuc iudex ergo appellari debet ad eum forte em̄ nūc vellꝫ diſcutere hoc an ſit ſuſpectus qd̓ ante diſcutere non curauit ſed incōtinenti actum delegatōnis eligit ideo ꝓpter hoc qꝛ dubiū ſaltem eſt an ſit ꝯpetens iudex debꝫadiri. nec ob. ꝙ delegando tacite videt̉ ꝓnūciare ſe ſuſpectum qꝛ hͦ eſt falſuꝫ. potuit em̄ hͦ velle liteꝫ execransſuꝑ hͦ an̄ ſit ſuſpectus dn̄s Car. ſequit̉ h̓ glo. ⁊ Io. delig. Io. cal. hic diſtinguit ꝙ aūt ꝓpoſita recuſatione etnon ꝓbata iudex incōtinenti delegauit et ſit vera opigl. ⁊ ſe. aut pꝰ ꝓbatā recuſatōeꝫ delegauit ⁊ tūc ſit veraopi. Hoſ. ⁊ alioꝝ. nec ob. ſi opponat̉ de. c. iudex. d̓ offi. dele. li. vj. vbi patet ꝙ etiam poſt ꝓbatam recuſationem iudex delegat de partium ꝯſenſu ergo patet medium nō eſſe ſublatum quia dicit ipſe fatendum ꝙ perꝓbationem nō eſt ſublatum medium ſed tamen ꝑ probationem notorie ꝯſtat eum eſſe ſuſpectum de ver. ſigc. cum olim. qꝛ equū eſt ⁊ iuſtū vt ad eū nō appellet̉. iij.q. v. qd̓ ſuſpecti. Ego abſolutē teneo opini. glo. vt appellet̉ ad ep̄m recuſatum vt alij cām deleget ꝑ ea q̄ ſuper prima glo. pleniſſime dixi. nam ſicut reſpectu commiſſionis fiende in pͥma inſtātia nō euaneſcit iuriſditōrecuſati nec reddit̉ inutilis adeo ꝙ eo p̄termiſſo nequeunt partes adire ſuperiorē. vt h̓ aperte ꝓbat̉ ⁊ in multis alijs. sͣ. deductis in prima glo. eodem mō nō debentpoſſe ip̄m omittere in cā appellatōnis. nam ſicut actorhabens ordinariū legitime ſuſpectum ip̄m adit nō vtꝑ ſe cognoſcat ſꝫ vt alteri cām deleget ita et appellansdꝫ ad eū appellare non vt cognoſcat ſed vt alteri appellationis cām ꝯmittat. Et ẜm hāc opi. nō violat̉ regula que hꝫ a delegato appellandū ad ip̄m deleganteꝫvt in palleg. c. ſuꝑ queſtionuꝫ. de offi. dele. que aꝑte lederet̉ tenendo ſnīam ꝯtrariaꝫ. Et ad hoc optime facitiſte tex. in eo ꝙ ſi recuſatus delegatus ſurrogatus in locum recuſati aditur ipſe ep̄s recuſatus et nō ſuꝑior etſi ille eſt ltīe ſuſpectus deputet aliū multo fortius ſi appellatur a tali delegato dꝫ appellari ad ep̄um delegantem en̄ hoc caſuˡ agat̉ de iniquitate iudicis delegati. velqꝛ forte pars appellans deducere intēdit qd̓ in pͥncipali cā p̄termiſit iuxta. c. cū ioānes. de fi. inſtru. ⁊. l. ꝑ hancC. de tem. ap. et in priori caſu forte ep̄s malicioſe illumdeputauit ⁊ nihilominus aditur vt alium deputet̉ ⁊ ſicappellabitur vt alium deputet. nam recuſatio ⁊ appellatio in multis equiꝑant̉. vt in. c. ſuper eo. de appella.Item facit iſte tex. in alio ex eo videlicet vt deputet delagatum ad ꝯpellendum partes vt in aliquem conſentiant mādat inſuꝑ ſnīam talis delegati executōni et ſicin vtroqꝫ ceſſat ſuſpitio dꝫ ipſe adiri vt aliuꝫ deputetad. c. placuit. de qͦ glo. oppoſuit. pōt reſponderi dupl̓rprimo ꝙ illi non erant delegati ep̄i ſed a iure dabāturin locum epiſcopi. vel ſecundo ⁊ melius ibi adeunt̉ vicini ep̄i per viā appellatōnis: qꝛ forte non erat ibi metropolitanus. vt dicit ibi glo. vnde de ipſis non appellatur ad ep̄m qꝛ ipſius ſuperiores ſunt quo ad articl̓mappellationis. ⁊ pro hoc facit principiū illius. c. ibi ſi de