Ocforoꝯpe.

rat vt recuſandi facultatē excludat. et de hoc dico forecaſum hic ẜm vnū intellectum qui bn̄ congruit littere.⁊ in. c. ad hec. jͣ. de appel. hic em̄ in pͥncipio abſolute dicit̉ ꝙ ab ipſo recuſato deputandꝰ eſt delegatus nec vllamentio agit̉ de partium ꝯſenſu quod clarius liquet exſequētibꝰ vbi exigit̉ ꝯſenſus quando delegatus ſurrogatus in locum ordinarij recuſat̉. primo ergo caſu nōexigit̉ nec etiam ſecundo caſu de neceſſitate ſꝫ ad cautelam ne in infinitum ꝯtingat recuſatio. vt. sͣ. dixi et ꝓhͦ preall̓. c. ſuꝑ qōnum. de offi. de le. nō apparet qͣre de neceſſitate magis exigitur ſcd̓o caſu qͣꝫ primo. Et ex hocaperte patet differētia inter delegatum ⁊ ordinariū etiam anteqͣꝫ ꝓnuncietur ſuper recuſatōne quoniam delegatus recuſatōne ꝓpoſita nō poteſt cauſaꝫ principalem ꝯmittere niſi ꝑtium ꝯſenſus accedat. vt in. c. iudexordinarius ꝟo pōt etiam ipſis inuitis qd̓ patꝫ ex eo qͥaſolum vt euitetur infinitas recuſandi ꝯpellit partes adeligendum iudices. facit qꝛ de iure ciuili nō obſtante recuſatōne cognoſcit licꝫ detur coadiutor. vt in p̄all̓. auten. ſi ꝟo ꝯtigerit ⁊cͣ. multo gͦ fortius de iure canonicopoterit ꝯmittere vt ſtatim vberius probabo. Si enimexercitium ꝯmittendi eſſet ſibi interdictum ſine partiūconſenſu non poſſet deputare alium ad ꝯpellendū partes ad electōnem iudicum. ⁊ ex hoc tollitur dictū Uincen. in eo ꝙ dicebat ꝑtium ꝯſenſum hic interceſſiſſe. facit etiam palleg. c. ad hec. aut fuit ꝓnunciatum ſuꝑ recuſatōne ⁊ tūc dubium eſt magis arduum ꝓpter illamclauſulam de recuſatoris ꝯſenſu poſitam in. d. c. cū ſpeciali. Sed nihilominus cōi opi. non obſtante puto ideꝫdicendum vicꝫ ꝙ poſſit ꝯmittere etiam inuitis partibꝰſalua tamen facultate recuſandi. ⁊ pro hoc dico fore caſum hic ẜm aliam lec. que etiam optime adaptat̉ litterevt intelligat̉ quando ſuſpitōis cauſa erat notoria. notorietas em̄ facti operat̉ id qd̓ notorietas iuris q̄ ex ſententia orit̉. vt in. c. fi. de coha. cle. ⁊ muli. facit quod no.Inno. ī. c. ij. de dila. ⁊ in. c. ex ꝑte. de ver. ſig. facit cle. paſtoralis. §. piſana. ⁊ qd̓ ibi no. ꝑ glo. de re iudi. īmo aliquando plus oꝑat̉ notorietas facti qͣꝫ iuris. vt eſt glo.ſingularis in cle. j. de ſepultū. Item videt̉ caſus hic ẜmterciū intellectū ꝙ h̓ intelligat̉ quādo priꝰ ꝓnunciaturſuꝑ recuſatōne qꝛ vt. sͣ. dixi verba debēt intelligi cū effectu. nam aliter nō diceret̉ hic ꝑ verba imperatiua ꝙiſte recuſatus dꝫ delegare vt pꝫ ibi executor ab ipſo deputetur ⁊cͣ. nō ob. c. cum ſpāli. de quo doc. faciūt fundamentū: qꝛ dico ꝙ illa clauſula d̓ recuſatoris aſſenſu nōponit ibi neceſſitatē ſꝫ potius inſtructiue ⁊ ꝯſultiue: vteuitet̉ iudicꝭ recuſandi facl̓tas vt ſit ſenſus ꝙ iudex recuſatus dꝫ ꝯmittere cām ſiue ꝯtingat recuſatōneꝫ fieri ꝯgruum eſt vt requirat ꝑtium ꝯſenſum. ad hoc all̓.optimū tex. in ſimili. c. ſuꝑ qōnū. §. cum autem. de offic.deleg. vbi dicit tex. ne auditor datus ſuꝑ medijs cauſevaleat recuſari ſtatuimus vt de ꝑtium volūtate det̉ velrecipiat̉ ⁊cͣ. ⁊ dicit ſtatuimus. vt dicit ibi glo. nō ſtatuēdo ſꝫ potius ꝯſulendo ⁊ qꝛ ſine partiū aſſenſu pōt delegatus ꝯmiſſionē facere. vt in p̄all̓. c. ſuꝑ qōnum. §. quēvero. Si ergo verbum ſtatuimus ponit̉ ibi ꝯſultiue etnon neceſſitatiuę quia materia ſubiecta non neceſſitatmulto fortius in caſu. c. cum ſpāli. verba neceſſitare nōdebēt. ⁊ ꝓ hoc iſte tex. vbi in prima ꝯmiſſionē nihil dic̄de partium ꝯſenſu ſꝫ poſtmodum vt euitet̉ infinitas recuſandi ꝯſultiue requirit̉. Item illa verba de recuſatoris aſſenſu non poſſunt intelligi ꝓprie vt iacent. pͦ quiaſeq̄ret̉ abſurditas ꝙ in optōne eēt recuſatoris trahere reū ad remotū iudicē ſine eius culpa. Item iudiciuꝫclaudicaret qꝛ tm̄ expectaret̉ ꝯſenſus partis recuſantꝭ⁊ nō alterius ꝯtra regulam nō lꝫ de regu. iurꝭ. li. vj. ⁊ demu. peti. c. j. ⁊. ij. ⁊. l. ſi cum dies. §. ſi arbiter. ff. de arbit̓.vn̄ glo. ⁊ doc. tenētes ꝯtrariam ſnīam impropriant illaverba ⁊ addūt dicentes ꝙ etiam requirit̉ ꝯſenſus alteriꝰ ꝑtis: ſꝫ ſi ibi loqueret̉ tex. neceſſitatiue feciſſet abſqꝫ

dubio mentionē de ꝯſenſu vtriuſqꝫ partis. bene em̄ ſciuiſſet dicere ſi voluiſſet. de deci. ad audientiā. ſꝫ qꝛ loqͥtur ꝯſultiue ⁊ inſtructiue egit de recuſatōne dumtaxatmentionē qꝛ erat p̄ſumptio ꝯtra eum ne iterum recuſaret. ar. hic ⁊ in regula ſemel malus ⁊cͣ. de re. iur̄. li. vj. licꝫſecus ſit in delegato. vt ꝓbat̉ in p̄alle. ca. iudex. nam inꝯmiſſione ꝑ eum fienda neceſſario exigit̉ partiū cōſenſus quia negatio p̄ponit̉ ibi verbo pōt. quo caſu illudverbum importat neceſſitatē. vt dicit glo. ſing. in regula. j. de re. iur. li. vj. ⁊ poterit eſſe diuerſitatis ratio interdelegatum ⁊ ordinarium quia delegatus nihil habꝫ iure ꝓprio ſꝫ iure delegantis. vt le. ⁊ no. ī. c. p. ⁊. g. ⁊ ī. c. ſane. ij. de offi. dele. ⁊ in. l. j. ff. de offi. eius cui man. iurꝭ. delegans ꝟo non intendit ꝯmittere cauſam perſonis ſuſpectis. vt in. c. cum inter. de except̓. Ideo ſi delegatus ēſuſpectus non poteſt ꝯmittere cauſam ſine ꝑtium conſenſu quia non habet iuriſditōnem efficaciter ſꝫ elidibilem immo plus dicit ibi glo. no. ꝙ ſi ſnīa eſt lata a iudice ſuſpecto poſſit retractari ſi poſt ꝓlationem ipſiꝰ detegeretur ſuſpitio quia papa non intendebat ſibi cāmꝯmittere. Et idem tenet glo. in. ca. ꝙ ſuſpecti. iij. q. v. etfacit ibi tex. ⁊ in. c. accedens. el. j. vt lit. non ꝯteſt. fac̄ qd̓noͣ. in ſimili glo. in. §. exceptio. iij. q. vj. et Io. cal. in. c. ijde ordi. cog. ⁊ qd̓ noͣ. in. c. inſinuante. de offi. dele. ordinarius ꝟo habet iuriſditōnem generalem ⁊ licꝫ ꝓpterſuſpitōeꝫ n̄ habeat exercitiuꝫ vt in cauſa principali hꝫtamē iuriſditōeꝫ ⁊ poterit cauſaꝫ delegare reſpectu ordinarie ⁊ gnaͣlis iuriſditōis quā hꝫ qꝛ in ꝯmittendo ꝑſone neutri ꝑti ſuſpecto maxime de ꝯſenſu ꝑtiuꝫ nullapōt ꝯtra eū oriri ſuſpitio. facit qd̓. s. dixi ẜm Innoc. inprealle. c. ex parte. vbi pōt iudex ꝓpriam iniuriaꝫ vlciſci quādo ceſſat ſuſpitōnis cauſa. facit. c. propoſuit. deappel. vbi pꝫ ꝙ al̓s ſuſpectus pōt ſuſpitōe nō obſtantein facto notorio ꝓcedere ⁊ tn̄ pōt tūc in exequēdo modum excedere. vt in. c. qd̓ ad ꝯſultatōem. de re iudi. dequo iura nō curant qꝛ promptū eſt remediuꝫ appellādiita ad ꝓpoſitū lꝫ al̓s ſit ſuſpectus in cognoſcēdo nō tamen in delegādo ⁊ ſi ꝯmittit ꝑſone ſuſpecte promptūeſt remediū recuſandi vt h̓ ⁊ appellandi ſi non admittatur recuſatōnis exceptio. vt in. c. ſuꝑ qōnum. in fi. d̓ of.dele. ⁊ ꝑ hoc tollit̉ alia obiectio qua faciebat do. Uin.vicꝫ ꝙ non habꝫ poſſe ꝯmittere qꝛ in ꝯmittendo vteret̉ iuriſditōne qꝛ lꝫ vtat̉ nō tamen in pͥncipali ſꝫ in articulo in qͦ ceſſat ſuſpitio. ſil̓e in. c. cū teneamur ⁊ qd̓ ibino. de ap. ⁊ ī. c. ij. d̓ ma. ꝯtra. ꝯtra interdi. ec. vbi iudex aquo ſe intromittit de innoua. pꝰ appellatōneꝫ que tendunt ad faciliorem exitū cauſe appellatōnis exquo nontangūt articulū appellationis. Item ceſſat illa obiectiodo. Uin. de. c. iudex. qꝛ ꝓcedit tm̄ in delegato rōne predicta. hinc eſt ꝙ de iure ciuili delegatꝰ recuſat̉ ſola voluntate ſine cauſe cognitōne vel ꝓbatōe dūmodo ceſſet calūnia vt. sͣ. dixi ſꝫ ordinariꝰ nō. ad p̄dicta optimefacit. l. pretor. ff. de iuriſdi. om. iudi. vbi p̄tor pōt committere cām ſine partiū conſenſu in qua primo officiūaduocatōnis exercuerat ſeu ꝯſuluerat. vt no. Inno. inc. irrefragabili. de offi. or. ⁊ Archi. ⁊ Io. an̄. in. c. ſi ꝯtravnum. de offi. dele. li. vj. facit. c. ſtatuendū. ij. q. vj. Itēpapa cām ꝓpriaꝫ alijs ꝯmittit vt euitet̉ ſuſpitō. vt no.glo. in. c. cum dilecta. d̓ ꝯfir. vti. vel inuti. ⁊ in. c. cum veniſſent. d̓ iudi. ⁊ Inno. in. c. ex ꝑte. d̓ ver. ſig. p̄terea. ſi iudex a quo efficit iudex ad que lꝫ nō poſſit de cauſa cognoſcere rōne ſuſpitōnis pōt tamē delegare. vt no. gl.in. c. querelam. d̓ elec. ⁊. iij. q. vij. tria ver. ſꝫ ꝯtra patreꝫ.⁊. C. de appel. l. eos. ⁊ ſpe. in ti. de appella. §. nunc tractemus. ex quibꝰ om̄ibꝰ ꝓbat̉ ꝙ legitime ⁊ notorie ſuſpectus in cauſa principali ꝑ hoc non redditur ſuſpectusin cauſe ꝯmiſſione cuꝫ in ꝯmittendo ſit ſimplex executor ⁊ cuilibet ꝑtium reſeruat̉ facultas recuſandi ¶ Itēinqͣꝫtum ius canonicū in hoc deuiat a diſpoſitiōe iurisciuilis dꝫ ſtricte intelligi cuꝫ enim de iure ciuili ordina