De iudiciis. 32

cialē īmo plus dicūt do. de rota deciſione. lxxxiij. ꝙ etiāexecutor cū hac clauſula datus nō ē merus ſꝫ mixtꝰ vn̄tenet̉ aſſumere ꝑtes iudicis qd̓ bene no. facit quod no.glo. magna ꝓpe fi. in cle. vna de offi. dele. ⁊ qd̓ nota. Io.an. in addi. ſpe. in ti. de pe. ⁊ poſ. §. quō in prin. ꝟ. vt hicarticulus et ꝟ. veꝝ. ⁊ qd̓ dicā. in. c. cōquerente de reſti.ſpo. ⁊ hec ſufficiāt ꝓ notabilibꝰ. cetera veniunt examinanda cū glo. ¶ Quero qͥ ſūt vocādi virtute huiꝰ clauſule vocatis vocādis ⁊cͣ. glo. j. dic̄ ꝙ illi qͦs negotiū tāgit qd̓ no. facit regula qd̓ oēs tangit. de reg. iur̄. li. vj. etin. c. ad hͨ de offi. archi. Et dico ꝙ ſi certū eſt qͦs negotium tangit deberēt ſpecifice vocari. ſi ꝟo ignorant̉ vocabūtur ꝑ edictū. ad hͦ. c. fi. de elect. li. vj. ⁊ qd̓ no. Inn.in. c. vlti. qͥ ma. ac. poſ. vt cōpareat qͥcūqꝫ ſua putauerit intereſſe. pōt etiā fieri citatio ſpecifice reſpectu certe ꝑſone qn̄ dubitat̉ an eius interſit vt cōpareat ſi ſuaputauerit intereſſe. vide glo. opti. in. l. ea quidem. C. ſima. ita fu. ali. vt ma. ¶ Gl. ij. querit qꝛ tex. mādat inqͥrietiā de ꝯtingentibꝰ que dicant̉ ꝯtingētia in caſu iſto; ⁊rn̄det̉ ꝙ ea que ꝯcernūt ipſā electionē vtputa de zelo⁊cͣ. ⁊ noͣ. glo. ꝓ ſignificatōne huiꝰ ꝟbi ꝯtingentia. alibihabet̉ de depēdentibꝰ ⁊ tangētibꝰ. vt in. c. ſi annū. e. ti.li. vj. ⁊ in. c. diſpēdioſā. e. ti. in cle ¶ Quero qͣre iſti putabant ſe eē inquiſitores ⁊ ꝙ poſſent ꝓcedere lite nonꝯteſt. rn̄det̉ glo. iij. ꝙ ꝓpter ꝟbū inquirēt poſitū in cōmiſſionē. ꝓcedit em̄ inqͥſitor lite nō ꝯte. in ꝯtumaciamꝑtis. vt. jͣ. vt lite nō ꝯte. c. qm̄ frequēter. ſꝫ dicit glo. ꝙiſti errauerūt vt dr̄ in lr̄a/ Et cōclude latiꝰ colligēdo dicta doct. ⁊ aliqͣ addēdo. dic em̄ ꝙ iſti errauerūt multipliciter. prīo inqͣtū ſe reputabant inquiſitores vbi nōerāt. tū qꝛ cōmiſſio erat facta inter partes ⁊ ſic nō ī modū inqͥſitōis. Nec ob. ꝟbū inquirerēt qꝛ ē: largo modoꝓportōabile iudicibꝰ vt. sͣ. dixi tū qꝛ appoſita erat clauſula vocatis vocādis ⁊cͣ. vigore cꝰ ẜm doc. debebāt ꝓcedere iudicialiter qd̓ nota vt. sͣ. dixi. tum qꝛ nō erat forma ſolita apponi in cōmiſſionē inqͥſitōnis vt videlicetcū ad nos ꝑ clamoſā inſinuatōeꝫ ꝑuenerit ⁊cͣ. vel accedētes ꝑſonalit̓ ad locū. Itē qꝛ ſi fuiſſent etiā inquiſitores nō debebāt ꝓcedere ſuꝑ principali ⁊ exceptōibꝰ p̄iudicialibꝰ. vt ptꝫ in. c. cū oporteat d̓ accu. ⁊ in. c. veniēse. ti. ⁊ in. c. j. ⁊. ij. eo. ti. li. vj. Itē nō poterant ꝓcedere adreceptionē teſtiū li. nō ꝯtē. tū qꝛ ꝑs nō erat ꝯtumax qd̓reqͥrit̉. vt in. c. qm̄ frequent̓. §. ſunt ⁊ alij. ⁊ qd̓ ibi notavt lite nō cōte. tū qꝛ qn̄ ꝓcedit̉ ꝑ inquiſitōꝫ cū ꝑte prīcipaliter ꝓſequēte inqͥſitōneꝫ debet fieri litꝭ ꝯtēſtationec debet ꝓcēdi etiā data ꝯtumacia lite nō ꝯteſtata. vtin. c. cū dilectꝰ. jͣ. de pur. cano. ⁊ qd̓ no. Inno. in. c. venerabili de teſti. dicā plene in p̄alle. §. ſunt ⁊ alij. ⁊ in. c. cūI. ⁊. A. de re. iudi. vide tex. cū glo. in. c. veritatis de do⁊ ꝯtu. ⁊ glo. in. c. cū. I. ⁊. A p̄alle. ſentiūt ꝙ ꝯtra ꝯtumacē pōt ꝓcēdi in cā inqͥſitōis lite nō ꝯte. ⁊ tūc oportꝫ dicere ad. c. cū dilectꝰ. ꝙ ibi ponit̉ allegatio ꝑtis. ⁊ dic vtdicā ī. c. veritatis p̄dicto. In dubio aūt qn̄ nō apparetan ſuꝑior voluerit inqͥſitorē an̄ iudicē dare? dic̄ notabilit̓ Inno. ⁊ doc. cōiter pꝰ eū ꝙ exqͦ nō apparet euidēt̓ꝙ fuerit deputatus in modū inqͥſitōis p̄ſumēdus ꝙ inmodū iudicialis cōmiſſionis. Idē tenet Spe. in ti. d̓ inqͥſitore. §. j. ꝟ. quid ſi in litera. qꝛ res de facili redit adnaturā ſua. xxxv. di. ab exordio. nā reſcripta ſunt ſemper ad ius cōe reducēda. de reſcrip. cauſaꝫ. ⁊. l. ex facto.ff. de vul. ⁊ pupil. ¶ Quero qͥd ſi iſti ī veritate fuiſſētcōſpiratores nunqͥd fuiſſent repellēdi? Glo. in verbocōſpiratōꝫ dicit ꝙ ſic qꝛ p̄ſumūtur inimici. nec dn̄t admitti ad teſtimoniū ⁊cͣ. Inn. ⁊ Gof. dicūt ꝙ in caſu cōſpiratio videt̉ licita qn̄ .ſ. clerici iurāt ⁊ ſtatuūt ꝙ teneant ſe ſil̓ ⁊ nō ꝑmittūt p̄latū dilapidare vel excōicatuꝫnō admittāt vl̓ heretico nō obediāt ⁊ his ſil̓ia. ꝓ hͦ habes bo. tex. cū glo. in. c. ſane theſſal̓. xvj. q. vij. cauēdū ētn̄ ẜm hoſti. ne ſub hoc p̄textu ꝯſpiratio illicita nutriatur in dubio tn̄ dicit Inn. in. c. j. d̓ ſciſma. ⁊ Uin. in. c.

fi. de teſti. cogen. ꝙ ſꝑ p̄ſumendū eſt ꝯtra cōſpiratoresxj. q. j. ſiqui clericoꝝ. vbi de hoc. qd̓ no. maxime ſi fiantimꝑpetuū vel generaliter. ⁊ vide qd̓ no. Io. an̄. In. c. ij.de ver. ſig. ⁊ dic ꝙ conſpirator etiā ex cauſa licita nonadmittit̉ in teſtē contra illū ꝯͣ quē conſpirauit quia p̄ſumitur eius inimicus ſed contra alios ſic. vt nō. Inn.in. c. cū. I. ⁊. A. de re iudi. in fi. ⁊ idem putarē in facultate accuſandi ⁊ ſe opponendi cōtra illū contra quem cōſpirauit. vnde intelligerem iſtum tex. indiſtincte ī quolibet conſpiratore. nā ad cauſandū inimiciciam non inſpicimus an̄ p̄ceſſit cauſa licita vel illicita ſed an p̄ceſſerat tale quid qd̓ habet ꝓuocare ad inimicitiā animū aterius? dic̄ vt in. c. meminimꝰ. ⁊ in. c. repellant̉. ⁊ qd̓ ineis dico. jͣ. de accuſu. ¶ Op. ⁊ videt̉ ꝙ p̄textu excōicationis nō debeant iſti repelli a defenſiōe eccleſie eoꝝ. jͣ. deexcep. dilecti. So. dicit glo. in ver. excōicationem. ꝙ ſiipſi veniunt agēdo repellūtur vt hic. qꝛ excoīcati nonpoſſunt agere. Exquo colligit abbas h̓ ꝙ excōicatꝰ nōpōt proſequi populares actiones qd̓ no. facit in. c. pia.de excep. li. vj. in prin. Si ꝟo electus agit contra ſe opponentem illi ex quo veniunt vt rei bene admittunturad defenſionē eccleſie. d̓ hoc dic vt no. in. c. dilecti. ⁊. c.cū inter de excep. ⁊. c. ſuꝑ his. de accu. Et cōclude breuiter ꝙ aut excōicatus venit principaliter agendo ⁊ n̄admittit̉ vt hic. aut ſpecialiter vocat̉ ad iudiciuꝫ ꝑ electū qꝛ priꝰ ſe opponebat ⁊ nō repellit̉ qꝛ veīt ſtimulatſtimulo actoris. aut nō vocatus ſed venit ſponte ſe opponēdo. ⁊ tūc aūt ꝓ intereſſe ꝓprio qꝛ incurreret p̄iudicium niſi ſe opponeret. pone exemplū quando executor vult ꝓuidere ⁊ h̓ venit in p̄iudicium excōicati ⁊ admittit̉. vnde tunc extraiudicialiter bene pōt appellarelicet dicatur talis appellatio ꝓuocatio ad cauſam. vtno. Io. an̄. in. c. pia de excep. li. vj. aut venit ꝓ inter eſſeſue eccleſie ad opponendum contra electū et admittit̉qꝛ pōt dici intereſſe priuatū cū eius interſit habere bonum p̄latū. viij. q. j. audacͣter. ab eo em̄ debet iudicari īforo cōtentioſo ⁊ anime. vnde ſatis neceſſitat̉ ad ſe opponendū. ad hoc qd̓ no. Inno. in p̄alle. c. ſuꝑ his. Siaūt venit ꝓ intereſſe publico tunc nō admittit̉. ad hociſte tex. ⁊. c. cū inter de excep. ⁊ qd̓ ibi no. Inno. ſed contra hoc facit qꝛ iſti opponebant ſe ꝓ intereſſe eccleſieeoꝝ ⁊ tamen debebant repelli ſi erant excōicati. ſed intellige hoc quando veniunt principaliter agendo electo nihil petēte tunc em̄ ſunt veri actores ⁊ nullū vertitur p̄iudiciū eccleſie. Si aūt electus petit puta confirmationē tunc admittūtur ad opponendū. qꝛ tunc ſuntrei nō omnino voluntarij ꝓpter preiudiciū eccleſie eorum qd̓ venit cōſequenter in p̄iudicium priuatum¶ Quero an valuit ꝓceſſus iſtorū iudicū? glo. in ꝟ. ꝑuertēdo. dicit ꝙ nō. qꝛ fines mandati ⁊cͣ. ſed certe hͨ ratio glo. mihi nō placet qꝛ nulla ſpecifica forma fuit iſtꝭp̄fixa in modo ꝓcedendi ſꝫ tm̄ fuit eis iniūctū ꝙ vocatis vocandis ⁊cͣ. q̄ ꝟba cū inſint ex natura rei nō faciūtſeu inducunt nouā formā. ad hoc qd̓ no. Inn. in. c. prudentiam de offi. dele. ⁊ ꝓbatur in ſil̓i. ⁊ in. c. cū ad ſedede reſti. ſpō. vbi dicā. Item preſuppoſito ꝙ induxiſſetnouā formā tn̄ iſti hoc ſeruauerūt cū vocauerūt iſtos.Itē iſte tex. exp̄ſſe reddit aliā rationē qꝛ ꝑuerterūt iurꝭordinē ⁊ ſic nō formā eis traditā ſꝫ forma iuris. vnd̓ dicit h̓ Uin. ꝙ ꝓceſſus h̓ nō valuit qꝛ factus ꝯtra intentionē delegantis. de p̄ben. c. fi. qd̓ etiā tenet Hoſt. ſꝫ certe hͦ nō colligit̉ ex tex. ſꝫ tm̄ notat̉ factū eoꝝ qꝛ ꝑu̓terūtiuris ordinē. vt. sͣ. dixi. ¶ No. tn̄ glo. ⁊ iſtorū dictū qꝛſentiunt ꝙ etiā citra appellatōneꝫ ꝓceſſus hic fuiſſꝫ nl̓lus exqͦ ſil̓ voluerūt ꝓcedere ſuꝑ principali ⁊ excep. p̄iudicialibꝰ. Et idē ſentit hoſti. ſuꝑ tex. ⁊ ad literā q̄ mādat inquiri de appellatōe ſupplet maxime quia idē ẜmeum ſi nō fuiſſet appellatū exqͦ non fuit ſeruatus ordoiuris nec in lit. cōteſt. nec in ordine cognoſcendi. Et lꝫDo an. hic ſimpliciter trāſeat cū Hoſti. tn̄ in. c. tuā de