De iudiciis i.

d. l. ij. ⁊ ideo infert ꝙ cōdēnatio expenſarū pōt fieri cōtra abſentē abſqꝫ alia citatōe ſi cōtumacia fuit manifeſta. al̓s ſecus ſicut dictuꝫ eſt in mulcta lꝫ aliter ſentiatCy. poſt Pe. in. l. ſancimus. C. de iudi. vbi dicit contumacē indiſtincte poſſe condēnari abſqꝫ alia citatione.Aduerte qꝛ do. An. nūc videt̉ ſibi ꝯtrarius qꝛ. sͣ. dixerat ꝙ eſſet ſpāle in excōicatōe vt data cōtumaciā manifeſta poſſit iudex ſine noua citatōe excōicare. poſteavero dicit ꝙ etiā mulctare ⁊ in expēſis cōdemnare p̄tſi cōtumatia eſt manifeſta. vn̄ dico ꝙ in hͦ nulla ē ſpālitas in excōicatōe ſed trina monitio requirit̉ vbi cōtumacia nō eſt manifeſta. at vbi manifeſta ē nō eſt opustribꝰ citationibꝰ q̄ ad ſolā cōtumaciā cōuincendā reqͥrunt̉. fruſtra ergo fierent vbi cōtumacia manifeſta eſtvt ſentit hic collecta. facit glo. in. c. de illicita. xxiij. q. iij.Et aꝑte tenet Inn. in. c. ad petitionē de accu. ⁊ allegotex. apertū in. c. qm̄ vt lite nō ꝯte. in pͥmo rn̄ſo vbi tex.equiparat ꝙ qͥs ſit ꝯtumax qꝛ ꝑemptoria citatōe recepta cōparere nō vult vel ſeipſuꝫ occultat vel impeditne citatio ad eū ꝑuenire valeat. vn̄ dicit Inn. in p̄all̓.c. ad petitiōꝫ. ſi citatus rn̄det nūcio ſe nō velle cōꝑarere nō eſt vlterius citādus. cū gͦ in iudicio iſte dixerit ſenō velle corā eis rn̄dere ⁊ receſſit ſatis manifeſta ē eiuscōtumacia vt in. c. venerabilibꝰ. §. ſecus de ſen. ex. li. vjEt idē dico qͦ ad aliā mulctā indicendā. ar. hic et eorūq̄ ſuꝑius dixi. Item ⁊ qꝛ ſnīa diffinitiua pōt ferri exqͦcertū eſt abſenti defenſionē non ꝯpetere vt in. l. ij. §. ꝙde frumentaria. ff. de admi. re. ad ci. ꝑti. et quod ibi no.Bar. in. c. cum olim de re iudi. ⁊ in. c. cuꝫ ſit romana infi. de appel. Et ſic intelligo qd̓ nō. Bart. iu. p̄all̓. l. ij. ff.ſiquis in ius vo. Si aūt cōtumacia non eſt notoria anrequirat̉ citatio ad mulctā imponendā videt̉ pͥmo ꝙſic ꝑ. l. ij. ⁊ qd̓ ibi no. Bar. ff. ſiqͥs in ius vo. In ꝯͣriū facit qd̓ no. idē Bar. in. l. ſi finita. §. iulianus. ff. de dam.infec. ⁊ in. l. cōſentaneū. C. quō ⁊ qn̄ iudex. vbi dicit ꝙſi iudex citauit partē ꝑēptorie vel tribꝰ edictis vel vnicacitatōe cū cōminatōe ꝓcedendi ad vlteriora nō requirit̉ noua citatio quin poſſit ꝓcedere ad miſſionē inpoſſeſſionē. ſed reꝑio Bar. hec dicta noͣbiliter ad concordiā reducentē in. l. deſertorē. ff. de re mi. vbi dicit ꝙquedā eſt pena cōtumacie q̄ reſpicit ipſum ꝓceſſuꝫ inqͥ cōmiſſa eſt cōtumacia vt ferre ſnīam vel dare poſſeſſionē ex pͥmo vel ſcd̓o decreto ⁊ tūc nō requirit̉ alia citatio. quedā pena venit extrinſecus .ſ. nō cōcernens ipſum ꝓceſſum vt condēnare in pena pecuniaria vel ꝓhibere ab aliqͦ officio ⁊ tūc etiā poſt ꝑemptoriū requirit̉ alia citatio ad finē condēnandi. vt in illa p̄dicta. l.deſertorē. qd̓ eſt valde notandū. ⁊ ad hͦ. l. aut qui aliteret qd̓ ibi no. ff. qd̓ vi aūt clā. ⁊ qd̓ no. Inno. in ſil̓i in. c.cōſuluit de offi. dele. poſſet em̄ cōpetere aliqua defenſio. Quid aūt dicendū in condēnatōe expēſarū an̄ requirat̉ noua citatio: vide tex. cū glo. in. c. conſtitutus.de ꝓcur. ⁊ Inn. in. c. querelā. e. tit. Io. an. in. c. fi. de do.et cōtu. vbi videt̉ cōcludi ꝙ nō ſꝫ reꝑio Bart. in. l. nōignorat. C. de fruc. ⁊ litꝭ expē. ita diſtinguētē ꝙ aut citatio fuit facta ſimpl̓r vt veniat ad ſe defendēdū ⁊ tūcin condēnatōe requirit̉ noua citatio qꝛ ad aliud nuncagit̉. ar. in. d. l. aut qui aliter. Aut facta fuit cōminatiode ꝓcedēdo ad vlteriora ⁊ tūc nō requirit̉. vt in. l. conſentaneū. ẜm vnā lec. C. quō ⁊ qn̄ iudex. Et ex hͦ et exdicto p̄cedenti infert̉ ꝙ in hͦ ſit dr̄ia inter condēnatōꝫexpenſarū ⁊ actū miſſionis ⁊ ideo dico ſupplendum inhac condēnatiōe expēſarū qd̓. sͣ. dixi in actu miſſionisvt ſi citatio fuiſſet ꝑemptoria vel monitio fuiſſet factaꝑ iudicē q̄ habet vim ꝑēptorij. vt. l. ij. C. ⁊ qn̄ iudex. etno. ꝑ glo. in. c. cōſuluit de off. dele. nō reqͥreret̉ noua citatio. ⁊ ſic pōt intelligi. c. cōſtitutus. ⁊ qd̓ noͣ. in. c. q̄relam de ꝓcur. Quotiēs iudex poſſit in eadē cā mulctare nō tangit̉ hic ꝑ canoniſtas nec alibi qd̓ meminerim.et eſt qō valde vtilis ⁊ qͦtidiana. tex. in. l. fi. C. de modo

mulct. videt̉ innuere ꝙ nō liceat vltra tres vices. Incōtrariū fa. tex. in. l. nunqͣꝫ. ff. de pͥua. delic. ⁊ in. c. j. de penis. vbi ptꝫ ꝙ qͦtiens qͥs deliquit totiēs puniēdus eſt. ſꝫtu diſtingue poſt Bar. in p̄all̓. l. nunqͣꝫ. poſt pͥn. ꝙ autdelictū ꝯmittit̉ circa idē ⁊ non ad iniuriā alterius ⁊ hꝫlocū p̄all̓. l. vlti. vt nō poſſit vltra terciā vicē. Exēplūqͥs citat̉ ſub certa pena vt rn̄deat poſitionibꝰ ⁊ nō venit. iterum citatur ſub alia pena non venit. poteſt iterum citari ſub alia pena ⁊ non amplius vt ibi. Si autēnon concurrūt circa idem vel veniūt ad iniuriam alterius ⁊ tūc hn̄t locū iura ꝯͣria qd̓ nō. Sed qꝛ sͣ. in notabilibꝰ dixi quē nō poſſe citari ſine iudicis aucͣte an hocſit verū? Bar. cōcludit in. l. neminē. C. de exhiben. ⁊ introdu. reis. ꝙ nec ꝑſonalis nec realis citatio fieri pōt ſine iudicis aucͣte. vt ibi. C. de ep̄i. ⁊ cle. l. oēs. ⁊. l. cū clericis. nec placet ſibi qd̓ ſentit Inno. in. c. qm̄ de ꝓba. vtnūcius generalis ad citatōes hͦ poſſit qꝛ ẜm eū ꝯmiſſiogeneralis ad hūc caſū ſe nō extēdit. ar. in. l. j. C. de iuredo. impe. Fallit ẜm eū in caſibꝰ in quibꝰ a iure ꝑmittit̉vt caꝑe dep̄hēſū in fragāti crimīe. vt. l. j. C. de rap. vir.et. l. ſiqͥs in ſeruitute. ff. de furtis. Itē dic̄ ꝙ fallit in debitore fugiēte. vt. l. ait p̄tor. §. ſi debitoreꝫ. ⁊ qd̓ ibi no.ff. de his q̄ in frau. cre. vide qd̓ no. inſti. de acti. in pͥn. inꝟbo in iudicio. Itē vide glo. valde ſingul. in. l. nullis.C. de iudi. q̄ aꝑte ſentit ꝙ ſi offenſorē meū nō poſſumad iudiciū adducere ⁊ ſic timet̉ de fuga ꝙ poſſū ꝓpriaaucͣte vlciſci. ꝓ hͦ facit illa. l. ⁊ qd̓ no. glo. j. di. ius gentiū. nam in defectuꝫ iuſticie pōt qͥs ꝓpria aucͣte ſibi iusfacere. vt ibi no. Et idē no. Inno. in. c. olim. el. j. jͣ. de reſti. ſpō. An aūt in caſu fuge poſſit creditor ꝓpria aucͣtecitare verbaliter debitorē qͦ ad effectū p̄ueniendi iuriſditionēⁱ iuxta notata in. c. ꝓpoſuiſti. jͣ. ti. ꝓxi. ⁊. l. ſiquispoſtea. ff. de indi. Do. an. putat ꝙ nō qꝛ illa citatio dꝫeſſe legitīa vt ibi. nec obſtat ꝙ ꝑmittat̉ realis qꝛ illa ēpuri facti ſꝫ iſta eſt iuris iō legitime dꝫ eſſe facta. ⁊ ꝓ hͦallego bo. glo. in p̄all̓. c. cū ſit romana. in ver. nec ſolentq̄ dicit ꝙ lꝫ tu ꝓpria aucͣte appelles me vt veniā ad iudicē ego non teneor venire. ⁊ idē Inno. in. c. dilecti dema. ⁊ obe. ¶ An aūt ſi appareat citationē factā ꝑ nūciūſed non conſtat de cōmiſſione iudicis an illa p̄ſumat̉:Guido de ſuza. ꝙ ſic in. l. ad ꝑēptoriū. ff. de iudi. Bar.cōtra in. l. ſciendū. ff. de ver. ob. qꝛ hec eſt ſolēnitas q̄ p̄uenit actū iō nō p̄ſumit̉ vt no. in. l. j. C. de fi. inſtru. ⁊ iure haſte. fi. li. x. Ego puto poſſe eque dici ꝙ ſi nūciꝰ ſital̓s bone fame ⁊ agit̉ de modico piudicio p̄ſumat̉ cōmiſſio. ad hͦ ꝙ nō. Inno. in. c. j. de cle. ꝑegri. facit qd̓ legit̉ ⁊ no. in. c. ea noſcit̉ de his q̄ fi. a p̄la. ⁊ in. c. cum dilectus de cōſue. in glo. ⁊ in. c. ad audientiam de preſcrip¶ Quero an ꝑ illa verba nullus eidē cōicet ferat̉ excōicatio? hec lr̄a videt̉ velle ꝙ ſic vt indicāt verba ſeq̄ntia ibi donec fuerit abſolutꝰ. Io. an. tenet ꝙ ſic maxime ſi addant̉ illa verba donec fuerit abſolutus et hͦverū dicit duobꝰ cōcurrentibꝰ ꝙ iudex hͦ intēdat ⁊ talis ſit ꝓferens qui excōicare poſſit nō eī refert quid exequipollētibꝰ fiat. al̓s aūt cū talia verba cadant etiā iniudices qͥ excōicare nō pn̄t de immu. ecc. c. vlti. li. vj. exſua ſignificatōe nō inducūt excōicationē. ex qͦ ſequit̉ẜm eū ꝙ talis cōicando alijs nō peccaret vel celebrando irregularis nō eſſet ⁊ hͦ tenet Guil. de monte laudino in cle. frequens de exceſ. p̄la. Io. de lig. cōtra .ſ. ꝙ hͨverba nō inducant excōicationē etiā ſi addat̉ verbuꝫillud donec ſatiſfactōe ⁊cͣ. qꝛ ſi excōicationē inducerētequipollerēt verbis iſtis excōico te donec abſolueriset ſic vellet abſolutionē impendi iā vinculo ſoluto exmō ſentētiandi vn̄ contineret quandā repugnantiaꝫEt ad hāc decre. rn̄det ꝙ hic interuener̄t verba apta⁊ diſpoſita importātia excōicationē. hͦ vltimū ego credo ꝙ hic interuenerunt alia verba nec hic referunturverba ſententie. nec in effectu aliquis videtur ita ſupinus vt ꝑ talia verba excōmunicationē proferret ⁊ ma