De ſcripture euangeliceſibi inuitauit. qn̄ cū hoīe aſcēdit et omnē celicuriam letificauit. Hec etiam aſcēſio dn̄i olimfuit in trāſlatōe helie p̄figurata. Pelias legeꝫdei ī iudea p̄dicauit. et trāſgreſſores legis audacter īcrepauit. ꝓpter qd̓ magnā ſuſtinuit a iudeis ꝑſecutōeꝫ: ſꝫ apud deū meruit in ꝑadiſuꝫtrāſlatōꝫ. Ita xp̄c ī iudea viā veritatis docuitet ꝓpter hoc a iudeis multas ꝑſecutiones ſuſtinuit. ſꝫ deus illū ſuꝑ oēs celos exaltauit: et nomē qd̓ ē ſuꝑ omne nomē illi dedit. Oportebatem̄ pati xp̄m et ita ītrare ī gloriā ſua: et multomagis oꝫ nos tolerare ꝓpt̓ vitā eternā. Or̄oIh̓u corona celſior qͥ reſurgēs a mortuſis ad pr̄is aſcēdiſti dexterā. trahe ad temētē meā vt te ſolū ardēter deſiderē etinquirā. Da q̄ſo toto deſiderio meo et ſtudio tēdere. qͦ te credo aſcēdiſſe. vt in pn̄ti quidē miſeria ſolo tenear corꝑe. tecū aūt ſim cogitatōe ⁊auiditate. vt ibi ſit cor meū. vbi tu ſis theſaurꝰmeꝰ deſiderabilis et amabil̓. Trahe me pꝰ te. vtꝑ tuā grāꝫ de virtute ī virtutē aſcēdēs: te deumdeoꝝ videre merear in ſyon Amen.De ſcripture euāgelice ac fidei fine et vtili.LXXXIII.tate. CapitulumVnt ⁊ multa alia ſignaet facta ī multitudīe īcōp̄henſibiliexiſtētia. p̄ter ea q̄ ab euangeliſtisſūt ſcripta. q̄ fecit ih̓s ī terra ī ſe etī alijs tā actibꝰ cordis: ꝙ oris et oꝑis. an̄ ſuamreſurrectōeꝫ et pꝰ eandē. q̄ p̄ multitudīe ſua nōſūt ſcripta. Que ſi ſcribāt̉ ꝑ ſingl̓a. qͦ ad factaꝑticularia et ꝯditōes et virtutē eoꝝ. nec ip̄marbitror mūdū .i. hoīes huiꝰ mūdi caꝑe poſſe libros qͥ eēt ſcribēdi. Nō eī ſpacio locoꝝ credendū ē mūdū caꝑe n̄ poſſe. qꝛ ī eo ſcribi n̄ poſſētſi ſcripta nō ferret: ſꝫ capacitate ītellectꝰ legētiū et audiētiū et qͦ ad īcredulitatē īfideliū. ⁊ qͦad miſteria et ſenſū cōp̄hēdi fortaſſe nō poſſēt.Facta eī et v̓ba xp̄i n̄ ſūt hoīs tm̄: ſꝫ ⁊ d̓i. quiailla hūanitas erat organū diuinitatis. et iōn̄pn̄t ad plenū ab hoībꝰ explicari. vel etiā ꝯp̄hēdi. qd̓ pꝫ ex hoc. ꝙ a pͥncipio eccl̓ie ceperūt ſct̄iet doctores libros ſcribe̓ ad explicatōꝫ v̓boꝝ etfactoꝝ xp̄i. et adhuc ad plenū n̄ ſūt elucidata.īmo ſi mūdꝰ duraret ꝑ mille milia annoꝝ. ⁊ ſꝑlibri ſcriberēt̉: nūqͣ ad plenū elucidarēt̉. qꝛ ſicdictū ē. facta ſt̄ et dicta dei. q̄ ſūt nob̓ īcōprehēſibilia. ꝓpter eoꝝ excellētiā reſpectu intellectꝰnr̄i: et iō debemꝰ ſb̓iugare et captiuare intellectū nr̄m ī obſequiū xp̄i. vt ei aſſentiētes ꝑ fidēq̄ ē ī enigmate. tandē veniamꝰ ad ꝯtēplandamfacie ad faciē. Un̄ ẜm criſ. Nec iohānes nec alijeuāgeliſte oīa dixerūt: ſꝫ q̄ erāt ſuffitiētia att̄here ad fidē audiētes. Qm̄ qͥ nō credit his quedicta ſūt. neqꝫ pluribꝰ attēdet. qͥ v̓o hec ſuſcipitnullo īdigebit alio ī fidei rōeꝫ. Tātū em̄ ꝯſcripſerūt: ꝙͣtū ad fidē credētiū ſuffice̓ poſſe cognouerūt: et iō pauca de pluribꝰ eleger̄t. vt faciliꝰītelligāt̉. diligētiꝰ q̄rant̉. fide credāt̉: et memorie tradāt̉. Un̄ augꝰ. Cū ml̓ta feciſſet dn̄s ih̓s.nō oīa ſcripta ſūt: electa ſūt aūt q̄ ſcriberēt̉. q̄ac fidei fineſaluti credentiū ſuffice̓ videbāt̉. hec aug. Materia qͥdeꝫ euangelij et oīm euāgeliſtaꝝ ē eadē .ſ.ſācte trinitatis miſteriū: xp̄c ẜm diuinā ⁊ hūanā naturā. dicta et facta eiꝰ. aliorūqꝫ dicta etfacta ad ip̄m: oēs eī agūt d̓ iſtis ⁊ materia iſtorū. Intēto v̓o et finis oīm ē. ꝑ xp̄i geſta et doctrinā. fideꝫ de eo aſtrue̓. qd̓ ex fine libri ioh̓isꝑpendit̉. vbi dr̄. Hec aūt ſcripta ſūt vt credatis .ſ. fide formata caritate. qꝛ ih̓s ē xp̄c filiꝰ deiſcꝫ natural̓. ī potētia ſibi eqͣlis: ⁊ ꝑ ꝯſequēs idēī d̓itate. qꝛ natura diuina ē diuiſibil̓. Credatisinquā corde ad iuſtitiā: et ore ꝯfiteamī ad ſalutē. oꝑe oſtēdētes ad fructū vite. qꝛ fides ſine operibꝰ mortua ē. Ecce ſcripture vtilitas .ſ. effectꝰ fidei. ad hoc eī ordinat̉ tota ſcriptura nouiet veteris teſtamēti. Quā aūt vtilitateꝫ ex haccredulitate ꝯſequamur: manifeſtat̉ cū ſubiūgit̉. Et vt credētes vitā .ſ. eternā. ī qͣ clare videbis qd̓ nūc credit̉. habeatis nūc in ſpe et in futuro in re. vel vt credētes vitā habeatis. hic vitā iuſtitie q̄ habet̉ ꝑ fidē (iuſtus em̄ ex fide viuit) et ī futuro vitā ſpei q̄ habet̉ ꝑ gloriam: ethoc ī noīe eius .i. ꝑ fideꝫ nominis xp̄i. qꝛ non ēaliud nomē ſub celo datū hominibꝰ. ī qͦ oporteat nos ſaluos fieri. virtute gͦ noīs xp̄i ⁊ ſaluatoris habet̉ vita eterna. Un̄ iohannes. Hec ē vita eterna. vt cognoſcāt te verū deū: et quē miſiſti ih̓m xp̄m. Finis itaqꝫ .i. finalis cā euāgelij ē ſane crede̓. ꝑfecte dilige̓. ſacramētis īſigniri. et hoꝝ triū finalis cā ē vita eterna. Ad hecqͥppe adipiſcēba. fuit intentio ſcribe̓ et p̄dicareeuāgelia. Ueteris quidē teſtamēti intētio ē. nouū figuris et enigmatibꝰ demonſtrare: euāgelij aūt ad eterne beatitudinis gloriā mētes humanas accēdere. Fides gͦ catholica .i. vniuerſalis omnibꝰ ē neceſſaria: ad vitā et ſalutē eternāFidei ſuccedit ſpes: et ſpei ſuccedit beatitudo.caritas aūt etiā fide et ſpe decedentibꝰ ꝑmanetet augebit̉: et ideo maior his eſſe dicit̉. Que v̓ocredenda ſunt ex ſimbolo haberi poſſūt. Eſt eīſymbolum compendioſa collectio omniuꝫ adſalutem ſpectantium. Sunt aūt tria ſymbolaprimum apoſtolorū. ſecunduꝫ niceni concilij.tertium athanaſij. Primum factuꝫ eſt ad fideiinſtructionem. ſecundum ad fidei explanationē. tertiū ad fidei defēſionē. De primo ergo inquo eſt fidei fundamentū. hic videamꝰ ſolum:quia hoc magis eſt ad propoſitum. Ubi ſciendum ꝙ ſi reſpectus habeatur ad eos qui ediderūt hoc ſymbolum: tunc articuli ſunt duodecim ẜm numerum duodeciꝫ apoſtoloꝝ. Si autem conſideremus que radicaliter ſunt credenba. tunc articuli ſūt quatuordecim. quorum ſeptē ſpectant ad diuinitatē. et ſeptē ad humanitatē. et hec ſignata ſūt in ſeptē ſtellis et in ſeptem candelabris au reis. in quorū medio ambulabat filiꝰ hoīs. Sūt igit̉ ſeptē articuli fideiqui pertinēt ad diuinitatē. Primus eſt vnū deum eſſe. qui notat̉ ibi. credo in vnū deū. Credere deum. eſt credere deum eſſe. ſcilicet qꝛ ē: credere deo: ē credere verbis eiꝰ. ⁊ ſacre ſcripture.