Secunde partis.Et ẜm. Theophilū. hoc īterrogauit pilatus cōtemptū obiecti criminis ⁊ accuſationē iudeorūſubſannādo: qͣſi dicat. Tu pauꝑ humilis nūdꝰcui nullus adiutor. accuſaris de regni ambitōead qd̓ opus ē multoꝝ adiutoꝝ ⁊ ſumptuū. Etreſpōdit ih̓s. A temetip̄o hoc dicis. hoc ē qd̓ tueſtimes qͥ nūqͣ me vidiſti talibꝰ ītendere. an alijtibi dixerūt de me? Et tūc cognoſce radicē dictiex qͦ nullū ſignū tal̓ accuſatōis ī me vnꝙͣ vidiſtiRn̄dit pÿlatꝰ. Nūquid ego iudeꝰ ſum: Quaſi diceret. nō ſum iudeꝰ. ⁊ ideo de iſtis queſtionibꝰ ameip̄o nō loquor. ⁊ ꝑ meip̄m hec ſcire nō valeo.ſed gens tua ⁊ pontifices qͥ te ab alienigenis deberēt defende̓. tradiderūt te mihi ꝓ malefactoreTu gͦ dic. Quid feciſti; Interrogatꝰ itaqꝫ ih̓s deregno. rn̄dit pÿlato eū erudiēs ⁊ ad altiora r̄ducēs. Regnū īqͦt meū n̄ ē d̓ hoc mūdo. i. ẜm Criẜ.poteſtas mea ⁊ autoritas mea qͣ ſum rex. nō hꝫoriginē et principiū ex cauſis mūdanis ⁊ hoīmelectōne: ſed aliunde ſcꝫ a patre. Quaſi diceret.Rex ſum nō qͥdē talis qualē ſuſpicaris: ſꝫ ml̓tomaior ⁊ clarior. Temꝑale quippe regnū fugi: etnullū de hoc ſignū oſtēdi. Un̄ Criẜ. Nihil deniqꝫmōſtrauit tale. Neqꝫ em̄ milites. neqꝫ principesneqꝫ equos. neqꝫ muloꝝ iugū. neqꝫ alid̓ qd̓ talehabebat circa ſemetip̄m: ſed humilē hāc ⁊ īopēvitā ꝑtrāſibat. duodecim viles hoīes ſecū circūferēs Hec Criẜ. Scd̓m diuinitātē oīa ſunt ſubiecta xp̄o: tn̄ ꝙͣtū ad humanitatē in pͥmo aduētu ſuo nō venit ad dominādū temꝑalit̓ ⁊ regnādū: ſed magis ad ſeruiendū ⁊ paciēdū. Un̄ nonnegat ſe eſſe regem: ſed magis cōcedit: qꝛ ſcd̓mveritatē ip̄e erat rex regū: derūtamē ad tollēdūoccaſionē euadēdi. temperat ſuā reſponſionemdicēs. ꝙ nō querit hꝰ mūdi tꝑalem dominatōeꝫqꝛ regnū ſuū non ē de hoc mūdo: ꝙͣtū ad tꝑaliaiſta querēda ⁊ habēda. Et gͦ regnū eius neqꝫ iudeis. neqꝫ romanis aduerſum erat. nec dn̄atōeꝫeoꝝ impediebat: qꝛ ip̄i tm̄ d̓ regno terreno qd̓ d̓hoc mūdo ē curabāt. Quaſi diceret eis. deceptieſtis: nō impedio dominatōꝫ veſtrā ī hoc mūdone vane timeatis ⁊ ſeuiatis: ſꝫ ad regnū celeſteqd̓ nō eſt d̓ hoc mūdo benite credēdo. ad qd̓ vosīuito p̄dicando. Xp̄c dixit regnū meū nō eſt dehoc mūdo: ſed tn̄ multi p̄lati qͥ ſunt eius vicarijcōtrariū vident̉ dicere facto. in pōpis ſe principibꝰ terrenis equātes: vel etiā eos excedentes.Et ſubiūgit. Si ex hoc mūdo eſſet regnū meumtūc miniſtri regni mei terreni. vnde poſt regemetiā regnū temꝑale habet firmitatē: vtiqꝫ decertarent cōtra aduerſarios: vt nō traderer iudeisꝑ qd̓ patet ꝙ nō eſt mūbanū regnū meū. Undeſequit̉. Nūc autē regnū meū nō eſt hinc. id eſt d̓hoc mundo: eſt tamē hic qꝛ vbiqꝫ attingit a fineuſqꝫ ad finē. Unde Augꝰ. Non dicit non eſt hic:hic eſt em̄ regnū eius uſqꝫ in finē ſeculi: habensin ſe cōmixta zizania vſqꝫ ad meſſem: ſed tamēnō eſt hinc: quia ꝑegrinat̉ in hoc mūdo. Unde ⁊Theophilus. Nō dicit nō eſt hic: ſed nō eſt hincnam regnat in mūdo: ⁊ vtit̉ illius ꝓuiſione: etiuxta potū cūcta diſpoſuit. Non eſt autē ab infiCapitulum. lxj.mis cōſtitutū regnū eius: ſed celitus ⁊ ante ſecula. Unde etiam Criſoſtomus. Sed cum dixitregnū meum non eſt hinc: non priuat mūdumde ſua ꝓuidentia et prelatione: ſed oſtendit regnū ſuum non eſſe humanū: neqꝫ corruptibile.quoniā deſuper habet principatum: quia noneſt humanus: ſed multo maior ⁊ clarior. Dixititaqꝫ ei pÿlatus. Ergo rex es tu: ex quo alubi ēregnum tuū. Reſpondit ih̓s. Tu dicis: quia rexſum ego. Quaſi diceret. Ego nec nego: nec affirmō: ſed tu dicis. non tamē aſſerendo: ſed interrogando. Eodem verbo preſidi quo ⁊ principibꝰſacerdotum reſpondit: vt ꝓpria ſentencia condēnentur. Noluit dicere non ſum. ne falſum diceret. noluit etiam dicere ego ſum: vt calūnie occaſionem daret. Und̓ ſic temꝑauit reſponſionēvt et verū diceret. et ſermo eius calumnie nonpateret: ⁊ penitus nulla culpa in eo cognoſceretur. Deinde determinat ſui regni cōditionēdicens. ego in hoc natus ſum temporaliter. ⁊ adhoc veni in mūdum per carnis aſſumptionem:vt teſtimoniū perhibeam veritati: dicendo ⁊ deprecando veritatem de diuinis in cordibus fidelium. Et ideo omnis qui eſt ex veritate prima q̄deus eſt. non ſolū ꝑ creationē: ſed etiā ꝑ imitationem ⁊ ſubiectōeꝫ. audit verba mea credendo⁊ opere abimpſendo. ⁊ ꝑ cōſequēs in talibus ſpiritualiter regno. Dixit ei pÿlatus. Quid eſt veritas? Et huius queſtionis reſponſum nō expectauit: quia iudeorum malitiā ⁊ xp̄i innocentiāpercipiens. ad eius liberationem feſtinauit: vl̓queſtionem de veritate tm̄ facere potuit: ſed reſponſum finale audire non meruit: quia iudicium ſuū a veritate inchoauit: ⁊ non in veritate: ſed in peruerſitate finiuit. Legitur tamen īeuangelio nazareorum. et etiam videtur dicereAuguſtinus. ꝙ xp̄c reſpondit ꝙ veritas eſt d̓ celo: ⁊ non erat in terra: ſed pÿlatus non audiuit.pel quia exiuit ad iudeos. vel propter tumultūclamantiū. Pylatus queſtionem de veritate fecit: ſed de reſponſione non curauit. Ueritas em̄eſt ſicut aqua benedicta. ad quā omnes currūttn̄ manus faciei apponūt: ne ſuper faciem aquacadat. Sic multi querūt de veritate: tn̄ noluntꝙ eis veritas de ſuis defectibꝰ dicatur. etiam ꝓeorum ſalute. Et cum hec dixiſſet querēdo qͥdeſt veritas. iterū exiuit ad iudeos. vt ꝓ innocentia domini loqueret̉ ⁊ dixit ad eos. Ego nullamin eo īuenio cauſā .ſ. morte dignam. Quia enimpÿlatus et imperator dn̄s ſuus. non curabantniſi de regno terreno. ideo pÿlatus habuit ih̓mexcuſatum: dicens ſe nihil criminis īuenire ī eoErgo iudei inuidia ſtimulati ſunt: qui iuſtummēdacit̉ damnare laborauerūt. Sed hic ē modus maloꝝ. ꝙ ꝑ mendacia querūt cōdemnatōeꝫiuſtoꝝ. Ex hoc etiā patet ꝙ aliqn̄ iuſtius agit̉ īcuria laÿcali ꝙͣ clericali. principes em̄ ſacerdotū xp̄m cōdēnauerūt tanꝙͣ mortis reū. quē pÿlatus ꝓnūciat īnocentē ⁊ iuſtū. Sic ⁊ hodie fitī pluribꝰ locis. ꝙ malefactores qͣ per ſecularesiudices punirēt̉. ꝑ eccl̓iaſticos viros in magnū