Secūde partisin eum crediturum ⁊ ab vtroqꝫ eum inuocāduꝫeſſe doceat. quia non eſt diſtinctō iudei ⁊ greci.Ꝙ autem dicit ſi poſſibile eſt. ad potentiaꝫ deipariter ⁊ iuſticiam refert. Quoniam ꝙͣtum adiuſticiam eius qui nonſolū potens eſt. ſedetiaꝫiuſtus. non ſunt poſſibilia niſi ea que iuſta ſūt.Ande vt verus homo horrebat mortem: ⁊ volūtate ſenſualitatis vellet non mori. ſi de iuſticiapoſſet fieri. Habebat autem iuſticia patris vtxp̄c pateret̉. ⁊ a conſtitutōne mundi hoc noſtreſalutis ſacramentū erat ab eo preoſtenſū. Anguſtia ergo mortis ⁊ tolerantia paſſionis. nonplacebat xp̄o per ſe. ⁊ tanꝙͣ finis qui per ſe appetitur: ideo ſimpliciter loquendo pati nolebatſed ꝓpter obedientiā patris et ſalutem humanigeneris paſſionem ⁊ mortē voluntarie ſuſtinebat. ſicut infirmus volūtarie recipit potōnemamarā. non ꝓpter potōnem. ſed ꝓpter ſanitateꝫꝯſequendam. Hec voluntas nō moriendi glorioſos martires facit. Non em̄ vult ſenſus carnisniſi qd̓ delectat: ſi autē delectaret eos mori. nōinde viderent̉ mereri. Sed quia hanc voluntatem nō moriendi deo ſubiciunt. et qd̓ naturalit̓fugiunt ꝓpter deū volunt: ideo merent̉. Unde etxp̄c ſubdit: dicens. Uerūtamen non qd̓ ego volo humano affectu. ſed qd̓ tu. Quod em̄ ex humana infirmitate trepibanter rēnuerat. reuertens in ſeipſum ꝑ obedientiam et fortitudinemmentis confirmat. Non: inqͥt. hoc fiat. qd̓ humano affectu loquor. ſed ad qd̓ miſſus ſū. ⁊ ꝓpterqd̓ ad terras tua voluntate deſcendi. Unde alubi. Non veni facere voluntatē meam. ſcꝫ quamtemporaliter ſumpſi ex virgine: ſed voluntatēeius qui miſit me. quā videlicet ꝯmunem habuieternus cum patre. ⁊ quā ſemper approbo anime ratōne. Non meā. non ꝓpriam. non meā nōfilij hominis. non meā que reſiſtat deo. Et vtiqꝫvoluntas xp̄i non erat cōtraria voluntati patris. ſed qui venerat obedientiā docere. non inueniret̉ obediens ſi ꝓpriam faceret voluntatē.Quanto ergo magis nos nō iudicabimur obedientes. ſi facimus ꝓprias voluntates. Un̄ Auguſti. Filius vnicus dicit non quero voluntatēmeam: ⁊ homines volunt facere voluntatē ſuāIlle tātū ſe humiliat qͥ eſt equalis patri: et tātū ſe extollit q̄ in imo iacet: ⁊ niſi manus ei porrigatur non ſurgit. Et iterum. Tranſfigurat īſe ſuos: ⁊ qui nihil aliud vult ꝙͣ pater. docet eospriuatam voluntatē corrigere. ⁊ dirigere iuxtadiuinā. Unde ⁊ Hiero. Uſqꝫ in finē non ceſſat docere nos patribꝰ obebire ⁊ voluntatē eoꝝ volūtati noſtre p̄ponere. Oſtendit itaqꝫ ẜm bedamdominus ih̓s: vt cum mors vel aliud qd̓ fieri nōlumus īminet. ſic per infirmitateꝫ petamus vtnō fiat: quatenus per fortitubinē ꝑati ſimꝰ. vtvoluntas ꝯditoris noſtri etiā ꝯtra noſtrā volūtatem fiat. Nam ſicut multū ꝯfidere non debemus ne noſtrā virtutē videamur ꝓfiteri: ſic ml̓tum puſillanimiter agere ⁊ diffidere non debemus. ne dei adiutoris noſtri impotentiam videamur ꝓnunciare. Et iterum. Multi adhuc inCapitulum. lix.firmi ꝯtriſtant̉ futura morte. ſed ſi habeant rectum cor. vitent mortem qͣntum poſſunt: ſed ſinon poſſunt. dicant qd̓ dn̄s dixit: pater ſi fieripoteſt. trāſeat a me calix iſte. ecce habes voluntatem humanam. vide iam rectum cor. ſed nonqd̓ ego volo ſed qd̓ tu. hec Beda. Et rediēs deloco in quo orauerat ad tres diſcipulos ſuos.ſcꝫ petꝝ. iacobū ⁊ ioh̓eꝫ. inuenit eos dormiētesIam vicina temptatōne incipiebant oculi eoꝝlangueſcere. qꝛ dormitō erat quaſi prefigurationegatōnis ⁊ fuge. Unde beda. Somnus corꝑisprefiguratō erat. ꝙ in proximo grauandi erantſomno infidelitatis. Et petro ÿronice dicit ſic.Sÿmon dormis? Quaſi diceret. Sic erat faciēdum vel ſic imples qd̓ ꝓmiſeras? Non potuiſtivna hora vigilare mecū? Quaſi dice̓t. Qui vnahora nō potuiſti vigilare mecū quomō morteꝫſpernes tu qui ſpondes mori mecū. Non oſtendis tātū feruorē facto qͣntum verbo. In hoc apparet tua infirmitas. Per hoc qd̓ dicit vna hora. oſtendit ꝙ breuis eſt moleſtia temptationisreſpectu remuneratōis. Vt ergo dicit tulliꝰ. oīaque breuia ſūt tolerabilia debent eſſe. etiā ſi magna ſint. Ꝙͣuis autē omnes dormirent. petrumtamē potius increpat: quia em̄ pre ceteris fuerat gloriatus: ideo p̄ ceteris erat increpandus.Item qꝛ inter eos pͥncipalis erat: ideo ī ip̄o alios rep̄hendebat. Item quia in eodē defectu prelatus magis eſt increpādus ꝙͣ alij ceteris paribus. Qui etiā iam infirmitate depreſſus. nō petrus vel cephas. ſed ātiquo nomīe ſymon a domino hic vocat̉. Uigilate attēte oculis mentis⁊ corporis. ⁊ orate deuote verbis. cordis ⁊ oris.vt nō intretis in temptatōneꝫ negandi me ⁊ recedendi a me. Nō dicit ne temptemini quia impoſſibile eſt hominē non temptari. ſed ne intretis in temptatōnem. ⁊ incidatis in eius ꝓfundūid eſt ne temptatō vos ſuꝑet ⁊ includat ꝑ ꝯſenſum vel opus: temptatōnis em̄ initiū eſt ſuggeſtio mali. mediū ꝯſenſus in delectatōneꝫ vl̓ opꝰconſumatio eſt opus ip̄m. Ad euitandū autemtemptatōnem ⁊ ad reſiſtendum eidem recurrēdum eſt ad oratōnem. Oratio enim eſt eleuatiomentis in deum: quāto autē mens in deum eleuatur. tāto facilius temptatio ab ea ſeꝑat̉. Etſicut ſur audito clamore fugit. ⁊ vicini veniuntad ſuccurſū: ita clamor oratōnis dÿabolum fugat. ⁊ ſanctos ad ſuccurrendū excitat. Unde ÿſidorus. Hoc ē remediū eiꝰ qui vitioꝝ temptamētis eſtuat. vt quotiēs quolibet vito tangitur. totiens oratōnes fundat. quia frequens oratō impugnatōnem vitiorū extinguit. Et ſicut ſeruusqui ſentit furē in domo ⁊ non clamat. fauet furi ⁊ ꝓditor eſt dn̄i ſui: ſic qui ſcit temptatōeꝫ eēin corde. videt̉ xp̄m ꝓdere ⁊ dÿabolo ꝯſentire.niſi ſtatim ꝑ oratōnem exclamet. Et ideo quiadÿabolus ſemꝑ temptat. ſemꝑ debemꝰ orare etnunꝙͣ deficere. Sed or̄o debet ordinari. non adhoc vt nō tēptemur: ſed ad hoc ꝙ nō intremusin temptatōnem. Aultum aūt valet ad expulſionem temptatōis cogitatō ⁊ timor et̄ne mortis
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten