⁊ conſumationis ſeculiSed qͦs poteſt ſꝑ orare? Ergo hoc ītelligēduꝫ ēde quottidianis horis canonicis. iuxta ritū eccl̓e ꝯſtitutus. ⁊ oremꝰ ſemꝑ .ſ. ꝓ temꝑe et horisdebitis: ⁊ ſic ſꝑ non īportat ꝯtinuitatē tꝑis. qꝛoportet īterrūpi tꝑe dormitōis. ⁊ qͣrūdā neceſſitatū corꝑis. ſꝫ īportat īſtātiā orōis tꝑibꝰ ⁊ horis ad hoc ꝯgruis. Aut certe qͥcqͥd iuſtꝰ facit ⁊dicit ẜm deū. ad orōeꝫ eſt reputandū. Nā ſꝑ orat. qͥ ſemꝑ bn̄facit ſeu ī bono ꝑſeuerat: nec deſinit orare. niſi cū deſinit iuſtꝰ eē. Orat eī n̄ſolūlīgua. ſꝫ ⁊ cor ⁊ cogitatō. deſideriū. ſēſꝰ. manusoculi ⁊ oīs oꝑatō bona. Hec .n. ſi orare ceſſauerīt oīs līgue or̄o īutil̓ ē. Et hoc mō ſꝑ ⁊ ſine intermiſſiōe poſſumꝰ orare. et ab orōe nō defice̓.vn̄ Augꝰ. Qui deū laudat līgua. nō ſꝑ pōt. quimoribꝰ deū laudat ſꝑ pōt. Multū aūt valꝫ apd̓deū or̄o cū lacrimis. qꝛ hāc deꝰ magis diligit etcitiꝰ exaudit. vn̄ angelꝰ ad Thobiaꝫ. qn̄ orabascū lacrimis ego obtuli orōꝫ tuā dn̄o. Et dn̄s ꝑÿſa. ad Ezechiā. Audiui orōeꝫ tuā. vidi lacrīastuas. Nā vt ait hiero. Or̄o deū lenit. lacrīa cogit. hec vngit. illa pūgit. vn̄ Bern̄. O hūil̓ lac̄ma. tua ē potētia. tua ē regni gl̓a: an̄ faciē iudicis ſola ītrare nō ve̓ris. qͥcqͥd petieris īpetͣb̓.accuſatori ſilētiū īponis. ⁊ qn̄qꝫ ſnīaꝫ ab ore iudicis rapis. vīcis inuīcibilē. ligas oīpotētē. Etad ꝓbādū efficatiā orōis aſſidue. ꝓpoīt ꝑabolāde ꝑſeuerātia ī orōe: ⁊ de eꝰ exauditōe: īducensexēplū de iudice. qͥ deū nō tīebat offēde̓ ⁊ hoīeꝫnō reue̓hat̉ publice ſcādalizare. nec dīno tīoremouebat̉. nec hūano pudore. ⁊ de vidua petētevīdicari de aduerſario ſuo .ſ. vt face̓t ſibi iuſticiā de eo: quā tādē ob ſolā īportuītatē p̄cū ſuarū exaudiuit: ne eū ſuggillaret .i. ſugge̓ndo ſuaīportunitate offēde̓t: ⁊ fecit victꝰ tedio qd̓ nolebat face̓ bn̄ficō: motꝰ ad faciēdū iuſticiā. nō ꝓpt̓ amorē iuſticie. ſꝫ ad euitatōeꝫ ſue moleſtie.Ex qͦ pꝫ aliqͦs hobię peiores iſto eſſe. qꝛ nec deitīore nec hoīm pudore nec aliqͣ īportuītate volūt gͣuatis iuſticiā face̓. Hāc ꝑabolā dn̄s iō ꝓpoſuit vt on̄dat qͣntoc̄tiores de exauditōe eē debeāt. q̄ deū fōtē iuſtīe ⁊ miſcd̓ie ꝑſeuerāt̉ rogātcū apud īiquū iudicē baluerit ꝑſeuerātia dep̄cātis ip̄m. qꝛ ꝑ īportuītatē p̄cū obtinuit petitōis effectū. Sic .n. ml̓tofortiꝰ deꝰ. qͥ ē bonꝰ ⁊ iuſtꝰ: ex audiet p̄ces. ⁊ faciet vīdictā electoꝝ ſuoꝝī p̄ſſura ⁊ t̓bulatōne exiſtētiū: ⁊ clamātiū ad ſedie ac nocte .i. orātiū īſtāt̉ ꝓ ſua lib̓atōe ⁊ d̓claratōe dīne iuſtīe. Aduertēdū tn̄. ꝙ ſct̄i viuētesī t̓ra. nō petunt a deo de aduerſarijs vīdictā ꝑgehēne penā: ſꝫ ꝙ ꝯuerſi ad iuſticiā deſināt eēmali. ẜm illud ī ꝓuer. verte īpios ⁊ nō erūt. ſcꝫīpij. vel ꝙ amiſſa pt̄ate quā nūc hn̄t deſināt iuſtos ꝑſeqͥ. Ul̓ qꝛ ad bonos ꝑtinet bona ſpūalia⁊ et̓na ſuis ꝑſecudoribꝰ optare. et hoc mō ꝓ eisorare: ſꝫ qꝛ pene tꝑales. ſūt q̄dam medicīe. ⁊ valēt ad emēdatōꝫ vite. ⁊ ad declaratōꝫ dīne iuſticie: iō ad ſct̄os bn̄ ꝑtinꝫ petere a deo hoc modovīdictā de ſuis ꝑſecutoribꝰ. non ex motu ire. ſedex zelo iuſticie. ⁊ ſic nō eſt ꝯtra illud qd̓ dicit̉.Orate ꝓ ꝑſeq̄ntibꝰ vos ⁊cͣ. Dein̄ poſt oratōeꝫSecunde partis. Capitu. xlij.ſubiūgit dn̄s de fide īterrogatōem: dicēs. Uerūtamē cū venerit filiꝰ hoīs .ſ. xp̄c ad iudiciū. putas inueniet fidē ſuꝑ terrā: q. d. paꝝ inueniet.reſpectīe loquēdo de fide formata caritate. Defide pꝰ oratōem int̓rogat. qꝛ ſi fides deficit oratō perit. Quō .n. inuocabūt ī quē nō crediberūtErgo vt oremꝰ: credamus. ⁊ vt ip̄a fides qͣ oramꝰ nō deficiat: oremꝰ. Qd̓ aūt q̄rit dn̄s. an ī aduētu ſuo īueniat fidē: nō facit dubitādo. qͥ oīanouit. ſed q̄rit arguēs ⁊ increpās īfideliū multitudinē: qꝛ ī aduentu ſuo ml̓tos ab antixp̄o ſeductos. reꝑiet a fide corruiſſe: r̄ſpectu qͦꝝ paucos īueniet ī vera fidei ꝯfeſſiōe ꝑſtitiſſe. tūc .n.ẜm bedā tāta erit caritas electoꝝ: vt nō tā obclamorē īfideliū. ꝙͣ ob torporē aliorū. totiꝰ iammd̓i ſit accelerāda ruina. qꝛ .n. habūdabit iniqͥtas. refrigeſcꝫ ⁊ deficiet caritas ml̓toꝝ. Et qꝛp̄muīuit dn̄s fideles ꝯͣ aduētū antixp̄i et ſuorūpſeudo ꝓph̓aꝝ. ac īſuꝑ monuit eos orare ſꝑ intātis mal̓ ad expectandū aduētū ſuū: nūc cōſolat̉ eos ꝑ ſuū ꝓpīquū aduētū. Ubi ſciēdū ꝙ cūt̄plex ſit aduētꝰ dei ſaluatoris nr̄i. videlꝫ ī carnē. ī mentē. ⁊ in iudiciū: pͥmo duo ſūt amoris.t̓ciꝰ ē tīoris: terciū celebramꝰ ꝓpter pͥmū ⁊ pͥmūꝓpter mediū. De aduentu .n. ad iudiciū mentōfit iſto tꝑe ī officio. vt timore nob̓ immiſſo: advenerādam futurā feſtiuitatē natal̓ dn̄i in carnem. nos ſolicitiꝰ p̄paremꝰ. De aduentū ī carnē iō feſta recolimꝰ. quatenꝰ ꝑ ea verbū et̄nuꝫmentalr̄ ꝯciꝑe me̓amur. dū ip̄a mental̓ ꝯceptōeſt maxīa gr̄a oīm donoꝝ. que in hac vita ẜmlegē ꝯmunē anime deuote ꝑ grāꝫ ꝯferūt̉. vndedīc Augꝰ. ꝙ beatior fuit maria ꝯcipiendo xp̄mmēte ꝙͣ carne. Et qꝛ dicit idē Augꝰ. ꝙ tīoris ēp̄ꝑare locū. ⁊ ꝙ ītroducit caritatē ſic ſeta filuꝫideo eccl̓a celebrans aduentū dn̄i in carnē. pariter ⁊ ī mentem. qui ſūt aduentꝰ amoris: ſiml̓mentōeꝫ facit in officio de aduentu eiꝰ ad iudicium. qui eſt aduentꝰ timoris: vt videlicet ꝑ timoreꝫ introducat̉. ac per hoc nos moueamurad amoroſaꝫ noſtri hoſpitij p̄paratōeꝫ: quatenus verbo eterno mentalr̄ in nob̓ ꝯcepto. dicamus cū ꝓpheta. a timore tuo dn̄e concepimusſpirituꝫ ſalutis. Conſolat̉ ergo eos dn̄s de ſuoaduentu ꝓpinquo. quia ſtatī nō immediate ſedparuo tꝑe elapſo. poſt tribulatōnem antixp̄i ⁊pſeudo proph̓aꝝ. que durabit ꝑ tres annos cuꝫdimidio. ⁊ etiā poſt mortē ipſius antixp̄i: apparebūt ſigna manifeſta ꝓpinqͥ iudicij. qꝛ poſt tribulatōem illā anteꝙͣ appareant ſigna iſta. erittp̄s breue .ſ. quadraginta dieꝝ vel circa. ad r̄frigeriū bonoꝝ ⁊ ad penitentiā maloꝝ. ī quo peītere poterūt illi. qui ꝑ antixp̄m fuerūt deceptiEt ſciendū. ꝙ appropīquante finali iudicioin om̄i creatura apꝑebit turbatō. Uniuerſitasaūt creaturaꝝ reduci pōt ad quatuor genera.videlicꝫ ad naturā celeſtē elemētarē. ratōalē etītellectualē. Primo gͦ deſcribit̉ turbatō ī natura celeſti. videlicꝫ in ſole. luna ⁊ ſtellis. in quibus erūt aliqͣ apparētia inſolita ⁊ nature ſūt repugnātia. ⁊ ideo dicunt̉ ſigna que ī eis erunt.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten