De rege qui voluitvniuerſum debitū a vobis exigēdo. ⁊ vos cortoribꝰ cruciādos trabēdo. ſcd̓m Criẜ. Nō dicit pater veſter. ſꝫ pater meus. nō em̄ dignū eſt hominis talis vocari patrē deū. qui ita ꝑnicioſus etodioſus eſt. Ubi Piero. Formidoloſa ſententiaſi ꝑua fratri nō dimittamꝰ. magna nobis a deonō dimittent̉. Et quia vnuſquiſqꝫ poteſt dicereore. nihil habeo ꝯtra eū: habet deum iudicē quiſil̓atōnem ficte pacis aufert: dicēs. ſi nō remiſeritis vnuſqͥſqꝫ fr̄i ſuo. nonſolū ore: ſedētiaꝫ decordibꝰ veſtris. nō ficta pace. ſed vera ⁊ integradilectōne. Quia nō ſufficit labijs dimittere. niſi ora ⁊ corda ꝯueniant. Quidā em̄ dimitte̓ noiunt oīno: qꝛ ⁊ malitiā ẜuant in corde. et vindictam dū poſſunt exercēt in oꝑe. Alij ⁊ ſi remittunt ꝙͣtum ad vindictā. ẜuant tamē cōceptumodiū ꝙͣtum ad malitiaꝫ. Sed quiſqͥs ſibi a dn̄oremitti deſiderat. oꝑtet vt vtroqꝫ mō fratri remittat: vt nec opere exerceat vindictā. nec corde reſeruet malitiā. Quia ſcd̓m Grego. Si hocqd̓ ī nos delinquit̉ ex corde nō dimittimꝰ: illudrurſus a nobis exiget̉. qd̓ nobis iā ꝑ penitētiādimiſſū fuiſſe gaudebamꝰ. Ubi gͦ non fuerit caritatis ꝑſeuerātia. nulla ē ſufficiēs penitentia.Unde a peccatis ſoluto dicit̉. Uade ⁊ ampliꝰ nōli peccare. Seculares qͦꝫ leges. ꝓpter ingratitudines quoſdā reuocāt manumiſſos ad prioremſeruitutē. Sed ex his videt̉ ꝙ pct̄a dimiſſa redeant ꝓpter iteratā pct̄i ꝑpetratōnē. Ad hoc dicitur ꝯmuniter. ꝙ redeūt ꝑ aggrauatōeꝫ peccati ſequētis: nō ꝙ peccatū ſequēs ſit eque graueſicut om̄ia p̄cedentia. ſed qꝛ grauius eſt ex ꝯꝑaratōne p̄cedentiū. Un̄ exigit̉ ꝙ dimiſſū fuerat.nō in ſe. ſed ꝙͣtum ad ingratitudineꝫ dimiſſiōis⁊ ideo dicunt̉ omia redire. qꝛ ingratitudo ē reſpectu dimiſſionis q̄ omniū fuit. ⁊ ita quodammodo reſpectū habet ad om̄ia dimiſſa. Non gͦredeūt ꝙͣtuꝫ ad maculā ⁊ reatū. ſed ꝙͣtū ad ingratitudinē. Qui em̄ poſt acceptā remiſſionemad peccatū redit: magis delinquit. ꝙ ingratustāto benefitō extitit. ⁊ ita ingratitudo peccatuꝫrecidiuatōnis aggrauat. Quidam v̓o dicunt. ꝙpct̄a redeūt in qͣtuor caſibꝰ. ſcꝫ ꝓpter odiū frat̓nū. ꝓpter apoſtaſiā a fide. ꝓpter ꝯtemptū ꝯfeſſionis. ⁊ ꝓpter dolorē de penitētia habita. Un̄ ſūtperſus. Fratres odit vbi apoſtata fit. ſpernitqꝫ fateri. Penituiſſe piget priſtina culpa redit.Faciliter gͦ ⁊ merito ī te peccāti dimittes. ſi qͣntum tibi dimitti deſideras veraciter attendas.Quia ẜm Criẜ. ⁊ ſi ſeptuagieſſepties dimiſeris.⁊ ſi om̄ia ſimpliciter pct̄a ꝯceſſeris ꝯtinue ꝓximo: qͣntū gutta aque ad pelagus infinitū. tātomagis et multoplus deficit tuꝰ amor ad īfinitābonitatē dei. cuiꝰ ī neceſſitate ꝯſtitutus es. cuꝫiudicaberis ⁊ noxas tribueris. Et ideo bn̄ pct̄ain deū decē milibꝰ talētis. ⁊ pct̄a in ꝓximū centū denarijs ꝯꝑauit: qꝛ etiā eadem pct̄a. multograuiora ꝯmiſſa ſūt in deū. ꝙͣ in ꝓximū. Hoce­ ꝯ5mur gͦ hoc loco. vt ſicut dn̄s nobis dimittit maiora pct̄a. ſic nos dimittamꝰ cōſeruis nr̄is minora in nos ꝯmiſſa. alioqͥn a nobis exiget debirationem ponereta vniuerſa. Vnde Augꝰ. Om̄is homo debitor ēdei. ⁊ debitorē habet fratrē ſuū. Ideo deꝰ iuſtusꝯſtituit tibi regulā ī debitore tuo. quā faciet etip̄e cū ſuo. Unde ⁊ Criẜ. Hec igit̉ oīa intelligentes. ⁊ hec decē milia excogitātes. ſaltem hinc feſtinemus ad dimittendū ꝓximis parua ⁊ viliaAudiamus īmiſericordes ⁊ crudeles: quoniamnō alijs ſumus crudeles: ſed nobiſmetip̄is. Cuꝫmemorari maloꝝ vis. excogita qm̄ tibip̄i malorū rememoraris. nō alij: qm̄ tua ligas pct̄a. nōꝓximi. Duo itaqꝫ hinc querit ⁊ cognoſcere aduerſum peccata noſtra. ⁊ alijs dimittere: et illd̓pter hoc. vt facilius hoc fiat. Qui em̄ ſua ītelligit. facilius ignoſcit ꝯſeruo: et nō ſimpliciterab ore dimittere. ſed ⁊ a corde. Ne igitur dicas.qm̄ ꝯuiciatus eſt ⁊ detraxit. ⁊ decem milia operatus eſt mihi mala. Quanto em̄ dixeris. tantomagis monſtras eum benefactorē: dedit em̄ occaſionem abluēdi peccata tua. Quare quantomaiora īiuſta tibi fecit: tāto maioꝝ peccatorūdimiſſionis cauſa tibi ꝯſiſtit. Si eī voluerimꝰnullus īiuſta nobis facere poterit. ſed et inimici maxime proderūt nobis. Uide ergo quāta lucraris. manſuete inimicoꝝ ferens īprudentiasprimū quidem ⁊ maximū peccatoꝝ remiſſionē.ſcd̓m pacientiā ⁊ ꝑſeuerantiā. terciū manſuetudinem ⁊ amorē hominū. quartū ab ira cōtinueeſſe libeꝝ. ⁊ a triſticia que hinc eſt. Cū his ⁊ venerabilis eris ⁊ ip̄e inimicis. ⁊ ſi demones fuerint: magis aūt neqꝫ habebis iam inimicuꝫ itadiſpoſitus. Qd̓ aūt eſt maius ⁊ primū. dei amicitiā: ⁊ ſi peccaueris venia potieris. Et iterumnon memoriā maloꝝ habeamꝰ in eos qui ledūtnā nobis ꝓſūt maxīe. niſi noſip̄os vindic auerimus. Rapuit ille. gracias egiſti tu ꝓ iniuſticia⁊ glorificaſti deū: infinitas fructificaſti mercedes. Si aūt oraueris ꝓ eo. deo factus es ſimilisUides qualiter maxime lucramur ab alioꝝ ꝑſecutōe. Nihil ita deū letificat. vt nō redde̓ maluꝫ pro malo. ÿmmo reddere contraria iniūctūeſt nobis. benefitia ⁊ oratōnes. Nō ē quid difficilius ꝙͣ memoria malorum. Hec igitur ſciēteshumiliemur. et debitoribus noſtris etiam gratias agamus: fiunt eniꝫ nobis ſi philoſopharivolumus. maxime non ſolum indulgentie: verumētiam mercedis occaſio. Pauca ſiquidē damus. plurima recepturi. Quid igitur expetiscum diolentia. cum deceret ⁊ ſi ille vellet dare.ei concedere. vt a deo totū accipias. Nunc autēomnia facis ⁊ litigas. vt nihil tibi dimittat̉ tuorum. Quodcūqꝫ ergo debitores habes ⁊ pecuniarum ⁊ laborum. omnes dimittens liberos. deum expete remuneratorem. Cuncta igitur ⁊ pecunias ⁊ peccata debitoribus noſtris donemusvt nobis retributō optata ꝓueniat. Quodqꝫ negleximus per aliam explere virtutē. hoc de obliuione admiſſe in nos malitie adipiſcētes. eternis pociamur bonis. hec Criſoſt. Attende ⁊ hicſenecā qui dicit. Si magnanimis fueris. nunꝙͣ iudicabis tibi contumeliaꝫ fieri. De inimicodices. Non nocuit mihi: ſed animum nocendi