De rege qui voluitdiſti: dicētes ⁊ acceptaſti. neqꝫ hoc ē īnoxium.Nihil aūt ita dilectōem conſeruat vt nō memīſſe eoꝝ q̄ ī nos peccauerūt. hec Criẜ. Aduertendū aūt. ꝙ licet offēſa ſit ſemꝑ remittēda. nō tn̄īiuria. Si .n. ex remiſſiōe īiurie ⁊ pene debite ſeq̄ret̉ ꝓnitas ī eo cui remittit̉ ad faciliꝰ peccādūnō eſſꝫ bonū ei remitte̓. Sil̓r ſi ex tali remiſſione eēt ſcābalū alioꝝ: ⁊ obmiſſio iuſticie. Et ſicin caſibꝰ conſil̓ibꝰ ītellige. Dimittamus gͦ debitoribꝰ noſtris debita pene pct̄i. ſi peniteant innos peccaſſe. dimitte̓ v̓o quod qͥs ī deū peccat.non ē noſtri arbitrij. Sed vt dicit Pieroꝰ. nosecōtrario ī dei iniuria benigni ſumꝰ: ī nr̄is cōtumelijs odia exercemus.Oratio.Omine ih̓u xp̄e mihi īdigno ꝓpiciꝰ ꝯcede. vt fr̄eꝫ peccātē verb̓ oportune corripiēdo emēdā: et ſi nō verb̓. ſaltē orōnibus. ⁊ hoīs exempl̓. hoc face̓ nō deſiſtā. Da mihi etiā vt ī vnitate eccl̓e ⁊ caritate fraterna ꝑmanēdo. merear ī oratōnibꝰ exaudiri. ⁊ te ꝑ fauorē et auxiliū ī medio noſtꝝ exꝑiri. qͥ habitatōem tibi ī pacificis collocaſti. Inſuꝑ ⁊ hoc tribue mihi. vt quotiēſcunqꝫ peccauerit frater inme. totiēs dimittā ei. ita ꝙ nec rācor īceriꝰ. necrācoris ſignū exterius ī me valeat aliqͣlr̄ reꝑiDe rege qͥ doluit ratōem pone­ ri Amen.Ca. IX.re cum ſeruis ſuis.Hod autem dimit tendum ſic fratri peccanti. et non tm̄ſepties. ſed ſeptuagieſſepties: et ꝙhoc nō debeat alicui graue aut difficile videri. ſi attendatur ꝙ deꝰ maiora remittit in ſe peccanti: oſtendit dominus per exemplum. quia magis ſumus debitores dei. et plusoffendimus eū. ꝙͣ homo poſſet offēdere ꝓximūtanta .n. ē offenſa. quātus ē ille qͥ offendit̉: deꝰaūt eſt īfinitus. et ideo offenſa ī ip̄m commiſſaquādam habet īfinitatē: et tamē quotiēſcunqꝫoffēdimus. totiens ip̄e ꝑatus ē remitte̓. duꝫ tamē velimꝰ veraciter penite̓: ergo ſi ip̄e qͥ ē dn̄s⁊ rex oīm dimittit ſeruo. multo fortiꝰ et nos debemꝰ dimitte̓ peccanti ī nos fratri ⁊ ꝓximo. Etideo ꝓ exemplo ponit ꝑabolaꝫ de rege. qͥ voluitratōem pone̓ cū ſeruis ſuis. ⁊ ī fine applicat ꝑabolā ad ꝓpoſitū: dicēs. Sic ⁊ pater meꝰ celeſtisfaciet vobis. Simil̓r .n. deus ponit ratōem cūſeruis .ſ. homībus. nam oīm actus deꝰ diſcutitdiligenter. ⁊ merita cuiuſqꝫ examinat. ⁊ hoc ꝑſcripturas. ꝑ creaturas. ꝑ ꝯfeſſores. ꝑ illuīatōꝫꝓprie ꝯſcīe. nolēs ratōeꝫ de factis humanis exigere. Poteſt gͦ ꝑabola ad ꝓpoſituꝫ aptari: etſic exponi. Simile ē regnū celoꝝ .i. ſtatꝰ eccleſie militātis ſeu pn̄tis tꝑis. q̄ regnū celoꝝ dicit̉tū qꝛ legibꝰ celi ſubijcit̉. tū qꝛ de ea ad celū ꝑuenit̉: homī regi .i. xp̄o: qͥ ē verus homo ⁊ verusdeꝰ. rex regū ⁊ dn̄s dn̄antiū. qͥ voluit rōem pone̓ cū ſeruis ſuis .ſ. hoībꝰ quoꝝ ē dn̄s. qꝛ ad ip̄mꝑtinet examinatō meritoꝝ qͦrūlibet ⁊ ſingl̓oꝝ.Et notādū ꝙ dn̄s ponet nos ad ratōem de oībus bonis nob̓ ꝯmiſſis. ⁊ bonis obmiſſis: itēqꝫrationem ponerede mal̓ a nob̓ ꝯmiſſis: ⁊ de mal̓ nob̓ dimiſſis. depͥmo ē ꝑabola de villico īiqͥtatis. ⁊ iſta ꝯputatō multū timēda ē: multa .n. bona nob̓ ꝯmiſſaſunt. ⁊ magni valoris .ſ. bona nature. gr̄e ⁊ fortune: de qͥbus omnibꝰ oportet reddere ratōemqual̓r eis vſi ſumꝰ. Et ſi nō habe̓mꝰ reddere ratōeꝫ niſi de temꝑe. multū eēt nob̓ timēdū: om̄eem̄ tempus homī īpenſū. reqͥretur ab eo qualiter fuerit expēſum: ⁊ vna hora temporis poteſt homo abſolui a debito: ⁊ regnum celorumlucrari. De ſcd̓o ē ꝑabola de talētis. et hec etiaꝫcōputatō multū ē timēda. cū dn̄s dicat ibidemīutilē ſeruū ꝓijciendum ī tenebras exteriores.De tercō ꝯputatō etiā multū ē timenda. cū dominus poſiturꝰ ſit ratōem. etiā de cogitatōnibꝰ⁊ verbis ocioſis. De quarto ē ꝑabola preſens. ⁊hec computatō multum eſt timenda. ꝓpter vicium ingratitudinis quod eſt valde ꝑiculoſum.Et cuꝫ īcipit ponere ratōem. id eſt merita etconſcīas examinare. ī qua examinatōne modoſumꝰ. ſed poſtmodū dabitur de nobis ſentētiaſcd̓m merita: loffert̉ ei vnus debens decem milia talenta. id ē obligatus ad magnā penā propter multa peccata. In debito iſtius denotat̉ gͦuitas ⁊ numeroſitas peccatoꝝ: ⁊ accipit̉ determinatus numerus ꝓ īdeterminato. Unde Auguſtinꝰ. Quia lex ī decem p̄ceptis cōmēdaturille debebat decē milia talētoꝝ: ꝑ quod oīa peccata deſignantur. que ſcilicet contra legē fiūt.Cum autē nō habet vnde reddat. id eſt cuꝫ nōpoteſt viribꝰ ſuis deo ſatiſfacere pro peccatis.Homo em̄ ꝑ ſe poteſt ruere. ſꝫ nō reſurge̓: ꝑ ſeoffēdere ⁊ peccare. ac ꝑ hoc debitum cōtrahereſed non ꝑ ſe ſatiſface̓. niſi gr̄a dei accedēte. et ſihomo ꝓ vno tm̄ peccato nō ſufficit ſatiſfacere.multo minus pro decem milibus peccatorū talentis: iubet eum dominus venundari ī ẜuitutem pene. qꝛ ẜm Remigiū. p̄cium huiꝰ venditi.ſuppliciū eſt damnati: ⁊ vxorem eius. id eſt cōcupīam ex qua concipiuntur mali filij: et filios eius .i. mala opera. in homīe .n. ſpūs eſt vir.ſenſualitas mulier: ꝑ quorum cōmixtionē filiid eſt opera generātur: vxorē ergo et filios venundari. eſt pro concupiſcentijs interioribꝰ etmal̓ oꝑbꝰ exterioribꝰ penā ſolue̓. qd̓ ē preciuꝫeius: et omnia que habet ſcilicet temporalia. qꝛtota ſubſtātia ſua ꝓ magnitudīe delicti tradit̉quandoqꝫ extraneis: vel omnia que ſpūs habꝫſunt vires aīe ⁊ corꝑis. et etiā bona exterioraque omnia ī penā cōmutant̉. vt pena dominet̉ei ꝙͣtum ad omnia ī quibꝰ peccauit. Vnde ſubdit̉: ⁊ reddi. tūc .n. debitū peccati reddit̉. cuꝫ ꝓeo pene preciū exoluit̉. Procidens autem ſeruus ille .i. peccator. ꝑ penitentiam ⁊ humilitatem ſui: qui prius quaſi collū cōtra deū erexerat. obnixe rogat eū: dicens. Patīaꝫ habe ī medonādo mihi vite ⁊ penitētie ſpaciuꝫ. cōdonādodelictū. r̄laxādo ſuppliciū: ⁊ oīa reddā tibi. oꝑameritoria faciēdo. ⁊ me emēdādo. tua patīa expectatꝰ. tua gr̄a p̄uentꝰ. tua miſericordia adiutꝰ. Miſertꝰ aūt dn̄s qꝛ miſericors ⁊ miſerator.