De ſeruoNec caritas in eo defuit. qꝛ cū multi ꝓ ſua ſuorūqꝫ filioꝝ ac carorū ſalute ad dn̄m rogaturiaccederent: ille pro ſerui tm̄ ſanitati rogauit.Un̄ adhuc ī fidei ꝯſtantia ꝑſeuerās on̄dit. ꝙverbo p̄t ſanare dicēs. Nā ⁊ ego hō ſū ſub pt̄ate altiori .ſ. p̄ſide ⁊ īꝑatore ꝯſtitutꝰ. hn̄s ſub memilites ⁊ ẜuos. ⁊ dico huic militi vade ⁊ vabit.ꝙͣtum ad negotiū implendū ī abſentia. et alioꝙ antiqͣ ē grāmatica .i. alij. dico veni ⁊ venit ꝙͣtum ad offitiū implendū ī pn̄tia. ⁊ ẜuo meo dico fac hoc ⁊ facit ſine reſiſtētia. Ex his ꝯcluditꝙ ſi dico eiꝰ vnꝰ vadit ⁊ aliꝰ veīt. et aliꝰ facit. qd̓iubet: multoplꝰ ſi xp̄c deus ⁊ dn̄s dicat infirmitati vade ⁊ vabet. ⁊ ſanitati beni ⁊ veniet. ⁊ ꝑalitico fac hoc ⁊ faciet. vel ſeruientibꝰ ſibi angelis. vt hec miracula faciāt ⁊ faciēt. Et ē rō a minori talis. potius debꝫ fieri v̓bū dei ꝙͣ hoīs ſubiecti: ſꝫ verbū meū fit qͥ ſū hō ⁊ nō deus. ſubiectus ⁊ nō dn̄s ſūmus. gͦ et tuū qͥ es deus ⁊ ſūmꝰdn̄s. Si gͦ ego qͥ ſum hō modice potētie ⁊ maiori ſubiectꝰ. ſolo v̓bo oꝑor ꝑ miniſtros meos. ⁊poſſū imꝑare inferioribꝰ qͥ ad verbū meū mihiobediūt. multomagis tu qͥ deꝰ es vbiqꝫ pn̄s ⁊ potens ſuꝑ oēs pt̄ates. et oīm dn̄s: cui oēs poteſtates ẜuiūt. cui āgeli ⁊ oīa obediūt. poteris ſolo verbo ⁊ ſine pn̄tia corꝑlali. ẜuū meū curareet iō nō ē neceſſe corꝑaliter eundo te fatigare.Audiēs aūt ih̓s verba cēturionis exp̄ſſiua.tante fidei .ſ. ꝙ ſub velamento carnis agnouitexcellentiā maieſtatis. miratꝰ ē .i. ad modū mirātis ſe habuit. ⁊ vultū mirātis on̄dit Admirabat̉ dn̄s fidē centurionis. quā cordi eiꝰ mirabiliter mīſtrabat. ⁊ magnalia dei ī eo laudauit. n̄ꝙ ei aliqͥd mirandū eſſet. qͥ cūcta mirabilit̓ operat̉: ſꝫ vt nos ī bn̄ficijs dei mirari ⁊ laudare doceret. Un̄ Aug. Ꝙ mirat̉ dn̄s nob̓ mirandū eēſigͣt. qͥbꝰ adhuc opꝰ ē ſic moneri: oēs em̄ talesmotus cū de deo dicūt̉ nō ꝑturbati aīmi ſignaſūt: ſꝫ docētis mgr̄i. Cēturionis gͦ dn̄s fidē dn̄sadmirās ꝑiter ⁊ collaudās ſequentibꝰ ſe dixit.fidē eiꝰ approbādo ⁊ ī exēplū ꝓponēdo. Nō īuenitātā fidē .i. tāte fidei ſignū vel fidei facilitatē .ſ.in credēdo in iſrl̓. i. ī ppl̓o iſrahelitico .ſ. hꝰ tꝑispn̄tis. Inuenit eī ī antiqͥs maiorē. vt ī abrahā.ÿſaac ⁊ iacob. ⁊ alijs pluribꝰ pr̄iarchis ⁊ ꝓph̓is:qͥ fuerūt fidei nr̄e principiū. Excipit̉ aūt ſemꝑbeata virgo. cū de meritis vel pct̄is fit mentioNec tn̄ hoc verbū xp̄i de oībꝰ pn̄tibꝰ eſt intelligendū. qꝛ excludūt̉ illi qͥbꝰ loq̄bat̉ .ſ. apl̓i ſequētes eū. Hoc aūt apparet ẜm ꝯmunē vſū loquēdi. vt ſiqͥs intrat domum aliquā cū ſocietate. ſinullū ibi inuenerit. dicit nō inueni aliquē ī domo iſta. in tali em̄ mō loquendi nō ꝯnumeratſecū veniētes. ⁊ reddit̉ locutio vera ꝓ pluribusabſentibꝰ. Uel ẜm Chriẜ. Si volumꝰ fidē huiusp̄ferre fidei apl̓oꝝ. ſic intelligendū ē ẜm ꝙ vnūquodqꝫ bonū hoīs ẜm qͣlitatē illiꝰ laudat̉. Ruſticū em̄ dicere aliqͥd ſapienter magnū ē. qd̓ deph̓o nō eſt mirū. Sic ⁊ hic. Nō em̄ erat eqͣle iudeum credere ⁊ gentilē. Uel ẜm eūdem Chriſo.Intelligendū ē quantū ad originē credendi. qꝛCenturionisalij pluribꝰ ſignis viſis crediberūt: iſte b̓o nullo miracl̓o diſo: ſꝫ tm̄ audito credidit. Ubi Hieronimꝰ. De pn̄tibꝰ dicit nō inueni tantā fidemin iſrl̓. nō de patriarchis ⁊ ꝓph̓is. niſi forte ī centurione fides gentiū p̄ponat̉ iſraheli. Et BedaPn̄tibꝰ iō fides centurionis antefert̉. qꝛ illi legis ꝓphetarūqꝫ monitis edocti erāt: hic aūt nemine docēte ſpōte credidit Hec Beda. Mirabatur gͦ ih̓s de fide centurionis gentilis homīs ⁊eā laudauit. vt ex iſtius laude erubeſcāt ⁊ ꝯfūdant̉ iſrahelite. et iō tūc fidē gentiū mirabat̉.quā vltra fidē iudeoꝝ creſcere videbat. Nec ſolū fides gentiū ē in centurione collaudata: ſedetiā p̄figurata. Un̄ occaſiōe accepta. ex fidehuiꝰ gentil̓ ꝯcludit ⁊ p̄dicit dn̄s ꝯuerſionē ⁊ vocatōem gentiliū. ⁊ ex oppoſito .ſ. infidelitate reprobatōem iudeorū dicēs. Amen .i. fidelit̓ dico⁊ p̄dico vobis. ꝙ ad exemplū iſtiꝰ. in qͦ fides gētium p̄figurat̉. multi ſꝫ nō oēs: qꝛ nō oēs obediūt euāgelio. ab oriēte et occidente ac etiā abauſtro ⁊ aqͥlone .i. ex oī ꝑte mūdi. ⁊ ex oī genere gentiū veniēt ad fidē ⁊ vnitatē eccl̓e. Un̄ ẜmAugu. Iſtis duabꝰ ꝑtibꝰ .ſ. oriēte ⁊ occidēte totus orbis deſignat̉. Un̄ ſub tÿpo eccl̓ie dictumfuit iacob dilataberis ad orientē ⁊ occidenteꝫad ſeptētrionē ⁊ meridiē. Aoralit̓ ab oriēteveniūt qͥ ex ꝯſideratōne ꝓpͥe nature vel natiuitatis huīliant̉. vel qͥ pnīam agūt in ſua iuuentute. ab occidēte qͥ ex meōria mortis ꝯuertunt̉vel qͥ pnīam agūt in ſua ſenectute. ab auſtro qͥfauēte ꝓſperitate vacāt oꝑbꝰ pietatis. ⁊ int̓ ꝓſpera ſeruant tꝑantiā. ab aqͥlone qͥ neceſſitateprgente ꝯpūgunt̉ et inter aduerſa ſeruāt pacientiā. de his em̄ oībꝰ aliqͥ ſaluabūt̉. Et recūbent .i. felicit̓ reqͥeſcent nō carnalit̓ iacētes: ſꝫſpūalit̓ pauſātes cū Abrahā. ÿſaac ⁊ iacob. qͦꝝfideꝫ imitati ſūt ⁊ cū alijs fidelibꝰ ⁊ amicis meis. in regno celoꝝ ⁊ iuſtorū. vbi lux ⁊ gloria etlōgeuitas vide eterne ⁊ oē bonū. Abrahā ÿſaac ⁊ iacob ſpāliter noīant̉. qꝛ iſtis prīcipaliterfacta ē ꝓmiſſio de terra ꝓmiſſiōis. ꝑ quā patriabeatoꝝ ſignificat̉. Filij at̄ regni .i. iudei in qͥbꝰregnabat deus. vel filij regni vocatōne nō electōne. ꝓmiſſione nō ꝯſecutōne. ſua reputatōnenō re: qͥ ꝓ regno hn̄do facti fuerāt. ſꝫ ſe īdignoſreddiderūt: eijcient̉ a facie ⁊ viſionē dei in tenebras exteriores: qꝛ in ſe hn̄t interiores. Tenebre prime ſūt culpe. alie aūt ſūt gehēne. Nā ẜmGrego. interiores tenebre ſūt cecitas mentis.exteriores eterna nox bānatōnis. Iō aūt dicūtur ibi eē tenebre exteriores. qꝛ licꝫ ibi ſit ignistn̄ nō lucet ad on̄dendū dānatis aliqͥd ad eorūꝯſolatōem. ſꝫ ad eoꝝ deſolatōem. Un̄ Iſidorus.ignis gehēne lucebit miſeris ad miſerie augm̄tū. vt videāt vn̄ doleāt: nō ad ꝯſolatōem vt videant vn̄ gaudeāt. Ibi erit fletꝰ oculoꝝ ex fumo ⁊ calore ignis eo ꝙ mors intͣuit ꝑ feneſtrasqꝛ nō licꝫ intueri qd̓ nō licꝫ cōcupiſci. ⁊ ſtridordentiū ex frigore. qꝛ h̓ gaudebāt de edacitate.vel fletꝰ ex āguſtia aī. ſtridor ex indignātis affectu. eo ꝙ ſero penituer̄t d̓ pct̄o. ⁊ ī hoc on̄dit̉